Velen herinneren zich de overstroming 50 jaargeleden (in 1976!) in Ruisbroek (Puurs-Sint-Amands) na het breken van de Vlietdijk en de tv-beelden van Koning Boudewijn met botten, die de getroffenen een riem onder het hart kwam steken, maar de hagelbollen groter dan pingpongballen dit jaar tijdens Duvelblues zullen ons nu ook wel bijblijven. Het geesteskind van de nog altijd even gepassioneerde Gust Meeus, bleef gelukkig van zwaar averij gespaard. Ook dit jaar was het festival, dat dit jaar aan zijn 23ste editie toe is, door zijn niet alledaagse programmatie, met “ontdekkingen” uit de wereld van ROOTS, RHYTHM & SOUL, de wat vreemde maar interessante eend in de blues bijt van de Lage Landen. Gelukkig hoor ik er enkelen zeggen, want soms stapelen de herhalingen zich wat te gretig op!  Duvelblues kreeg in 2025 niet voor niets een award als “Best Belgian Blues Festival”!

In dit verslag blikken we terug op wat er zich op het HOOFDPODIUM afspeelde, te beginnen met de man die in Peer een week eerder ook op zondag opende. PD MARTIN (BE) gaf er toen een mep op, om zo de vroege blues liefhebbers na een lange en vermoeiende dag al met zijn funky blues‘n’soul te (re)animeren. Het 4-tal, o.l.v. frontman, zanger/gitarist Piet VERCAUTEREN, verwende ons toen (aldus Piet) “met een selectie van zijn méést swingende nummers”. Dat er hier in Puurs naast nieuwe nummers voor een album waaraan gewerkt wordt, ook nog nummers uit hun debuutalbum, ‘Soulbeat Incarnate’ (2023) op de setlist stonden, was een vanzelfsprekendheid. Wij genoten op o.a. “Artificial State of Misery”, “Wild River”, het meer recentere “Overqualified” en het nieuwe “Lusty Ol’ Herbert” van een oververhitte PD en zijn oerritme van de almachtige “soulbeat”.

Ook de geweldige BUTTSHAKERS (FR) waren er dit jaar op Blues Peer ook bij. Deze Frans/Amerikaanse formatie die we kennen van Goezot in’t Hofke 2024, is een 6-tal met in de frontlijn de geweldige Amerikaanse zangeres Ciara THOMPSON. Ze brachten tussen 2014 en nu al 4 albums uit. Hun laatste kreeg de veelzeggende educatieve titel ‘Lessons in Love’ (2025). Ciara wordt gesteund door een swingende blazerssectie (Leon Ouillon: bari sax & Simon Girard: trombone) om de met blues gedrenkte soul te doen galmen. Dat er ook hier in Puurs weer 6 nummers van de setlist uit hun laatste album kwamen -ik noem (ook hier de opener) “Good Intentions”, “Anymore” en “Sure As Sin”- was géén verrassing. Uit hun 2021-album ‘Arcadia’ plukten ze o.a. “Pass You By” en “Hear Me”. Leon Ouillons sax solo op het funky “Hypnotized”, met daar tussen door flarden van “Get Ready”, was er een om je vingers bij af te likken. The Buttshakers waren duidelijk ook hier voor velen “de” ontdekking. Wat was me dat een promotie voor live muziek en met wat voor een groove! Merci!

JOHN NÉMETH (VS) (met wie we voor zijn optreden een interview deden) was daarna al de volgende top act. Een “echte” blues man hoor ik al enkelen zeggen… JA dat is hij al jaren. Aanvang nineties sleet John zijn jeugd in de slijkerige aardappelvelden van Idaho, die vaak de Potato State wordt genoemd. John was éérst een fan van harde hiphop, maar “ontdekte” via Tom Moore op ‘Hoodoo Man Blues’ (1965) de blues van Buddy Guy & Junior Wells (°1934†1998), een album dat de essentie van de Chicago blues samenvat. Met zijn muzikale vriend Tom Moore richtte Németh Fat John & the 3 Slims op. In 2000 werkte Németh samen met Junior Watson en was daarnaast ook frontman van zijn eigen band, The Jacks. Met hen bracht hij in 2002 in eigen beheer het album ‘The Jack of Harps’ uit. Németh’s solodebuut ‘Come and Get It’ volgde in 2004. Met ‘Stronger Than Strong’ -zijn debuut bij Nola Blue Records- bracht hij in 2020 al zijn tiende album uit. Vóór zijn kaakoperatie a.g.v. een kwaadaardige tumor, nam John Németh met enkele bevriende muzikanten het veelzeggende ‘May Be the Last Time’ (2022) op. Németh kwam naar Duvelblues in blauwe overall met niemand minder dan Sean McDonald aan zijn zijde. Sean “Mack” McDonald is nog maar een prille twintiger, maar binnen de blues al bekend als een groot opkomend talent. De erg gevarieerde, met soul en blues doorweven, setlist van John Németh leek bij momenten met nummers als “Country Boy”, de uitgesponnen slow blues “Elbows on the Wheel” en “Get Offa Dat Butt”, op die van zijn live album, ‘Live from the Fallout shelter: Celebrating 20 Years’ (2023). Als een top harpist verwende John & Co. ons verder nog met “The Last Time”, “Shake Your Hips” en het nieuwe “Please Accept My Love”. De set werd afgesloten met het veelzeggende “Feelin’ Freaky”. Dat het goed was geweest, kon je van de vele tevreden zwetende gezichten aflezen!   

JUSTINA LEE BROWN (NIG/CH) is al de volgende dame op de affiche. Ze is een absolute sensatie en één van de meest besproken namen in de internationale blues en soul wereld. Justina verweeft haar Nigeriaanse roots met traditionele blues en combineert de diepe, rauwe emotie van de blues met de explosiviteit van soul en gospel. Het is geen toeval dat ze de finalist was van de IBC in Memphis. Ze noemt haar stijl zelf vaak 'Afro-Blues'. Als je haar hoort, zoals hier op Duvelblues (met in haar band: David Stauffacher op percussie, Carlo Menet op gitaar & Lou Luiz Cruz op bas), in nummers als "Aramide", “No Time” en “Mr. Bizi Bizi”, uit haar laatste album ‘Echoes of Home’ (2025), begrijp je meteen waarom. Verder noteerden we ook “Billiki” en naar het einde toe, “Black & White” en “Baby Tomato”. Daarna deinde de Afro beat langzaam weg.  Een optreden van Justina Lee Brown is een spirituele ervaring waarbij je onmogelijk stil kunt blijven staan of onbewogen kunt blijven.

VICTOR WAINWRIGHT & THE TRAIN (VS), de imposante sympathieke pianist uit Georgia (met wie we voor zijn optreden een interview deden) staat garant voor vrolijke honky-tonk tot rauwe boogie. Met een Grammy-nominatie op zak kreeg deze artiest een welverdiende plaats op de affiche. Als boogiewoogie pianist leunt hij aan bij iconen als Dr. John, Professor Longhair en uiteraard ook Pinetop Perkins (°1913†2011), ooit een vriend des huizes. Victor zocht zijn eigen weg in de muziek en belandde in Memphis/TN, waar hij in 2018 met zijn grote vriend co-producer Dave Gross én met The Train (met gitarist Pat Harrington, bassist Terrence Grayson & percussionist Billy Dean) zijn titelloze album opnam. In 2004 ontmoette hij Stephen Dees, die als songwriter en producer meewerkte aan Wainwrights debuutalbum, ‘Piana From Savannah’ (2005). Met The WildRoots debuteerde hij in 2009 met ‘Beale Street to the Bayou’. Na een spontane jamsessie in juli 2011 in Florida, werkte Wainwright samen met Damon Fowler, J.P. Soars, Chuck Riley & Chris Peet om uiteindelijk Southern Hospitality te vormen. In 2014 won Wainwright tijdens de uitreiking van de Blues Music Awards (voor het tweede opeenvolgende jaar) de “Pinetop Perkins Piano Player of the Year” award. In Puurs was Victor met zowat alle leden van The Train: Billy Dean aan de drums, Terrence Grayson op bas, Pat Harrington op gitaar én twee originele leden van Roomful of Blues in de blazerssectie: Doug Woolverton (trompet) & Mark Earley (sax). De set werd er een, die met de nodige “geduvel” (als synoniem voor drukte, bombarie) geopend/aangekondigd werd. Het leek alsof New Orleans in Puurs was geland. De opener was een lang uitgesmeerde mix van “Hey Bo Diddley” en “Who Do You Love”, verder gevolgd door o.a. “Thank You Lucille” en zijn verrassende versie van “I Wanna Be Like You” uit de Disney-film, “Jungle Book”. Swingen kon je verder op o.a. Ray Charles’ “Shake Your Tailfeather” met Doug Woolverton (trompet) & Mark Earley (sax) in de hoofdrollen. De pro’s waren de NOLA-fans, de contra’s hielden niet zo van Victors “chaotische benadering”. Ik hou absoluut van deze geweldige The Train en Victor Wainwrights “Working Man Blues”…

Na een oververhit weekend in Peer was het tijdens de 23ste editie van Duvelblues, op een gratis portie dikke hagelkorrels na, opnieuw braden in de zon en genieten van een in een glas geschonken Moortgat biertje. Veel drinken was nodig maar, buiten zweten als otters, was het bovenal en vooral opnieuw genieten van de buitengewone acts, die ze ook dit jaar in Ruisbroek-Puurs weer uit de hoed toverden! Een DIKKE PROFICIAT aan het ganse Gust-team en bedankt allemaal… Tot op 29/05/2027!

Eric Schuurmans