NIENKE DINGEMANS BAND als eerste vandaag op dit 38-jarig festival, is een jonge roots- en bluesband rond Nienke. Begon op 12-jarige leeftijd met bluesmuziek door wekelijks met twee familievrienden te spelen en stond al op jonge leeftijd regelmatig op het podium tijdens de maandelijkse jamsessies in Gebouw T te Bergen Op Zoom, met ervaren muzikanten. Vanaf 2020 gaat ze professioneel samenwerken met producers Jan van Bijnen en Joost Verbraak. Studeert zang aan Codarts Rotterdam sinds 2021 en eind dat jaar verschijnt haar eerste EP “Devil on My Shoulder” en komt haar carrière in een stroomversnelling. Deze EP behaalde de nummer 1-positie in de Americana Roots Top 13 en stond hoog in de EuroAmericana Chart. Zij zingt en speelt (slide-)gitaar, lapsteel en piano, schrijft haar eigen nummers met invloeden uit blues, americana en country. Met haar band speelt ze op festivals, in theaters en bij radio- en tv-programma's. O.a. support bij Ana Popovic en Jan Akkerman. In 2023 ontving Nienke de onderscheiding “Jong Blues Talent” van de Dutch Blues Foundation. Haar album uit 2024 “Ain't No Hollywood Girl”, bevat een mix van blues, soul, country en jazz en liet haar verder doorbreken in de Nederlandse rootsscene. In oktober 2025 gaf zij nog een prachtig optreden in de Rootstime Livingroom in Halen. Hier vandaag samen met Mark Jansen op gitaar, Niels van Arnhem op bas en Lars Hoogland op drums. Nienke opent hier slowly met de allereerste blues-country single die ze op haar gitaar schreef “Tenessee River”, in 2021 uitgebracht op haar debuut op “Devil On My Shoulder”. Deze duistere briljante titelsong ontbreekt dan ook niet. Opmerkelijk is de prachtige opbouw, vergelijkend met een match sprint op een wielerpiste, je kent dat ook wel waarbij heel traag, bijna uit stilstand, wordt vertrokken om dan glorieus te eindigen. Even op de country tour met “The House Of Lily Jones” uit haar 2024 album “Ain't No Hollywood Girl”. Nee zeker geen conform standaardtype hier op het podium. Niet alleen haar eigenzinnig ongetemde krachtige stem, links naast haar bevestigt Mark Jansen met prachtige gitaarsolo's de hoogstaande waarde haar songs. De iets rauwere Bonnie “Southern Way” verklapt ook wel haar doorleefde stem waarbij, net als Megan Lovell (Larkin Poe) rechtstaand slidend lapsteel, ons helemaal wegvoert. Ook de eigen versie van een funky “Proud Mary” op deze vroege middag onder een warm zonnetje, maakt het festival hier weer goedgezind met blije gezichten. Zelfs een love song on a heavy day of die devil on my shoulder, verandert dat niet. Eindigt met een even sterk “Outlaw On The Run”, terwijl ik Eric Sardinas hier nog zie vertoeven. Ook vandaag weer een sterke bluesy guitarday, daar zorgt ook volgende gast voor.

GUTO KONRAD is een jonge 23-jarige bluesrockgitarist, hij komt uit het zuiden van Brazilië, Santa Cruz do Sul zanger en songwriter die internationaal snel naam maakt binnen de moderne bluesscene. Begon al op jonge leeftijd met gitaarspelen. Kreeg zijn eerste gitaar toen hij 10 jaar oud was. Aanvankelijk speelde hij onder meer Beatles-nummers en Neil Young, later raakte hij sterk geïnteresseerd in rock, hardrock en metal. Naast zijn optredens is hij actief met gitaarlessen op sociale media (Patreon), eigen licks en tutorials. Daarmee heeft hij een internationaal publiek opgebouwd waarin momenteel duizenden volgers. Zijn eerste single was: “Together Now” (2024). In april dit jaar verscheen zijn debuutalbum: “Looking for Change”, wil je daarover weten check het interview hier met onze Eric op Rootstime. Kortom een aanrader als je gaat voor B.B. King, Albert Collins, Stevie Ray Vaughan en Jimi Hendrix, invloeden die je duidelijk bij hem herkent. Interessant is dat hij niet uit één van de klassieke Braziliaanse muziekcentra zoals Rio de Janeiro of São Paulo komt, maar uit het zuiden van Brazilië, Rio Grande do Sul. Dat geeft wat context aan zijn achtergrond, hij heeft zich juist vanuit een regionale muziekscene ontwikkeld van twee lokale gitaarleraren tot een artiest die nu internationaal begint door te breken. Gisteren afsluiter op Culemborg, vandaag hier zijn Belgisch debuut, een eerste kennismaking met een artiest aan het begin van zijn internationaal traject, hier samen met Loris Tills op bas en Samuel Rafalowicz op drums. Guto opent hier, net als op zijn album, met een instrumentale intro waarbij hij zijn stijl al snel duidelijk maakt, lange Jimmy aangehouden gitaarlicks en meeslepende gitaarkunst zoals op dezelfde sterk gemodificeerde Sunburst Fender Stratocaster van Frank Marino. Boy oh boy, hier voor ons staat iemand die met volle ziel en op jonge leeftijd, de volledige waarde uit elke snaar haalt. Getuig zelf best op zijn kersverse album waar een bron van energie ontspringt met songs als “Ain't No Use” en “Eyes On You”. Hier wordt gratis snoep gegooid aan degenen die de huidige bluesrock verder willen verkennen. Tegen de sterren op, vooraan op het podium bij de vleet solerend, op zonnige klaarlichte dag. Voor zijn normen een iets rustiger “Over & Over Again”. “Fade Away”, titel zegt al genoeg maar laat me even rijmen op SRVay. Is dit het hoogtepunt van Swing ? Alvast een verrassende ontdekking van Nico en Kris die ze samen hierheen brachten. Verder uitbrekend, technisch vingervlug en toch emotioneel met de juiste stem, dat bereiken alleen die helden met hun gitaar geboren. Titeltrack “Looking For A Change” wordt dan ook duidelijk voor degenen die vooral vooraan staan te genieten. Zelfs fans van Graspop hebben dat grasveld daar opzij gezet en niet wegens de ticketprijs, blues heeft vele zijden. Dat zullen we wat later nog duidelijker horen. Met een van ver herkenbaar Marc Bolan kapsel, maar dan light brown, eindigt hij met “I Wonder Why” een ode aan Otis Rush. Hierbij wil ik nog een ander hoogtepunt melden. Later op de avond, tussen twee acts, trekt het zijpodium alle aandacht waar Guto Konrad samen op gitaar jamt met de nog jongere Alvin Lee, swinging Edwin Risbourg op keys, Ben Bouman op eigen gemaakte harmonica, Lizz Sprangers op bas en frontman zanger/gitarist Patrick Haulez, een jampodium met even grote belangstelling.

SKYLER SAUFLEY is een Amerikaanse bluesgitarist, zanger en multi-instrumentalist uit Phenix City, Alabama. Ondanks zijn jonge leeftijd, twintiger net als Guto, heeft hij zich ontwikkeld tot een van de opvallendste vertegenwoordigers van de traditionele Amerikaanse rhythm-and-blues en jumpblues. Begon op zijn 12de gitaar te spelen. Leerde volledig op gehoor, zonder formele muziekopleiding. Werd geïnspireerd door vroege rock-'n-roll van Chuck Berry en Little Richard, waarna hij zich verdiepte in blueslegendes als T-Bone Walker, Pee Wee Crayton, Guitar Slim, Roy Brown en Lowell Fulson. Ook weer iemand in de lijn van keeping the blues alive, de klassieke blues levend houden zonder simpelweg oude artiesten te kopiëren. Speelde al professioneel als tiener, nog voordat hij oud genoeg was om veel bluesclubs officieel binnen te mogen. Werd in 2023 opgenomen in de Alabama Blues Hall of Fame, een belangrijke erkenning voor zijn bijdrage aan de blues. Heeft meerdere succesvolle tournees door Europa gemaakt en trad op in onder meer Frankrijk, België, Zwitserland en Spanje. Zijn band bestaat uit Anita Fabiani op piano/orgel, Abdell B. Bop op staande bas en Denis Agenet op drums. Alle klassebakken en vandaag hun Belgisch debuut hier op Swing Wespelaar, we worden weer verwend. Hun eerste nummer “Cuban Getaway” oorspronkelijk van Ike Turner & The Kings Of Rhythm, zet ons op een totaal andere bluesrichting dan vorige bands. Een moderne visie op de WestCoast en Old School Rock & Roll als één van de tijdloze kinderen van de blues. Gewassen en gestreken covers van de allergrootsten, het wordt een lang nostalgisch lijstje. zoals “I'm Ready” van Fats Domino. “Rich Woman”, een nummer uit 1955 van Li’l Millet & His Creoles. De bekende versie van The Fabulous Thunderbirds is dus óók een cover. Velen onder ons vrezen voor covers en coverbands, terwijl het op de letter altijd een 'ode aan' blijft en zeker sfeermakend mag genoemd worden. Ontmoeten dan Muddy Waters met “ So Glad She’s Mine” uit 1964. “Fine Little Thing” van Bill Lupkin uit 2007. De kwis gaat verder en brengt het ganse plein in een happy sfeer. Een heel oude jazz/blues standaard uit 1922 “Runnin’ Wild” van Ted Lewis / A. H. Gibbs, Leo Wood & Joe Grey. We gaan naar 1953 met “Things I used To Do” van Eddie Jones, aka Guitar Slim. Terugkerend naar Fats Domino uit 1963 met “Ain’t Gonna Do It”. “Playgirl” uit 1953 gezongen door Smiley Lewis geschreven door Dave Bartholomew. “Lovin’ Machine” is een hit uit 1952 van Wynonie Harris, de grote Amerikaanse rhythm-and-blueszanger, geschreven door Henry Glover. “Congo Mambo” van Guitar Gable & His Musical Kings uit1956 van Gabriel Perrodin & Jerry West. Ik vergat nog te melden dat swing zeker vooraan dadelijk merkbaar was, swingin' female hips en mee knikkende kale hoofden.

TEE is de artiestennaam van Marc Thijs, een Belgische bluesgitarist, zanger, mondharmonicaspeler en producer. Hij behoort al sinds de jaren tachtig tot de meest invloedrijke muzikanten in de Belgische bluesscene. Begon in 1986 als mondharmonicaspeler. Speelde in bands als The Finsbury Park Empire, The Slime Hunters en The Healers. Stapte later over op gitaar en richtte The Electric Kings op, met zanger/harmonica Big Dave Reniers, een band die uitgroeide tot een van de toonaangevende Europese bluesbands. Werkte samen met R.J. Mischo, James Harman, Johnny Dyer, Lynwood Slim, Johnny Sansone, Mark Hummel, Thorbjørn Risager. Begin jaren 2000 bracht hij zijn eerste twee albums uit, waarmee hij duidelijk zijn stempel drukte, “This Is TEE” (2000) en “Lights On!” (2003). Deze laatste leverde hem de European Blues Press Award op voor “Beste Bluesalbum 2004” én “Beste Bluesband 2004”. Naast zijn werk als artiest produceerde TEE opnames voor uiteenlopende Belgische bands en artiesten, waaronder: Soulwax, The Scabs, Hoodoo Club, El Fish, duidelijk een duizendpoot en wordt vaak omschreven als het grootste bluestalent dat België ooit heeft voortgebracht, een uitspraak die zijn status alleen maar onderstreept. Daarbij koos hij in 2012 tijdelijk voor een heel andere richting en verdween van het podium om zich toe te leggen op motorracen. In 2026 markeert hij zijn terugkeer. Zijn eerste albums worden beide geremastered en opnieuw uitgebracht als de dubbel-cd “Double Fool”, ook als kers op de taart voor 26 jaar solo en waardoor zijn vroegere werk opnieuw een plek krijgt bij een nieuwe generatie luisteraars. Tegelijk werkt hij met een nieuwe topband aan nieuw materiaal voor een volledig nieuw album, waarmee hij zijn verhaal verderzet met meer ervaring en diepgang. Zijn bandleden zijn Renaud Lesire op bas, Roel Spanjers op keys, Fabrice Bessouat op drums, Andre De Laat als tenor sax. Brengen hier topkwaliteit van eigen bodem, al snel te merken in songs als “That’s How Cold” en “Cleanhead Blues” van Eddie “Cleanhead” Vinson. We noteren graag verder “Double Fool”, “Coming Home” en “I Wonder Why”. Boogie en funky songs, eerlijke blues zonder franjes, in een James Brown stijl, terwijl T Bone Walker goedknikkend meekeek. Zorgen op virtuoze manier dat het feestje hier verder loopt. Wel met een groot accent op Marc zijn vloeiend gitaarwerk. Tee is back, het is vol verwachting uitkijken naar het nieuwe album.

KAT RIGGINS is een Amerikaanse blues-, soul- en gospelzangeres, geboren als Katriva Riggins op 7 februari 1980 in Miami, Florida. Groeide op in een muzikaal gezin waar gospel, soul, country, rock-'n-roll en blues voortdurend te horen waren. Zong al op jonge leeftijd in de kerk, op familiebijeenkomsten en bij lokale evenementen. Op haar 23e kreeg ze haar eerste professionele engagement als jazz- en blueszangeres in een lounge in Florida. Kat Riggins ontving meerdere nominaties voor de Blues Music Awards en won prijzen voor haar hedendaagse blueswerk. Ze wordt tegenwoordig beschouwd als een van de toonaangevende vrouwelijke soul-bluesartiesten van haar generatie. Enkele belangrijke releases zijn: Seoul Music (EP), Lily Rose, Blues Revival, Cry Out (2020, geproduceerd door Mike Zito), Progeny (2022), Revival (2024), Everyday Is Saturday (kersvers! 2 augustus 2026). Sinds 2015 toert Kat Riggins regelmatig door Europa. Ze heeft opgetreden in onder meer: Nederland, België, Duitsland, Frankrijk, Zwitserland, Scandinavië, gisteren nog op het garden Festival in in Roemenië, vandaag met haar Blues Revival: Brian Kuit op bas, Little Boogie Boy op gitaar, Andreas Tsikotis op drums en Elvis Sergo op keys. Na een uitdagende intro van haar band, opent Kate deze show vol energie en zo blijft het ook haar ganse set. Heeft er duidelijk zin in, en wij ook. Swing Wespelaar verwent ons met een alweer andere bluesvorm, een echte “Boogie Woman”. Het Amerikaans feestje met “Old Time Way” en een spontaan meeklappend publiek op “Meet Your Maker Now” waarin ook een geweldige bassolo van Brian Kuit. Een slow “Heavy” benoemt zij als een dieper own special en geschreven met gedachte aan haar directe familie. Ook songs uit dat nieuwe album “Everyday Is saturday” wordt het swingende “I Say So”. Heeft er duidelijk zin in en stapt al zingend de trap af en trekt tweemaal het volk in, typisch Kat. Wordt terug op het podium geholpen en 'bedtime music also on my records' meldt zij, 'but for something else than to fall asleep at home'. “Now I See (Oh Wee) terwijl de ganse massa Oh Wee hartelijk meezingt. Haar blues met een warme, zwoele latin-touch brengt nog meer swing in haar set. Zo ook “Dancin' Till The Lights Come On” waarbij Kat nog verder het publiek intrekt. Ondanks haar eerder kleine gestalte vult ze het ganse festivalplein met een stem die groot, rauw en karaktervol klinkt. You helped me to misbehave, meldt zij schertsend achteraf, terwijl haar 'Dank jullie wel' de interactie nog verstevigt. Even niet Elvis achterna (1956) maar wel Big Mama Thornton met girlpower uit 1953 “Ain't Nothing Like a Hound Dog”.... looking for a bone, het wordt steeds zwoeler. Maar het einde nadert en als finale mixt zij nog Led Zeps' “Who Lotta Love” en Don Nix/ Freddie King (1971) “Going Down”. Duidelijk geslaagd om haar muziek toekomst te geven. Keeping the Blues Alive, mag het met een feestneus, het is toch donker ondertussen.

THE TEMPERANCE MOVEMENT is een Britse bluesrockband die in 2011 werd opgericht in Londen, door zanger Phil Campbell, gitarist Luke Potashnick, gitarist Paul Sayer, bassist Nick Fyffe later vervangen door Nicholas Fyffe en drummer Simon Lea. Dit is de oorspronkelijke kernbezetting die weer bij elkaar is gekomen. De muzikanten hadden al ruime ervaring opgedaan bij artiesten als Jamiroquai, Ray Davies, The Waterboys en Feeder voordat ze samen deze band begonnen. Phil Campbell, Luke Potashnick, Paul Sayer en Nick Fyffe waren eerder samen actief; Simon Lea kwam in 2016/2017 bij de band. In december 2024 kondigden ze hun terugkeer in deze vijfmansbezetting aan. De naam The Temperance Movement verwijst naar de negentiende-eeuwse "temperance movement", een beweging die alcoholgebruik wilde ontmoedigen of zelfs verbieden. Dat is natuurlijk een ironische bandnaam voor een rockband die vaak in clubs en op festivals speelt waar bier rijkelijk vloeit. Traden paar maal op als voorprogramma van de Rolling Stones in juni 2014: Wenen, Zurich, Dusseldorf, Berlijn, Orlando, de “14 On Fire Tour”. Dit jaar zijn ze actief aan het touren, sterker nog: ze hebben in april 2026 nieuw materiaal opgenomen met producer Ethan Johns. Hun vierde studioalbum, “New Promise Land Incorporated”, verschijnt op 9 oktober 2026, met nieuw eigen materiaal, misschien krijgen we hieruit al een voorproefje. Een bruisende afsluiter op de affiche zetten is niet zo simpel als je bands maar éénmaal toelaat. Wordt het tijd deze regel te veranderen ? Deze band mocht hier al zaterdag afsluiten op in 2018. Of we ready zijn voor de Kid of the rock & roll ? The Temperance Movement opent hier al bruisend, wat nogal zacht uitgedrukt is. Na een drum intro, duikt Phil hier op het podium alsof hij er stagedivend af wil springen. Acht optredens gedurende 10 weken, hier hun laatste optreden van hun Europa tour, zijn hese stem getuigt daar zeker van. Al vragen we ons af of hij dat 1,5 uur volhoudt, blijkt hij de kracht te hebben als een Johnny Rotten. Even waande ik me mid' 70s in de Marquee, tijdens een optreden van de Sex Pistols, time flies. Aldus vlam in de pijp met “Built In Forgetter” en “3 Bulleits”. Zelfde mix van bluesrock, stevige riffs en een flinke dosis 70s rock op “Caught In The Middle” en “ Magnify”. In volle strijd trekken we ons stilaan terug, het blijft knallen maar onze strijd is bijna gestreden. De Swing slogan Blues For The People mag zeker met uitroeptekens geschreven worden, wat een veelzijdigheid. Prima organisatie, ook dankzij de vele vrijwillige medehelpers, waarvoor petje af. Swing het was weer ons ding !!!

Guy Cuypers