JULIAN SAS @ DE BOSUIL, WEERT - 18/04/15

 

Op één dag na is het één jaar geleden dat ik een interview had met Julian Sas. De aanleiding was de twintigste verjaardag van Julian's muzikale carrière. Hij vertelde me toen dat hij nog boordevol plannen stak en dat we zeker nog gingen horen van Julian Sas en zijn band. De laatste studio cd is al van 2012, maar daar is de instrumentale verandering al te horen. Het zal niemand ontgaan zijn dat op 'Bound To Roll' redelijk wat toetsenwerk te horen is. Zaterdag avond was Julian Sas nog eens te gast in één van mijn favoriete concertzalen. Dus reden genoeg om nog eens naar Weert te rijden. Het was meteen de eerste keer, dat ik Julian zou horen sinds er een vierde man de band was komen versterken. Rond half tien verschenen Julian, Tenny Tamahata, Rob Heijne en nieuwkomer Roland Bakker op het podium. De Bosuil was goed gevuld voor één van de beste Nederlandse bluesrock bands. Sas heeft al een tiental studio albums en een paar live cd's op zijn naam, dus had de rijzige Nederlander keuze genoeg om zijn setlist te vullen. In zijn keuze ging hij zelfs terug naar een paar nummers uit zijn debuut album 'Where Will It End?' uit 1996. Het viertal begon zelfs met een nummer uit deze cd. Julian startte solo op de gitaar aan 'Home Feeling' en even later vielen zijn drie kompanen in. Vanaf dat moment was het genieten van de heerlijke groove en het viel meteen op dat Roland Bakker er niet bij gekomen was om de gaatjes op te vullen. Neen, hij was van bij het begin vrij prominent aanwezig. Met ritmische slagen op zijn staande toms begon Rob solo aan 'Resurrection'. Ook wanneer de anderen invielen bleef Rob die stevige ritmische slagen hanteren. Julian's Patrick Koopmans gitaar klonk als vanouds weer lekker vet en Tenny Tamahata was op zijn Fender bas, de ideale groove master in dit stevige bluesrock nummer. Het viertal kan op een fenomenale manier een boogie sound weergeven en dat lieten ze horen in 'When I Boogie'. Geen betere muziek om de mensen in beweging te krijgen dan deze aanstekelige sound en dat gaf in De Bosuil dadelijk resultaat. Overal waren er bewegende lichamen en schuddende hoofden te zien. Daarna werd het strakker met het minder bekende 'High & Low'. Het sierde de band dat ze niet alleen de bekendste nummers speelden, maar ook oudere, minder bekende songs. Dat de ritme sectie van Julian top is wisten we al langer. Rob Heijne beheerste zijn Ludwig tot in de puntjes en gebruikte al zijn trommels. Zijn Ludwig drum kit bestond uit een snare drum, vier toms, een bas drum, een hihat en een paar cimbalen. De PK strat van Julian heeft een omgekeerde kop zodat de dikke snaren langer zijn dan de dunne en dat geeft toch meer sustain (doorklinken van een toon nadat de toon is aangezet), en dat hoorde je ook weer in de sound zaterdag. Roland Bakker was in deze 'High & Low' zeer bedrijvig op zijn Crumar Mojo Hammond.

Het hoogtepunt van de eerste set was volgens mij de slowblues 'Blues For J'. Roland Bakker droeg het lied met zijn Hammond klanken en hij en Julian soleerden om beurt op een fantastische manier. De frontman die minutenlang het publiek wist te bekoren met zijn uitmuntende vingerwerk kreeg de handen stevig op elkaar voor een welverdiend applaus. Deze 'Blues For J' zorgde voor meer dan een kwartier kippenvel. Na dat kwalitatief hoogstaande rustpunt begon de band verschroeiend aan 'Helpin' Hand', waarin Rob en Tenny vol aan de bak moesten. Dat vormde ook geen enkel probleem voor deze toppers. Wij amuseerden ons zo goed dat we schrokken toen Julian zei dat hij nog één nummer had voor de pauze, de tijd was om gevlogen. 'Blues For The Lost And Found' was de tragere parel die het viertal voor ons nog in petto had. Een heel mooie opbouw, waarin de Hammond weer heel aanwezig was en waarin Sas na het gezongen gedeelte met zijn gitaar het nummer naar een explosief einde voerde. Na een half uurtje pauze waren de vier heren klaar voor hun tweede set. Julian had zijn Patrick Koopmans gitaar ingeruild voor een Gibson Firebird en hij had ook de bottleneck over zijn vinger gedaan. De band begon hun tweede set zoals ze dat anderhalf uur vroeger hadden gedaan, namelijk met een nummer uit hun debuut album 'Where Will It End?'. 'Terpentine Moan' begon rustig met Julian solo op de slide gitaar. Het ritme werd op getrokken op het moment dat Tenny, Rob en Roland invielen. Julian is een meester in het publiek bespelen. Hij deed dat zowel oraal als met de grote passen waarmee hij het hele podium bestreek. Gedurende de lang uitgerekte versie van 'Terpentine Moan' nam Sas ook de tijd om uitgebreid zijn band voor te stellen. Ook in het strakke, minder bekende oudje 'Make My Water' bleef de frontman slide gitaar spelen. De tijd was rijp om wat covers te spelen die op het recentste album 'Bound To Roll' staan. Het werd geschreven door Bob Dylan, maar Julian speelde 'Highway 61 Revisited' in de versie van Johnny Winter. Het verschroeiende ritme dat opgelegd werd door Tenny en Rob, samen met de vette slide partijen van Julian maakten de aanwezigen in De Bosuil dol van vreugde. Dat publiek was klaar om nog meer van dat moois en daar was de band niet ongevoelig voor. Enkele seconden later knalde 'Shadow Play' van wijlen Rory Gallagher uit de boxen. Julian had terug zijn JK gitaar genomen en vuurde er dadelijk vuurwerk mee af.

Iedereen dacht dat een stomende finale ingezet was, maar het was nog wat vroeg en de band nam nog even wat gas terug met 'That's Enough For Me'. Roland Bakker nam met warme hammond klanken de eerste solo voor zijn rekening in dit trage meeslepende nummer. In de finale trok de frontman alle aandacht naar zich toe met een vette gitaar solo. Julian wilde shakende mensen zien en haalde met 'Sugarcup Boogie', een super boogie uit zijn kast. Zij aan zij stonden Julian en Tenny te genieten en tegelijkertijd het beste van zichzelf te geven. Halfweg de song ging de frontman voor zijn toetsenist staan en er volgde een kort maar pittig duel tussen de Hammond en de gitaar. 'Hey Joe' is een cover die zelden op de setlist van Sas ontbreekt. Julian heeft samen met zijn band een heel eigen interpretatie aan dit nummer gegeven. Het publiek in De Bosuil kreeg een zeer mooie, meer dan dertien minuten durende versie van deze Jimi Hendrix voorgeschoteld. Een rustige, heel kenmerkende start die van het ene moment op het andere moment veranderde in een fantastisch instrumentale orgie van heerlijke klanken. De ritme sectie speelde daar als van eigens een glansrol in en de frontman gaf zijn uitmuntende solo nog wat meer kracht en ruigheid door het gebruik van de Wah Wah pedaal. De knappe ritme wisselingen in de versie van de Julian Sas Band zorgden voor een extra dimensie. De Bosuil was duidelijk onder de indruk, aan het applaus te horen. Hebben Julian, Tenny, Rob en Roland hun ziel moeten verkopen aan de duivel om deze 'Hey Joe' om te vormen naar deze heerlijke versie? We zullen het nooit weten, maar in het volgende nummer liet Julian toch verstaan dat de duivel wel degelijk zijn telefoon nummer had. Sas bedankte het publiek en kondigde met een oerkreet het laatste nummer 'The Devil Got My Number' aan. Rock van de bovenste plank om te eindigen en de aanwezigen lieten horen dat ze het erg leuk vonden door luidkeels mee te zingen. Het kon niet anders dan een daverend applaus zou volgen samen met het gebruikelijke, we want more.

Lang moest het dankbare publiek niet wachten voor het viertal terug op het podium verscheen. Julian had nu een Gibson Les Paul om de schouders. In 1987 zag Julian voor het eerst Rory Gallagher live spelen in De Vredeburg te Utrecht. Hij was zo onder de indruk van de Ier en zijn muziek, dat hij na die avond wist waar hij muzikaal naartoe wou. Julian Sas draagt Rory nog steeds in het hart en tijdens elk optreden van de sympathieke Nederlander zullen er songs van de legendarische Rory te horen zijn. We hoorden eerder al 'Shadow Play', voor deze toegift koos hij voor 'I Could've Had Religion'. In deze mix van blues en gospel liet hij weer een aardig stukje slide gitaar horen. De laatste noot was nog niet uitgestorven of we hoorden de volgende kreet: Well did you ever wake up, with them bullfrogs on your mind? Op dat moment weet elke muziekliefhebber hoe laat het is. Een stomende versie van Gallagher's 'Bullfrog Blues' volgde. Wat was dat weer genieten en ik was zeker niet de enige. Heel De Bosuil was in euforie bij het horen van zoveel moois. De vier muzikanten hadden er duidelijk zin en dat was ook duidelijk te horen want 'Bullfrog Blues' vloeide naadloos over in de swingende rocker 'Boogie All Around'. Het was al na twaalven wanneer de band de fantastische avond afsloot. Na meer dan twintig jaar op het podium te staan bewees de Julian Sas Band dat zij nog steeds een top band zijn. Hun muziek is zelfs nog completer geworden na het aanwerven van Roland Bakker op de toetsen. We mogen zeker Jo Gofers en de jongens van het geluid niet vergeten te bedanken voor de mooie licht show en de prima klank.

Walter Vanheuckelom

Foto © Walter Vanheuckelom

meer foto's © Walter Vanheuckelom


Setlist: Home feeling / Resurrection / When i boogie / High & low / Blues for J / Helpin' hand / Blues for the lost and found / Terpentine moan / Make my water / Highway 61 / Shadow play / That's enough for me / Sugarcup boogie / Hey Joe / The devil got my number
encore: I could've had religion / Bullfrog blues / Boogie all around

Band:
Julian Sas : Gitaar en zang
Tenny Tamahata : Bas
Rob Heijne : Drums
Roland Bakker : Hammond en piano

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

DE BOSUIL, WEERT - 18/04/15