DEDE PRIEST EN JOHNNY CLARK vormen samen een roots- en bluesduo dat bekend staat om een mix van rock, soul, blues, gospel, folk en country. Hun muziek combineert de rauwe Texas-blues van Dede Priest met de slidegitaar en rootsinvloeden van Johnny Clark. Dede Priest begon al op zeer jonge leeftijd met het schrijven van haar eigen liedjes en zingen. Ze studeerde ook klassieke viool, maar bespeelde haar instrument vaak als een gitaar. Naarmate ze ouder werd, begon ze te zingen en gitaar en viool te spelen. Ze verhuisde naar Austin, om aan de Universiteit van Texas te studeren, waar ze een graad in filosofie behaalde. Maar de levendige muziekscene van Austin trok haar aan. Ze begon regelmatig op te treden en werd al snel erkend als een "moderne blueskoningin". In 2007 bracht ze haar eerste soloalbum, Candy Moon, uit. Heeft het podium gedeeld met Clarence Gatemouth Brown, Leon Russell en Tommy Shannon van Double Trouble en heeft internationale erkenning gekregen met haar latere releases en tournees. Haar zang wordt vaak vergeleken met klassieke blues- en gospelzangeressen. Rond 2015 start Priest’s samenwerking met Johnny Clark & The Outlaws. Johnny komt uit Nederland en staat bekend om zijn sterke slidegitaarspel en warme bluesstem. Samen hebben ze jarenlang internationaal getoerd.

Hier als eerste band in de kleine tent, die de vroegere “schuur” van het Chiroterrein vervangt. Het duo vangt aan met “Mudslide” waarin de emotionele zang van Dede al iedereen bekoort. Het is leuk en hot horen we haar zeggen, het zonnetje maakt deze tent inderdaad broeierig, maar geen probleem, een trage “In This Lifetime” en een gospel “Judgment Day Bells”, waarvoor ze zelfs belletjes rond de rechterarm bindt. “Ninety-Nine And A Half Won't Do” van Sister Rosetta Tharpe (1966) met aansluitend nog een gospel “Joshua Fought The Battle of Jericho”. Neemt haar viool in de hand en vertelt deze song op te dragen aan iedereen en geschreven toen ze de kinderen van de buren zag spelen, happy & sad tegelijkertijd “Whisper & Whistle”. Even meeslepend met viool in “Tender Rain” en “Did You Plan”, waarin Johnny's slide gitaar samen versmelt. “Love Train Right Here” met een gitaar riffje dat me aan “Spirit In The Sky” laat denken en waarin ze “this little Ruisbroek town” mee in haar zang verwerkt. Met “Lynched at The Crossroad” eindigen ze dit succesvol optreden. Iedereen dorstig gemaakt naar meer...

VICTOR WAINWRIGHT is een Amerikaanse blues-, roots- en boogie-woogiepianist uit Savannah, Georgia. Hij staat bekend om zijn explosieve pianospel, rauwe stem en energieke liveshows. Veel bluesfans noemen hem één van de sterkste moderne boogie-woogiepianisten. Hij werd geboren op 4 februari 1981 en groeide op in een muzikale familie. Zijn vader en grootvader waren ook muzikanten en leerden hem al jong piano spelen. Later werd hij beïnvloed door artiesten als Ray Charles, Jerry Lee Lewis en Johnny Cash. Hij won meerdere Blues Music Awards, waaronder diverse keren de prestigieuze “Pinetop Perkins Piano Player of the Year”-prijs. Hoewel zijn carrière meer dan tien jaar geleden begon met authentieke rock-'n-roll honky-tonk, heeft Wainwright zijn artistieke horizon in de loop der jaren verbreed en muziek opgenomen die vrijwel alle hoeken van de rootsmuziekwereld vertegenwoordigt. Hij gelooft dat we rootsmuziek vooruit moeten stuwen om te groeien en een nieuw publiek te bereiken. Noteer ook dat Duvelblues ook daarin deelt en de inkom gratis aanbiedt tot en met 25 jaar.

Victor zal vanavond met zijn band dit festival afsluiten als laatste op de mainstage in de grote tent. Ook vanmiddag hier in de kleinere tent de barn, voor een zittend publiek, dan wel solo op orgel. Met fast keys in een Otis Span boogie-woogie nummer (1964) “It Must Have Been The Devil”. Swingend als een wervelstorm verder met “Pretty Mama” en Johnny Rivers' (1972) “Rocking Pneumonia and The Boogie-Woogie Flu”. Hij blijft gedreven door zijn rauwe pianospel en op een eigenzinnige wijze deze meeslepende barrelhouse-nummers interpreteren. Verkennende genres van Latijns-Amerikaanse invloeden en New Orleans-piano tot bijna psychedelische klanken. Het is een muzikale cocktail, geserveerd met Wainwrights onnavolgbare, rauwe stem. We vragen ons al af hoe en wat hij het vanavond met zijn band gaat presenteren.

CABANA BELGICANA is een Belgisch muziekproject rond Americana, country, folk en blues. De groep bestaat uit een aantal bekende Vlaamse muzikanten en acteurs die samen een soort muzikale reis maken door Amerikaanse rootsmuziek, maar dan met een Belgische ziel. Het project heeft ook een sterke link met The Broken Circle Breakdown. Johan Heldenbergh werd door die film erg bekend in de bluegrass- en countrywereld en multi-instrumentalist Nils De Caster werkte ook mee aan die muzikale sfeer. Samen met Sara De Smedt op piano, bas en zang, Bart Vervaeck op gitaar en pedalsteel, HT Roberts op bas en banjo, David Broeders op drums en last maar zeker niet least Roland van Campenhout, die deze zomer 83 wordt.

In de overvolle kleine tent genieten we van deze muzikale zevenkoppige speeltuin. Nils zingt hartelijk “Someday” terwijl Roland “Jelly Roll Baker” voor hem neemt. Nils vertelt ons dat hij weet dat dit een bluesfest is, maar in country zit de Duvel ook soms, terwijl je niet weet hoe plezant dat is. Hun muziek strekt zich dan ook uit over de prairie van Americana, blues en country, o.a. van Willie Nelson's “Good Hearted Woman” (1972) en Bob Dylan's “Meet Me In the Morning” (1975). Alsook “Changes” door Nils gezongen en “St. James Infirmary”, wat dacht je, uiteraard door Roland, terwijl Nils het overneemt op viool en Roland lekker finger-pickend meereist. Het avontuur speelt zich verderaf met de meezinger “You Know How It Ends”, Sara's B-day blijkt als grap maar zingt en op viool in “Brighter Coins”. Ook Johan met vocale rijkdom “Seven Miles”. Roland met “Long Black Veil”. Position switch van paar bandleden, bassist nu banjo en ook drummer David staat zijn plaats af en zingt nu vooraan “Seven Miles”. Sara naast Nils in samenzang voor één micro en a kiss in between. Virtuositeit en plezanterie vooral in bindteksten met “Long Back Veil” en “It's Gonna Be All Right”. Maar dan breekt de hel los tijdens Roland zijn “Swamp Adversity”. Waarin woorden als “the devil has the best tools”, wat hij veranderde na “the best tunes”. Deze “tools” verwijzend naar zaken als oorlogsmachine, verslavingen, politieke leugens en andere destructieve krachten. Die krachten dreigen hier blijkbaar ook als het buiten plots donker wordt en grote hagelbollen als knikkers de sound komen balanceren. Nog tien minuten muziek, dan volksopstand of samenwonen oppert Roland schertsend. “Copperhead Road” toch nog als encore en wensen ons tot ziens, de zon schijnt gelukkig terug.

DOM MARTIN is een Noord-Ierse blues- en rootsgitarist uit Belfast die de laatste jaren enorm snel is doorgebroken in de Europese blueswereld. Hij wordt vaak vergeleken met Rory Gallagher, Gary Moore en John Martyn, maar heeft tegelijk een heel eigen, rauwe stijl. Hij groeide op in moeilijke omstandigheden in Belfast en leerde gitaar spelen via zijn vader, die zelf muzikant was. Dom spreekt daar open over: muziek werd voor hem een uitweg en een levenslijn. Zijn grote doorbraak kwam rond 2019 met het album Spain to Italy. Daarna volgden: A Savage Life (2022) ,Buried in the Hail (2023) , Buried Alive (livealbum, 2024). Buried in the Hail won in het VK de prijs voor “Blues Album of the Year”. Daarbij won hij meerdere UK Blues Awards, waaronder: Best Instrumentalist en Best Acoustic Blues Artist, werd ook opgenomen in de UK Blues Hall of Fame. Fans vergelijken hem zelfs met een jonge Eric Clapton vanwege zijn gevoel en techniek. We zagen hem al paar keer, elektrisch met band, hier solo akoestisch. Het is zelfs moeilijk een voorkeur tussen deze twee te kiezen.

Zijn diepe, doorleefde stem in “Discover The Love” maakt de ganse tent stil en genietend luisterend. Ook zijn dynamisch gitaarspel in “Haunted” is zijn duidelijk kenmerk. Een nieuw nummer, nog niet gereleasde cover van John Prine (1972) “Souvenirs”. Of we dat goed vinden? Of we dat dan ook verder financieel willen ondersteunen? Droge Ierse humor is dan ook perfecte bindtekst. There is no “Easy way Out”, een eigen nummer, sentimenteel en virtuoos als een Jacques Stotzems' “Vesdre”. Aansluitend en wat gemixt met een slidend “Belfast Blues”. Hij dankt ons voor onze aandachtige stilte waarvoor we fier mogen zijn. Al zittend hier dan ook groot verschil met de grote tent, waar de meeste in de buurt achteraan van de toog verblijven. Luisteren nog naar Rory Gallaghers' “Bankers Blues”, Sweet “Jolene”, “Why Don't You Leave Me Alone” en eindigen met een tribute van andere gitaarheld Robin Trowers' “Alathea”. Dit 30-jarig festival, sinds 1996, getuigt dan ook van pure smaak en kwaliteit, ondersteund door ons wel gekende organisatoren, maar ook de vele vrijwilligers waarvoor nog maar eens een dikke proficiat!

Guy Cuypers