GUIDO BELCANTO @ CULTUURCENTRUM, HASSELT – 09/04/15

Guido Belcanto wil me wel’s ontroeren. Zo liep ik hem geheel onverwacht tegen het lijf tijdens de Gentse feesten een paar jaar geleden. Ergens op een binnenpleintje in de buurt van de Kouter moet het geweest zijn. Hij speelde op een klein podium in het midden van een trits terrasjes in de gietende regen. Meteen ook de periode waar het allemaal een beetje beter leek te willen gaan voor de ontzettend symphatieke bard. Na zijn, naar eigen zeggen, dieptepunt zo rond 2008 , klom hij uit een diep dal. Hij kreeg een platencontract, wat hij al lang verdiende, en je zag hem zichtbaar een gelukkiger mens worden. Die dag in Gent stelde ik dat voor het eerst vast. De regen die hem geenszins ontmoedigde een ontwapenend mooie set te spelen, omringd door honderden regenschermen. Een grote glimlach op zijn gelaat, die ik voor het laatst bij hem zag toen hij van Marco Pantani zaliger een Bianchi koersfiets kreeg. Ook die gunde ik hem van harte. Belcanto is een mens die je vanalles gunt, waarvan je gewoon wil dat hem leuke dingen overkomen. Hij slaagt erin om een marginaal muziekgenre uit de sloot te halen en het op te tillen naar chanson. Hij is een tekstvirtuoos die graag speelt met de hoekjes van de vaderlandse taal.


Dat deed hij in Hasselt met verve nog’s. Ook met nummers van anderen, oa van Frank Vanderlinden, ook een notoir tekstvirtuoos. Hij stelde zijn nieuwe album voor, al deed hij dat mooi gedoseerd, niet het hele album afdrammen en dan nog een paar ouwe hitjes. Hij legde de puzzelstukjes fijn naast elkaar en leek de stemming in de volgelopen zaal makkelijk aan te voelen. Als je al zo lang meegaat, ja dan kan je dit. Fijn ook om hem omringd te zien door een aantal uitstekende muzikanten. Waaronder zijn al twee decannia lang trouwe luitenant Lieven De Maesschalck. Hij mag zich dan op zijn laatste album graag een ‘Cavalier Seul’ noemen, maar met band is hij gewoon een klasse groter.

Al blijven sommige nummers beklijvend als hij enkel zelf aan zet is : “Ik Ga Stoppen Met Te Doen Alsof” bv, is er zo een. Dit zie ik hem doen samen met Lieven op dat Gentse prieeltje in de regen. Toen stond hij al “Op De Pechstrook Van Het Leven”, zijn album van de ommekeer, die ik hem toen zo gunde. Nu zelfs nog meer. Het nummer klonk in Hasselt net zo ontroerend treffend als toen in Gent. Laat dat nu het fijne zijn aan een mens als Guido Belcanto, als hij ergens speelt wil je altijd wel even gaan kijken. Hij heeft een ontwapenende kwaliteit aan boord die hij ,zoals niemand anders dat kan, in liedjes kan omzetten. Liedjes die je niet zo snel kwijtraakt en geregeld terug wil horen, live door hem en die zeer fijne band rondom hem gebracht.

Andy Surleraux

Foto © Marke Tentster

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

CULTUURCENTRUM, HASSELT – 09/04/15