BORIS MCCUTCHEON & THE SALTLICKS @ CC DE BREUGHEL , BREE – 09/04/15

Hoe de initiatiefnemers van het cultuurcentrum in Bree er telkens weer in slagen om een grote naam uit de Amerikaanse rootsmuziek naar België te lokken, het blijft een aparte kunst, waar liefhebbers van singer-songwriters muziek of alt-country alleen maar hun voordeel mee kunnen doen. Deze keer was het de veelzijdige en productieve zanger/gitarist Boris McCutcheon die er met zijn gitaar, harmonica en warme stem voor magie zorgde, al laten zijn gestuntel met het inpluggen, zijn rafelige jeansbroek en zweetzakdoek niet direct de inborst of het adeldom van een magiër vermoeden. Zijn songs echter hebben een gelaagdheid en gloed die voorbehouden is aan de hele groten, te vergelijken met een Steve Earle, John Prine of Dan Penn. Doorgaans is de rondtrekkende muzikant het gewoon om in ruige bars of zelfs saloons te spelen en daar het rumoerig publiek te trotseren. In CC de Breughel hing echter een verwachtingsvolle stilte toen hij samen met de Saltlicks aan zijn set begon.

 

Songschrijver Boris McCutcheon uit Massachusetts, is een man van dertien stielen of toch daaromtrent. Hij heeft zowat elk beroep uitgeprobeerd, van farmer en veedrijver tot scheepsjongen en nachtelijke poëet. Ook zwierf hij van Boston naar Californië om zich uiteindelijk na enkele tussenstops in het berggebied van New Mexico te vestigen, dat hij tot zijn habitat herschiep. Al die tijd vergaarde hij voldoende ideeën en observatiestof om er zijn songs mee te boetseren die hij onderbracht in één van zijn zeven albums, sinds het eerste ‘Mother Ditch’ dat hij in 2001 uitbracht. Uit al die songschatten kon hij rijkelijk putten. Met gitaar of harmonica in het nekholster bracht hij deze songs één voor één tot gevisualiseerd leven, zoals o.m. ‘Booze Farm’ en ‘Might Crash’ uit zijn laatste album. Ook de Saltlicks, - multi-instrumentalist Brett Davis met o.m. banjo en Susan Holmes met staande bas - droegen bij tot de zuiderse sfeer die het zand van Mexico leek aan te voeren samen met hun backingzang. Susan Holmes, zelf een songschrijfster, plukte aan de snaren of sloeg erop met vlakke hand, als een volleerde rasmuzikante met af en toe een jazzy inkleuring. En Brett wisselde af met gitaar, banjo en op het laatst met lapsteel om bij ‘Pilgrim’ het heimwee extra te laten schrijnen. 

Dat Boris bekend is met de tradities van de Amerikaanse roots- en folkmuziek hoor je in zijn eigen songs met rauwe randjes, broeierig of zwoel rockend, ruig of desolaat, maar steeds doorvoeld. ‘Up The Mountain, Over the Cliff And Off the Grind’ waarbij Brett slidegitaar speelde en Susan de strijkstok liet resoneren, was het eerste hoogtepunt, evenals ‘The Green Wish’.  Het banjobegeleide up-tempo ‘Acequia’ kwam over als een protestsong waarbij de ‘slapping’ basritmes nog meer aanvuurden. Boris vertelde dat die irrigatiewegen door de Indianen zijn aangelegd. De eerder stuurse Boris had er niet veel zin om tussendoor ‘jokes’ te vertellen al lichtte hij bij sommige songs de ontstaansgeschiedenis toe zoals bij het adembenemend mooie ‘Volcano Wind’ een ander absoluut hoogtepunt in Boris’ concert. De song ‘17 Scoops’ schreef hij als antwoord op spotters die met hem lachten. De up-tempo songs appelleerden naar de Mexicaanse uitbundigheid, maar de covers van Townes Van Zandt, één van zijn helden, weerspiegelden eenzelfde melancholie. ‘Waiting Around To Die’ en ‘Loretta’ baadden in een weemoedige berustende sfeer waarin de zielenpijn nog doorschemerde. Het erg aangrijpende ‘Ballad of Natascha Kampush’, waarbij ook Sandra even de zang op zich nam, kreeg een zielsmooie uitvoering zodat je gegrepen werd door de tragiek van het verhaal. In de stilte die erop volgde voelde je de impact van tekstlyriek en melodie. 

Het eerste setgedeelte had het trio afgesloten met het gepassioneerde ‘Fourt Of July’ met mooie vrouwelijke backingzang. Het tweede beëindigden zij met het bluesy ‘Small Town Blues’, nadat zij door het publiek unisono werden teruggeroepen. Op korte tijd had dit muzikaal geïnspireerd trio ons betrokken in hun muzikale reis, belevenissen, doortochten en de eigen gevoelswereld, waarbij je hun impressies en memories mocht delen die teruggingen tot Cape Cod, Santa Cruz, Tucson, Santa Fe of het voorland van het Sangre de Cristo gebergte. Boris McCutcheon is als een verweerde cowboy die je uitnodigt bij zijn ter plekke opgetrokken kampvuur waarbij hij je verwarmt met zijn poëtische verhalen over personages, landschappen en herinneringen. 

Marcie

meer foto's

 

Might Crash - Green Wish - Volcanic Wind - Pilgrim - video 4

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

CC DE BREUGHEL , BREE – 09/04/15