MOULIN BLUES verwelkomde dit jaar op 01 en 02 mei al voor de 39ste keer in de omgeving van Stenenburg in de Ospelse Peel opnieuw alle genders en tinten blues & roots liefhebbers, uit alle landen en standen. Er was véél zon voorspeld, dus mochten op vrijdag de benen bloot voor de 6 acts op het hoofpodium en de 5 in het Moulin Blues Café. Wij van Rootstime waren er, gezien een groot hart voor livemuziek, opnieuw bij om alles d.m.v. de nodige live verslagen, interviews (5!) en foto’s te archiveren. Over de diverse optredende hieronder méér info, beknopte reviews en live indrukken. De MC van dienst op het Hoofdpodium was opnieuw Wouter Celis aka Doghouse Sam, die op in Ospel een jaar eerder al huilde met “zijn” kwispelende Magnatones.

Een enthousiast trio uit het oosten van NL, BACON FAT LOUIS opende op het hoofdpodium de 39ste editie van MOULIN BLUES met een schep R.L. Burnside, wat Legendary Shack Shakers, een vleugje Left Lane Cruiser en een flinke dosis T-Model Ford. Rechttoe rechtaan, zonder de onnodige poespas, maar heel vet op een authentieke homemade 3-snarige cigarbox gitaar, inclusief opzwepende vocals, aanstekelijke blues harp en drumwerk om “U” tegen te zeggen. “Come On!!!” klonk het in 2025 in de studio en hier als “opwarmer”. In het Moulin Blues Café opende ondertussen THE LAZY TONES* al in de vroege namiddag de bar. Recht uit het zonnige Valencia komt dit gezelschap naar Ospel, om je vervolgens mee te nemen naar Windy City anno fifties, toen de legendarische Chess Records in Chicago haar hoogtijdagen kende.

Je bent jong en je wilt zoals TOBY LEE, een Britse twintiger, wat. Deze zelfgeschoolde gitaarvirtuoos startte zo rond z’n vierde en een paar jaar later ging zijn eerbetoon aan B.B. King viraal. Inmiddels is hij drie maal bekroond tot “Young Blues Musician Of The Year” en is hij opgenomen in de UK Blues Hall of Fame. Op zijn debuutalbum ‘House On Fire’ (2024) laat Lee horen hoe breed zijn muzikale palet is. Hij schakelt moeiteloos van klassieke blues jams naar vuige hardrock, neemt gas terug bij akoestische nummers en speelt eigentijdse soul en Stax-achtige R&B. Na zijn lange vlijmscherpe solo’s en een overlopende emmer met blues rock, is hij nu ook in de Lage Landen en daarbuiten, géén onbekende meer! Het rootscombo SMOKESTACK LIGHTNIN* komt uit Neurenberg/DE, maar dat had net zo goed Nashville kunnen zijn. Deze 4 weten met twangende gitaren te navigeren door het muzikale erfgoed van de jaren ’50-‘70. Jake LaBotz en The Seatsniffers werkten al met hen samen. Het was hier snel duidelijk dat hun muziek niet alleen voor de liefhebbers van rockabilly, country en blues was.

# 3 Op het hoofdpodium was de hier wat vreemde eend in deze bijt, MIKE FARRIS met wie we tijdens een interview dat we met hem deden, uitgebreid konden kennis maken. Mike begon ooit als frontman van de rockband The Screamin’ Cheetah Wheelies. Na een turbulente periode vol drank en drugs liet hij zijn rockverleden achter zich en bekeerde hij zich tot de “blue-eyed soul”. Hij trok met zijn songs naar de heilige grond van het genre: de FAME Studios in Muscle Shoals/AL. Daar nam hij met nazaten van de befaamde Muscle Shoals Rhyhm Section ‘THE SOUND OF MUSCLE SHOALS’ (2025) op, een album dat direct piekte. Farris, die inmiddels al jaren bij de top gerekend wordt, grabbelde voor zijn setlist o.a. uit zijn laatste album. Met het akoestische “That’s How Strong My Love Is” (1965, Otis Redding) verbaasde hij niet alleen mij! Deze LOS FABULOSOS BLUESHAKERS* deden in het Moulin Blues Café hun naam alle eer aan. We konden eindelijk eens kennis maken met dit swingend flamboyant Spaans kwintet o.l.v. de flamboyante Lizzy Lee. Wij waren uitermate gecharmeerd van hun R&B, jump en West Coast blues, zoals die midden fifties aan de andere kant van de grote plas klonk. Niet voor niets kreeg de soulvolle frontvrouw de bijnaam “Etta James van Valencia”…

De man naar wie er velen vandaag uitkeken was de nu bijna 78-jarige, Michael John “DUKE” ROBILLARD. Je kan zijn bijna 60-jaren durende carrière -voor dat hij eind seventies solo ging- samenvatten met de legendarische bands waarin hij éérst speelde: ROOMFUL of BLUES (1967-80), de bigband uit Rhodes Island die jump blues en swingrevival speelde, The PLEASURE KINGS en (als vervanger van Jimmie Vaughan) met Kim Wilson, de FABULOUS THUNDERBIRDS. In Ospel stond hij al minstens 4 of 5 keer. De éérste keer in 1986 met de al genoemde, The Pleasure Kings en vandaag met de 6-koppige ALL STAR BAND (Marc Texeira, Marty Ballou, Bruce Bears, Chris Cote, Doug James & Mark Early). Wat hij over de dag van vandaag zoal dacht, kan je horen in het interview dat we met hem deden. Zijn optreden was al een beetje het carrière-overzicht van deze nu al “legend”. Zo koos de Duke uit het begin van zijn Roomful-periode de vette slow blues “Love Struck”, een nummer uit hun eerste titelloos album (‘The First Album’) uit 1977 en uit zijn laatste album met de All Star Band ‘Blast Off’!’ (2026), “When I Get Lucky”. Dit telkens met een solerende Doug James op sax en een schitterde Chris Cote vocaal. Dat Robillard zijn klassiekers kent, dat wisten we al langer. Hier charmeerde hij ons met o.a. “Stand By Me” van Guitar Slim uit 1991 en de Percy Sledge-klassieker,  “Warm and Tender Love”. De set werd rockend beëindigd met Little Richards ultieme rock and roll song, “Lucille”. Een nummer dat misschien wel eens Duke Robillards laatste nummer op Moulin Blues kon zijn…

In de nineties wisten THE LOVED ONES* vele harten te veroveren met hun tomeloze energie tijdens onstuimige live optredens. Daarna was het lang stil rondom het 4-tal. In het MB Café stond de originele bezetting (Bart Davenport, Michael Therieau, Xan McCurdy & John Kent) er met rebelse garage rock tot soul, Chicago blues en swingende NOLA R&B. Op dit moment wordt met de hulp van Nick Waterhouse gewerkt aan de opvolger van ‘Better Do Right’ (1993). Velen proefden er in de valavond al gretig van.

GUY FORSYTH, hij is diep geworteld in Amerikaanse rootsmuziek als blues en Americana, was “onder de streep” misschien wel de verrassing van de dag. Deze sympathieke Texaan uit Austin (én ooit grote fan van Robin Hood!) was hier al eerder als o.a. deel van gelegenheidsformaties (met Big Pete en de Red Devils), DVL. In totaal heeft hij zo’n 20 albums uitgebracht, waaronder zijn debuut ‘HIGH TEMPERATURE’ (1994), dat voor veel blues liefhebbers de onbetwiste favoriet blijft. Reden genoeg om dit optreden op Moulin Blues, als deel van zijn actuele tour, aan dit album te wijden én voor ons van Rootstime, om hem te interviewen! ‘High Temperature’ werd live opgenomen in Nederland (ja in.NL, wie had dat gedacht?) en dat voelde je aan het enthousiaste publiek wanneer hij, met al wat zijn blues harp in zich had, zich helemaal gaf op o.a. “For the Last Time” en “Night Train”. De band speelde ontspannen maar strak, als één geheel. Nummers als "Taxi" en "Hard Pushin' Papa" kwamen, met slide riffs die je oren pijnigden, hard aan. Guy Forsyth, de “Evil Man”, was vandaag misschien wel dé revelatie van deze éérste dag en, dat was niet alleen mijn mening! Geen egocentrische fratsen. Gewoon blues, met vette slides, gloeiend heet en lekker rommelig geserveerd. Om je vingers van af te likken… JON AMOR* is hier in Ospel géén onbekende. In 1999 was hij voor het eerst te gast en maakte hij als gitarist van The Hoax direct indruk. Vanavond speelde de boomlange Brit speelde knoerthard (ik mat 108dB!) in een powertrio met Jerry Soffe op bas en Tom Gilkes op drums. Met zijn huidige band grijpt hij terug naar zijn bluesrock roots. Meestal is dat stevig en ruig, dan weer broeierig en dreigend, of juist dansbaar en funky. Hij hield ons wakker voor de finale!

“Last, but not least” was het nog aan SOUTHERN AVENUE om deze zonnige dag af te sluiten. Oude bekenden en toen nog debutanten promootten ze in 2017 hier hun titelloze debuutalbum (hun Stax-debuut). De band bestond bij de oprichting uit twee dames en drie heren: de zussen Tierinii (zang) & Tikyra Jackson (drums), Ori Naftaly (gitaar), Daniel McKee (bas), & Jeremy Powell (keys). De 2026-line-up bestond uit: lead zangeres/songwriter Tierinii Jackson en haar twee zussen, Tikyra op drums en Ava op percussie en viool én Tierinii’s man, (geboren in Israël) gitarist/songwriter Ori Naftaly. Southern Avenue speelt originele Memphis’ blues, hedendaagse soul en met gospel doordrenkte rootsmuziek, die opbeurend en tijdloos is. Southern Avenue staat bekend om hun positieve, boodschap gedreven originele nummers met grooves die je raken. Wat bepaalde vandaag de setlist? Hun 4de en “laatste” album, hun Alligator Records’ debuut met de veelzeggende tekst, ‘Family’(2025). Met “We’re Gonna Make It” (‘Keep On’, 2019), “Believe” en “Long is the Road” werd al snel de toon gezet. Oude bekenden en toen nog debutanten op (ge)Varenwinkel 2016 & Moulin Blues 2017, deden het hier vandaag al springend en met veel flair opnieuw én slaagden, met verve!

“Na de eerste Ospel-dag was het me al erg duidelijk dat deze 39ste editie een topper zou worden!”

Eric Schuurmans