22ste Ed. ♫ THE BLUE CLAY (BE/NL) ♫ ELISE FRANK (FR) ♫
WILL WILDE (UK) ♫ LUKE WINSLOW-KING (US) ♫ MIKE ZITO (US) ♫

HookRock-dag #2 was -nadat de pas 15-jarige Sander “ANTON LEE” Sepanski (zoon van "Mr. Mighty" Mark Sepanski, de harpist van Black Cat Biscuit) op donderdag overtuigend en veelbelovend scoorde- met 5 bands op de affiche muzikaal opnieuw een top avond. THE BLUE CLAY stond om 17u op de middenstip voor de aftrap. Deze ambiance rootsband “pur sang” ontstond rond 2006, na een reeks akoestische optredens van bezige bij Wouter VERHELST en Terneuzenaar en multi-instrumentalist, wijlen Johnny “Roscoe” van ALPHEN (°1966†2020). Johnny wàs de blues! Dezer dagen bestaat de band naast zanger/frontman Wouter uit: (de andere helft van Little Boy and Nightingale) zangeres Ilse Van DOOREN (ukelele, percussie) met wie hij de microfoon deelt, Geert De BLOCK (drums), toetsenist Wilmar KLEEVENS  en occasioneel Clark KENIS (Clark & The Aces) op contrabas. De band nam 3 albums op met eigen werk, te beginnen met  ‘Ready for Everything’ (2011). Dit jaar bestaat The Blue Clay 20 jaar, een jaar waarin ze hun mooie liedjes nog een laatste maal willen uitzingen. Daarna stoppen ze als band en scheiden hun wegen. Hun allerlaatste optreden kan je meemaken tijdens KWADENDAMME op 19/12/26. Hun repertoire is een mix van akoestische blues, TexMex, bluegrass en zydeco. The BC zorgde hier in Diepenbeek als “opwarmer” voor de eerste gezellige emoties met op hun setlist pretmakers als: “Coming Home”, “All You Ever Do is Bring Me Down” (The Mavericks), “Rock this House” (Jimmy Rogers) en “Bullfrog Blues” (Rory Gallagher). Wat een start!

ELISE FRANK is een nog “prille” goed ogende Franse zangeres, gitariste en songwriter. Haar echte naam is Élise Lounici (Tarbes, °1996). Elise groeide op met invloeden uit blues, soul, rock en folk. Haar zang staat meestal méér centraal dan haar virtuoos gitaarspel. Wij van Rootstime kennen haar van de 20ste Ruf-Blues Caravan, die ze dit jaar deed samen met de Amerikaanse gitariste Laura Chavez & blues/rock muzikant Matthew Curry. In 2019 nam ze als frontvrouw van Spooky Poppies een titelloze 6-track ep op. Sinds 2021 is ze frontvrouw van haar eigen elektrische blues en rock formatie, FRANK met wie ze ‘I’am a Phony and a Fraud’ (2023) en méér recent ‘I DIDN’T PAY FOR IT’ (2026) opnam. Elise trad al op tijdens toonaangevende Europese muziekfestivals, zoals het Cognac Blues Passions Festival en het Rory Gallagher International Tribute Festival in Ballyshannon/Ireland. Hier in Diepenbeek werd ze gebackt door Josselin FLEURY op bas & Sébastien GASCHARD op drums. Op haar setlist stonden uiteraard nummers van haar net genoemde album als “I’m Smoking” en “How Did I”, twee vrij rustige openers en “Here Comes the Blues - video”. Verder ging Elise tot het uiterste op “I Didn’t Pay for It”, een nummer -zo vertelde ze ons- dat ze schreef voor haar label baas, Thomas Ruff. Vrouwen aan de macht!

WILL "Harmonica" WILDE is afkomstig uit Brighton/UK. Bij Will zit muziek duidelijk in de familie. Zijn vader is een fervent muziekliefhebber, zijn grootvader was tijdens WWII een jazz en blues pianist en zijn muzikale zus Dani, kennen we (ook) van de Ruf Records Blues Caravan (2012). Op zijn 16de speelde Will voor het éérst harmonica, tot zijn lippen bloedden. In 2005, hij was toen 17, richtte hij The Neptune Blues Band op en in 2008 debuteerde hij als 20-jarige met ‘Nothin' But Trouble’. Zijn releases weerspiegelen ondertussen een méér traditionele Chicago blues sound en in de loop van de jaren heeft hij een intensere eigen stijl ontwikkeld, die als “vernieuwende” wordt omschreven, omdat hij zijn mondharmonica niet gebruikt als begeleidend instrument, maar als een soort leadgitaar. Zo kan hij solo’s spelen, die normaal voor gitaristen zijn weggelegd. Will Wilde opende ondertussen in The Royal Albert Hall voor Jools Holland, toerde vooral in Europa met zijn eigen band en trad ook op met zijn zus Dani. ​Will werd genomineerd als "Instrumentalist of the Year" tijdens het uitreiken van de UK Blues Awards. Na zijn derde studio album ‘Raw Blues’ (2013), volgde er een live album,  ‘Live In Hamburg’ (2018) en meer recent, zijn #5: ‘BLUES IS STILL ALIVE’ (2025), waarop hij samenwerkte met de nu al legende, blues/rock gitarist Walter Trout. ). Stonden er met Will op het podium: Mat Day (gitaar), Greg Coulson (keys), Russell Carr (bas) & Steve Rushton (drums). Op zijn setlist stonden nummers als de openers van zijn laatste album, “Wild Man” en “Don’t Play with the Fire”. Verder eiste zijn harmonica de hoofdrol op op “Hoochie Coochie Man” (Muddy Waters) en de reguliere afsluiter, “Voodoo Man”, nummers die het publiek wel wist te pruimen. De “encore” kwam er met Gary Moore’s “Parisiennen Walkways”. Ken je klassiekers mensen!

LUKE WINSLOW-KING is dit jaar de éérste Amerikaanse artiest op de affiche van HookRock en wat voor een! Ik “ontdekte” Luke Winslow-King Balzuweit in Puurs tijdens Duvel Blues 2015, waar we hem voor Rootstime konden interviewen. Luke (°1983, Cadillac/MI) studeerde muziek aan de universiteit in New Orléans en daarna compositie in Praag als beursstudent. Luke is een gitarist, multi-instrumentalist, componist en singer-songwriter én is een muziektraditionalist. Hij speelt “muziek van het volk” en traditionele (improvisatie) jazz, met invloeden uit New Orléans, de stad waar hij als beginnend muzikant verliefd op werd, waar hij 15 jaar lang woonde en deel uitmaakte van het Playing For Change project. Luke is ook beïnvloed door Delta blues, ragtime en vooroorlogse Amerikaanse folk, met raakvlakken aan diverse bronnen zoals Béla Bartók, Antonín Dvořák (American String Quartet) en Woody Guthrie. In 2007 debuteerde LW-K met een titelloos album. In 2012 tekende hij in Chicago bij Bloodshot Records, waar hij een jaar later debuteerde met ‘The Coming Tide’ (2013). In die periode trad LW-K op als trio met Esther Rose (zang, wasbord) met wie hij van 2013 tot 2015 getrouwd was. In 2016 bracht hij ‘I’m Glad Trouble Don’t Last Always’ uit, een album dat de vooral sporen droeg van zijn scheiding met Esther Rose en zijn verhuis naar Michigan, om er voor zijn zieke vader (Kurt Albert Balzuweit) te kunnen zorgen. ‘Flash-a-Magic’ was Luke’s 8ste soloalbum, dat hij op meerdere locaties opnam: Toscane, Memphis en Tennessee. Zijn méést recente album kreeg de titel,  ‘COAST OF LIGHT’ (2026). Het was vanaf het eerste nummer “Slow Sunday” er al meteen boenk bovenop. Kan ook niet anders met de hulp van de Livorno band: Roberto Luti (gitaar), Simone Luti (bas), Piero Perelli (drums), Nicola Venturini (Keys) & Giacomo Riggi (percussie) die allen afkomstig zijn uit. Je voelde dat dit optreden op HookRock memorabel zou gaan worden en dit dank zij nummers als o.a. “Everywhere You Go, There You Are”, “Everlasting Arms”, Shoot from the Hip” en “Thought I Heard You”. En dit allemaal met als kers op de taart, Johnny SANSONE die hen op het podium vervoegde en een aardige portie blues harp leverde. Daarvan word je -alleszins ik- HAPPY!

MIKE ZITO mocht iets later dan gepland (23u05) de tent sluiten… Mike (°1970, St. Louis/MO) is niet alleen zanger en gitarist, maar ook songwriter, producer en medeoprichter van het platenlabel Gulf Coast Records (2013), voor velen een keerpunt in zijn carrière. Als 27-jarige trok hij met enkele eigen songs én een budget van 1000 $ naar de kelders van de SGM Studio’s in St. Louis en nam hij in 1998 -op één dag en in één trek- met bassist Doug Byrkit & drummer Brain Zielie zonder overdubs zijn debuutalbum ‘Blue Room’ op.  Zito is ongetwijfeld één van de belangrijkste Amerikaanse bluesrockartiesten van de laatste 20 jaar. Buiten zijn solo carrière was hij ook (met Cyril Neville & Devon Allman) medeoprichter van de supergroep Royal Southern Brotherhood, maakte hij deel uit van The Wheel en met Albert Castiglia, van de BLOOD BROTHERS. Veel “kenners” zien hem vandaag nog steeds als één van de meest complete blues/rock muzikanten van zijn generatie: een uitstekende gitarist, maar vooral een verhalenverteller die zijn leven omzet in muziek en dat deed hij hier in Diepenbeek overduidelijk! Op zijn setlist -een grabbel uit zijn dozijn studio albums- stonden nummers als de titelsong van zijn nieuwe album: “Outside or the Eastside” en “Kiss You All Over. Verder maakte Mike (samen met Matt Johnson: drums, Lewis Stephens: keys & xx: bas) op het veelzeggende “Life Is Hard”, “Forever My Love” (beide uit zijn 2024-album) en “Back Problems” (2018) met zijn gitaar heel veel duidelijk. Knoerthard eindigen in schoonheid…

Onder-de-streep: Dag 2 van de 22ste editie van HOOKROCK kan je samenvatten als: “een mix van nieuw, nog niet echt bekend én de top, de ervaring”.  Elise FRANK en Will WILDE gaan er zeker komen en MIKE ZITO, die staat al jaren aan de top, terecht! Maar LUKE WINSLOW-KING, hij schoot vandaag absoluut de hoofdvogel af!...”