Zeggen dat ik erg vertrouwd ben met het reilen en zeilen van ons folkwereldje, zou de waarheid best wel wat geweld aandoen. Ik volg het allemaal wel, maar dan wel veelal aan de hand van de platen die door dat veelal jonge geweld worden uitgebracht. Zo was ik bij voorbeeld nooit op een folkbal of Boombal, al was het maar om de wereld te beschermen tegen mijn compleet onbestaande danskunsten. Nee, ik ben hooguit een consument en bewonderaar van het talloze muzikaal talent dat hier rondloopt en dat in niet geringe mate het resultaat is van een muziekonderwijs, dat vele landen ons kunnen benijden.

En dus -we komen terzake- was ik wel blij, toen de uitnodiging in de mailbox viel, om op 13 juni naar de Kortrijkse Départ te komen voor een avond land showcases van artiesten die allemaal op de lijst staan van Trad Records, de jongste jaren zowat dé thuis van alles wat naar Vlaamse Folk zweemt. De naam Dhoore valt daarbij meer dan eens en dat is niet verwonderlijk: Trad Records is namelijk zowat het geesteskind van de musicerende broers Hartwin, Ward en Koen, waarvan laatstgenoemde tegenwoordig wat minder, maar de eerste twee des te meer actief zijn in de muziek, zowel op het podium als in de studio, al moet ik voor dat onderdeel zeker ook verwijzen naar Gouden Oor Jeroen Geerinck, die samen met Ward het label bedacht en bestiert.

De label night begon al vrij vroeg, om half vijf in de namiddag, die opgevuld werd met korte live sessies van enkele van de meest in het oor springende Trad-artiesten: Flo was er met zijn luisterfolk op gitaar, Hartwin Dhoore schitterde in menig opzicht op zijn accordeon, broer Ward was zowat alomtegenwoordig, accordeonist Guus Herremans toonde zijn veelzijdigheid en Naragonia bewees nog maar eens waarom ze in binnen- en buitenland zo geliefd zijn. De formule van korte showcases werkte niet helemaal, al zijn er minder goeie opwarmers te bedenken, maar -dat opwarmen was op die hete junidag trouwens niet helemaal nodig- door elke twintig minuten iemand anders te laten spelen, haal je natuurlijk de vaart uit het podiumgebeuren. Dat flink wat van de aanwezigen de talrijke pauzes zouden gebruiken om elkaar te (her)begroeten, was een beetje te verwachten, maar het stoorde ook niet.

De fraai aangeklede zaal liep geleidelijk aan flink vol en toen pas werd het de leek in mij duidelijk waarom het hier zou draaien: het bal was voor de meeste onder de intussen talrijke aanwezigen de kennelijke reden van hun aanwezigheid. Zodra de foodtruck verdwenen was, kreeg de dans meer en meer de aandacht en -ik keek mijn ogen uit- er is hier dus kennelijk een volksdanscultuur, die elke provinciegrens lijkt te overschrijden. Wat ik tot die avond met Ierland of Schotland associeerde, blijkt ook -en ik ben er bijzonder blij om- hier bij ons te bestaan; tientallen mensen amuseren zich te pletter op de tonen van folkmuziek. Bijzonder leuk om te zien en te horen: er hoefde maar een bourrée of een jig aangekondigd te worden, of de dansvloer vulde zich in geen tijd met menen die al die typen en ritmes bleken te kennen en ze ook nog in danspassen weten om te zetten. Straf vond ik dat en, zeer tot mijn verbazing, wentelde en wervelde de avond zich in géén tijd tot voorbij middernacht. Heerlijk om te bekijken en te beluisteren, zonder de minste twijfel.

Ik moet toegeven dat ik er, bij het ontvangen van de uitnodiging, niet helemaal gerust in was, maar deze label night keerde mijn twijfels helemaal om: folk lééft in dit landje en de dansende gemeenschap was een waar plezier om te bekijken. Waar ik al een hele tijd overtuigd was van de kwaliteit van onze muzikanten, kon ik met eigen ogen vaststellen dat ook dansend Vlaanderen op de afspraak was en zich wàt graag liet meevoeren door de dansen die gebracht werden. Voor een absolute danskluns als ik, was dat een heel grote verrassing en ik moet bij deze een waarschuwing de wereld insturen: ze gaan mij bij dat soort gelegenheden nog zien, maar ik beloof wel dat ik de dansvloer zorgvuldig zal mijden!

(Dani Heyvaert)