Jacques Stotzem is een Belgische akoestische gitarist. Woont in Lambermont en nu 66 jaar. Hij heeft 3 vinyl albums en 10 cd's opgenomen, en werkte mee met talrijke muzikale projecten en artiesten. Nadat hij op zijn zestiende de Amerikaanse gitarist Stefan Grossman op tv zag, leerde hij zichzelf gitaar spelen. Op zijn negentiende werd hij een professionele gitarist. Hij speelde eerst in enkele bands als begeleider, daarna begon hij met een solocarrière. Stotzem heeft zijn persoonlijke harmonisch verfijnde stijl gecreëerd. Hierbij combineerde hij elementen van onder andere blues, jazz, rock en folk. Hij werd een frequente gast op de meest belangrijke Europese en Amerikaanse festivals. Hij gaf ook optredens in China, Japan en Taiwan. In 2003 introduceerde het Noord-Ierse bedrijf Avalon Guitars een "Jacques Stotzem Signature"-gitaarmodel. Sinds 2006 maakte ook het befaamde C.F. Martin een "OCM Jacques Stotzem Custom Edition". Samen met Francis Geron (Spirit Of 66) is Jacques Stotzem medeoprichter van het jaarlijks Verviers Gitaarfestival, zeker ook een aanrader.

Jacques treedt hier vanavond voor de derde maal op, dat gebeurt zelden zeg maar nooit. Onze goede vriend intussen en hijzelf ook altijd blij hier voor ons te spelen. “A full house with warm and friendly audience” noteert hij op zijn facebook. Het wordt een tweedelig optreden, voor de pauze enkele Acoustische tributes aan Rory Gallagher, vervolgens eigen songs met invloeden van Rory. Of we daar blij mee zijn ? Anders zit hij met een groot probleem, schertst hij rechtopstaand met zijn prachtige Martin Signature.

“Follow Me” meer dan toepasselijk als eerste nummer uit Rory's album (1979) Top Priority. Jacques bracht voor ons ook daarom enkele bijhorende LP hoezen mee. De Livingroom wordt ineens aandachtig stil genietend. Jacques is een echte verteller, ook al noemt hij zichzelf geen bluesman, wel zeer belezen man in de blues waar hij des te meer de feeling virtuoos doorgeeft. Niet zo gekend en nooit door Rory live gespeelde “Wheels Within Wheels “ uit album “Tattoo” (1973). Het wordt nog stiller in de zaal, tot de laatste noot. Jacques vertelt ons ook over de inhuldiging in 14 juni 2025, de hoofdtoegangsweg van de vlieghaven van Cork en het centrum, werd dan als Rory Gallagher Avenue benoemd. Belangrijk omdat ook Rory die als vertrekpunt nam voor zijn internationale tournees. Jacques als eregast, ook prime minister aanwezig, exact 30 jaar na Rory's overlijden (1995). Alles maakte deel uit van een bredere herdenkingscampagne rond zijn jubileumjaar in zijn thuisstad Cork. Jacques leerde zichzelf gitaar spelen op zijn kamertje in Verviers als 14-jarige knaap. Leerde Rory pas kennen op zijn 16de toen een vriend hem zijn platencollectie toonde. De album “Live In Europe”, wordt vanaf dan “always in his mind”. Deze plaat die hem het meest inspireerde voor zijn Rory-project, toont hij ons ook. Ook Jacques weet zowel dezelfde energie, als de diepere balladen, meesterlijk over te brengen. Speelt voor ons de cowboy song “Out On The Western Plain”, weergaloos en melodieus. Rory coverde deze Lead Belly's traditionele folk-blues (Huddie Ledbetter -1940) met buitengewone personaliteit, welk hem verder zal vereeuwigen. Ook Jacques leert enorm veel van lesmateriaal en workshops van Stefan Grossman, een brugfiguur die de fingerpicking traditie internationaal verspreidde aan een nieuwe generatie. Volgens Jacques had die het altijd over “het vierde proces”. Dat betreft eerst luisteren, technisch noten en vingers aanleren, het begrijpen en dan het 4de proces de eigen expressie en muzikaliteit toevoegen. “Wayward Child” ook nog uit dat “Top Priority album” en ragtime blues “I Don't Know Where I'm Going” uit het album “Deuce”. Is origineel toegeschreven aan Gary Davis, sleutelfiguur in de Piedmont vingerstijl in de midden jaren '30. Hier nu voor ons met formidabele overtuiging en perfectie tot in de kleinste details. Zo even weergaloos en opwindend ons aller bekende uit de Tattoo album “ Tattoo'd Lady”. Sluiten af met “Just The Smile” uit zijn eerste solo debuutalbum (1971) na de split met zijn band Taste. Destijds met nadruk op live sound, improvisatie op zijn folk roots en energie. Die luisterrijke energie voelen we bij Jacques ook, dit uurtje is dan ook voorbij gevlogen.

Zoals beloofd krijgen we eigen nummers van Jacques, een blues medley en net als Rory “Plug and Play”. Niets meer dan één gitaar, één versterker verbonden met één snoer. Zelfs geen filters noch pedalen, zo speelt Jacques ook op tournees. Hij verduidelijkt ook het verschil tussen cowboy en gipsy stijl in hetzelfde nummer. De voortgang van een fingerpickende Chat Atkins, vingers in plaats van plectrum en daarbij een mix brengt van baslijnen met de duim, melodie met de vingers, daarbij nog akkoordbegeleiding tegelijk. Het wordt almaar duidelijker dat het naast aanleg, uren, weken, jaren oefening vereist om dat te bereiken. We genieten met volle aandacht naar zijn “Gipsy Cowboy”, de afwisselende ritmes in “Oasis”. Rory himself knikt goedkeurend achter J. zijn schouder. Net als de jongere broer Donal', die jarenlang Rory's manager was en die Jacques al persoonlijk feliciteerde met de geslaagde aanpak. Hoogtepunt en kippenvel moment was ook het wondermooie “Sur Vesdre”, diep ingetogen met gesloten ogen, mee stromend als de Moldau van de Ardennen. Ook nog een fraaie update met een nieuwe compositie “Question Sans Reponse”. Als encore de aanvraag van een grote fan onder ons: “Jungle” met fingerpicking, vol natuur- en bewegings energie. Je hebt mensen die liever gaan voetballen, anderen die liever gitaar spelen, ik weet wat ik gemist heb, al had ik dat level nooit bereikt.

Guy Cuypers