People in Houses is een Gents trio met een zwak voor de ritmiek en observatie van een hele lijst, maar vooral van: de verhalende Paul Simon, de lyriek van Leonard Cohen, de harmonie van Crosby, Stills and Nash, de ruwe eerlijkheid van Neil Young. Merijn Landuyt, Koen Eeckhout en Johannes Wannyn zijn gelijkgestemde zielen. Drie doorwinterde muzikanten met verschillende achtergronden en een gedeelde voorliefde voor authentieke songs, akoestisch en direct. Rond één shock mount microfoon maar met een arsenaal aan instrumenten : gitaar, resonator, mandoline, chromaharp (citer), trompet, euphonium (tenortuba), mondharmonica, suitcase drum en een indisch harmonium, dit allemaal voor hun showmanship, eigenzinnige originele nummers en geweldige muzikaliteit. Het begon allemaal op een zonnige zomerdag, met het uitvliegen van de vliegende mieren, schreef Merijn Landuyt een nummer dat hij niet alleen kon zingen. Hij belde Koen Eeckhout, zijn collega-trompetter van een ter ziele gegane balkanfanfare. Ze trokken zingend het land door tot ze ‘s winters, wanneer de ijle lucht alles scherper stelt, een harmonisch gemis gewaar werden. Koen belde Johannes Wannyn, met wie hij nog samen korte broeken had gedragen. Die pakte zijn gitaar en banjo in en diezelfde dag nog werd de Gentse winterlucht vervuld van ongehoorde purperen trillingen. Het trio speelde en zong jarenlang tot het land op slot ging. Ze namen een hoopvolle plaat op met nummers over muizen en messiassen “Pockets Full Of Change” (2020). De wereldstorm bedaarde, kinderen werden geboren, liefdes gingen verloren, instrumenten werden verkocht, de drie stemmen zongen elk hun eigen lied, de purperen trillingen gingen liggen. Maar met het volgende uitvliegen van de mieren vonden Merijn, Koen en Johannes elkaar terug, hoog in de lucht, wervelend en draaiend, melodieus over elkaar tuimelend en in parallelle tertsen op en neer suizend. Kinderen worden groot, de liefde overwint, de overgebleven instrumenten worden gestemd en de Gentse lucht zindert weer van het gezang van People in Houses. Onlangs 20 maart 2026 brengen de drie songwriters ons een nieuw album “Here We Are”. Songs genoeg om ons te verrassen.

Even korte soundcheck. Zijn alle drie nog werkzaam en de tocht vanuit Scheldestreek van Oost-Vlaanderen eist wel wat drukke kilometers, ook op dit uur. Dan ook als eerste song “Roadmender”. Met een traan in het oog en een Hank Williams tune, hopend op een wegenwerker die misschien een weg maakt tussen het dorp dat “eenzaamheid” noemt en dat andere “vriendendorp”. Blootsvoets wandelen we met hun mee op “Straight As The Crow Flies”, drie harmonieus uitblinkende stemmen met Merijn vooraan stappend. “Shadow On The Shade”, waarbij Koen schertsend vertelt dat hij er weinig aan meeschreef, maar er wel mag mee aanvangen. Een unreleased nummer, net als “Word” waar ze met trompet, banjo en elektrische gitaar de Livingroom luisterrijk inkleuren, straight from the heart. Uit hun eerste album “I Don't Read Your Papers Anymore”, als melodieuze verwoording voor de berg afval die de media “het nieuws” durft te noemen. De prachtige stem van Merijn draagt dit nummer succesvol, tweemaal akoestisch gitaarwerk en Koen die de wind leert zingen in zijn erudiet maar zacht trompetgeschal. “All I Want” net als John Lennon of Roger Glover het zou zingen, is dat liefde. “Naked As The Day”, een Arty Garfunkelend akoestisch gitaarwerkje, met samenzang om van te snoepen. Even moraliseren over het aantal overbodige foto's die we nemen in deze moderne tijden met onze smartphones. Daarom een opgestoken vermanende wijsvinger in “Too Many Pics”. “Mole in The Ground”, een bluezy song met trompet, gitaar, banjo en bovenal passievol samenzang. Laatste song voor de pauze en de maaltijd van Greta. “I Am A Toddler”. Een muzikale aanschouwing van de wereld als een kleuter, zonder mom noch hugs. Tijd voor een lokaal biertje.

Voor de tweede set, halen ze hun toverdoos boven, het Indisch harmonium. Past dan ook perfect in nummers als “Mouse” en “The Drifter”, welk Koen schreef op 15-jarige leeftijd. “I'm Not On Fire” en “Girl in the Sand”, warm nostalgisch ingetogen maar hoopvol, verblijden ze ons verder met deze ademloze geslaagde gezongen pareltjes. Modelbouw op zolder laat ons even mee dromen in “Matchsticks”. Nog even aandacht voor de twee waardige albums op hun naam. Uit hun nieuwste “Here We Are” verder “Alley Cat” en “Gravitational Waves”. Uit de eerste “Pockets Full Of Change” horen we even begeesterd ”My Favorite Savior” en “Going Somewhere”, waar Koen een immens grote mondharp bovenhaalt. Overtuigend eindapplaus , waarna ze er nog een fijn einde aan weven met “Why Is Not a Question“. Het was heel iets anders en vernieuwend vanavond in de Livingroom. Geen ware blues, wel alternatieve folk en americana, met nadruk op storytelling en samenzang, met een vleugje melancholische kleinkunst. Kortom topavond.

Guy Cuypers