Zondag waren we al toe aan de tweede BLUES PEER-dag. Er was voor die dag opnieuw véél zon voorspeld, dus mochten de benen bloot voor 6 acts op het podium van de Uptown! Mainstage en voor 6 acts op het podium van Club Mississippi* en dit, opnieuw voor alle genders en tinten blues & roots liefhebbers uit alle landen en standen. Wij van Rootstime waren er, gezien een groot hart voor livemuziek, opnieuw bij om alles d.m.v. de nodige live verslagen, interviews (6!) en foto’s te archiveren. De MC van dienst op het hoofdpodium was “Dé Limburger der Limburgers”, Stijn Meuris die in 2023 met Noordkaap al “Van God Los” was, terwijl hij de sterren in de Peerse hemel gadesloeg.

Om stipt 13:00 mocht PD MARTIN* er een mep opgeven en de vroege blues liefhebbers, na een lange en vermoeiende dag, al met funky blues‘n’soul (re)animeren. Het 4-tal, o.l.v. frontman, zanger/gitarist Piet VERCAUTEREN, verwende ons (aldus Piet) “met een selectie van zijn méést swingende nummers”. Dat er naast nieuwe nummers voor een album waaraan gewerkt wordt, ook nummers uit hun debuutalbum, ‘Soulbeat Incarnate’ (2023) op de korte setlist stonden, was een vanzelfsprekendheid. Wij genoten op o.a. “Artificial State of Misery” en “Overqualified” mee van PD’s oerritme van de almachtige “soulbeat”.

DUSTHORSE openden om 13:30 Uptown! op het mainstage podium. Dit jong lokaal kwartet, o.l.v. zanger/gitarist Davy JANSEN (die voor het eerst de taak als frontman op zich neemt) met bekende gezichten van eerdere bands (als o.a. Rusty Roots, Le Noise en The King a-live), eind 2025 in de studio debuteerde met een uitstekend titelloos album, “met authentieke songs met rauwe rand...”. Hier keken we geïnteresseerd naar uit, want vanaf het grote hoofdpodium voor de leeuwen gegooid worden, is voor Stefan Kelchtermans (bas), Nico Vanhoven (drums) & Simon Lenaerts (piano, Hammond) zeker niet stress loos! Wij genoten op nummers als “A Song that Everybody Knows”, “Bright Side of the Moon” en “Mirrors” met de eersten volop mee van een portie eerlijke, doorleefde muziek, gebracht met passie en vakmanschap. Van Dusthorse gaan we zeker nog méér horen! 

Terug naar de club tent, want om 14:10 was het tijd voor de Frans/Amerikaanse formatie die we kennen van Goezot in’t Hofke 2024, THE BUTTSHAKERS*. Dit 6-tal met de Amerikaanse frontdame Ciara THOMPSON brengt “la soul et de groove brut”. Ze brachten tussen 2014 en nu al 4 albums uit. Hun laatste kreeg de veelzeggende titel ‘Lessons in Love’ (2025). Ciara werd gesteund door een swingende blazerssectie (Leon Ouillon: bari sax & Simon Girard: trombone) die haar hielp om de met blues gedrenkte soul te doen galmen. Dat er 6 nummers van de setlist uit hun laatste album kwamen -ik noem (ook hier de opener) “Good Intentions”, “Anymore” en “Sure As Sin”- was géén verrassing. The Buttshakers waren duidelijk voor velen “de” ontdekking van BP 2026. Wat een promotie voor live muziek, wat een groove! Mercie!

De nog jonge spring-in-‘t-veld met dubbele nationaliteit, LAURA COX stond om 14:50 als tweede band op het grote podium. Wie is deze jonge energieke multi-instrumentaliste? Laura uploadde in 2008 opnames van Lynyrd Skynyrds “Sweet Home Alabama” en soortgelijke nummers, die ze in haar slaapkamer had opgenomen, naar YouTube en bouwde zo meteen een half miljoen volgers op. Laura brak -wat eerder uitzonderlijk is- uit haar “virtuele bubbel” en stootte, na twee albums (2017/2019) en na optredens op prominente podia, door met haar eigen band. Op haar vierde studio, ‘Trouble Coming’ (2025), combineert Laura op een ongeëvenaarde manier klassieke rock met andere genres. Op het hoofdpodium maakte ze ons, met nummers uit haar 2025-album als “Rise Together”, “Dancing Around the Truth” en “Do I Have Your Attention” en haar nieuwe single “Not Your Story”, luid duidelijk dat een vrouw ook weet hoe ze op een gitaar moet (be)spelen. Laura Cox is duidelijk iemand waarmee we in de volgende jaren nog meer rekening moeten houden!

Naar het DELVON LEMARR ORGAN TRIO*, het trio rond Delvon DUMAS uit Seattle/WA,  keken we -gezien minder bekend- ook wel uit. DLO3 is samengesteld uit een unieke mix van gitaristen en drummers van over de hele wereld en weet nog hoe “feel-good-muziek” klinken moet. De kleurrijke, nonchalante Lemarr begon samen met Brice Calvin (gitaar) & Alshley Ickes (drums) rond 15:35 in de Club aan zijn set. Oprichter en manager Amy NovoI startte in 2015 met bescheiden middelen dit project. Sindsdien brachten ze verschillende albums uit. Hun debuutalbum ‘Close But No Cigar’ (2018) -wat betekend: Bijna succesvol, maar uiteindelijk niet het gewenste resultaat behaald- stond #1 in de Contemporary Jazz Albums-lijst en hun laatste, ‘Cold as Weiss’ (2022) stond in de Billboard-hitlijsten. Het trio toerde de wereld rond en trad op voor uitverkochte zalen. Hier in Peer opende hij zijn lang funky jam met hun laatste single “Chicken Leg”, een aanstekelijk nummer van Dumas/Williams.  Dit soort rauwe, bodemloze talent moet je zien én horen om te geloven. Nog dit: Lemarr liet ons backstage de tekst op zijn T-shirt zien: “Donald Trump: President of Essential Library…”. Dromen zijn inderdaad (maar niet voor Lemarr) bedrog!

Al voor de 2de keer onder eigen naam, in 2005 met The Electric Kings en nog meerdere keren als gitarist in andere bands stond TEE (16:25) op de affiche van Blues Peer. Zanger, gitarist en multi-instrumentalist Marc “TEE” THIJS kreeg zijn bijnaam van Paladins’ gitarist Dave Gonzales die, zoals de andere Amerikaanse gitaristen, zijn naam niet konden uitspreken. Deze integere klasse gitarist -die in zijn vorig leven een begenadigde motocrosser was!- is al sinds 1986 een prominent figuur in de Belgische blues scene. Door de jaren heen werkte TEE met verschillende bands samen als o.a. The Finsbury Park Empire, The Slime Hunters, The Healers en meer recent, de al genoemde The Electric Kings (met Dave Reniers: zang/harmonica, Luke Alexander: gitaar, René Stock: bas & Wilfried Maes: drums). Inmiddels toerde TEE intensief en speelde hij in heel de EU met blues grootheden als Johnny Dyer, James Harman, Lynwood Slim, RJ Micho, Johnny Sansone en Mark Hummel. Daarnaast is TEE ook een veelgevraagd producer (El Fish, Hoodoo Club, Soulwax, The Scabs...). Dit leven onder hoge druk zou ertoe leiden dat TEE een tijdje afstand nam van de muziek. Om zijn comeback en de 26ste verjaardag van TEE als soloartiest te vieren, bracht Natural Records recent een “remastered deluxe” heruitgave van “This is TEE” / “Lights On”, met als titel ‘Double Fool’ (2026) uit. Aan nieuwe nummers voor een nieuw album wordt gewerkt, vertelde hij ons tijdens een interview dat we voor zijn optreden met hem deden. Zijn optreden hier in Peer, met oud en nieuw werk, was ergens een try-out die hij deed met “zijn” band: Fabrice Bessouat op drums, Renaud Lesire op bas & Dirk Van Der Linden op Hammond. Op zijn setlist? Nummers als o.a. “That’s How Cold” en “Double Fool” (beide uit ‘Lights On!’ – 2012), het hilarische “Cleanhead Blues” van Eddie “Cleanhead” Vinson en zijn nieuwe single, “Time’s Up”. TEE is back home!

Het volgende optreden, dat van DEVON ALLMAN* onder de naam BLUES SUMMIT (17:25) was al mijn volgende “must have seen”! Devon Allman is de zoon van Allman Brothers’ singer-songwriter Gregg Allman (°1947†2017). Devon groeide op met klassieke, blues geïnspireerde rock muziek en pas later met The Allman Brothers Band, waar ook zijn oom Duane (de oprichter!) in meespeelde. Voor zijn solo carrière was Devon Allman actief in meerdere muzikale projecten: Honeytribe (1999) en Southern Brotherhood (2011). In 2013 debuteerde Delvon met ‘Turquoise’, met als bassist Myles Weeks en drummer Yonrico Scott. Bij Ruf Records verscheen in 2025, ‘The Blues Summit’. Zoals de titel al zegt is het een blues “bijeenkomst”, waaraan vele grote sterren als o.a. Christone “Kingfish” Ingram, Robert Randolph, Jimmy Hall, Larry McCray en Sierra Green meewerkten. Vandaag stond Devon (met wie we voor zijn optreden een interview deden) met top artiesten als zanger/harpist Jimmy Hall (Jeff Beck, Wet Willie), Larry McCray (gitaar, zang), de dochter van BB King, Claudette King (zang) én een andere “zoon van”, Bernard Allison (gitaar) op het podium. Met de opener van zijn 2025-album “Runners in the Night” begon Devon in de tot zo’n 30°C opgewarmde Club MS aan zijn set. Als Jimmy Hall en Claudette King hem vervoegen is “The Thrill Is Gone” een zowat “verplicht” nummer. Bernard Allison doet met “Going Down” van Freddy King iedereen daarna nog méér zweten en als Devon en de rest van de bende Jimi’s “Are You Experiended?” inzet is het hek helemaal van de dam! Hoe kan je dan met “Keep On Smiling” nog mooier afsluiten? Ik weet het niet. Ik weet wel dat dit een nooit-te-vergeten-optreden was!

PORTLAND (18:35), gekend van “hun melancholische schoonheid en weelderige soundscapes”, is ondertussen in België één van de bekendste indie-bands. De band rond Jente PIRONET, een spruit van de PXL-Music Hogeschool (van de hier aanwezige en even mee blazende Ben Lambrechts) in Hasselt, brak door met de albums met ‘Your Colours Will Stain’ (2019) en ‘Departures’ (2023). Portland stond al op de grote Belgische festivals als Rock Werchter en Pukkelpop. In 2023 kwam Jente in een turbulente periode terecht als hij de bangelijke diagnose van hersentumor kreeg. Zijn heftige strijd tegen de grote “K” werd een blijvend gevecht. 2024 begon met hernieuwde hoop als Jente tijdens de MIA’s de Music Industry Award voor “Alternative” kreeg, wat opnieuw de deuren van uitverkochte zalen deed opengaan. Op zijn laatste album ‘Champain’ (2025) draagt hij de littekens van de voorbije jaren openlijk met zich mee, maar voel je tegelijkertijd in de songs een ontembare levenslust. Het is een volkomen eerlijk reisdagboek van een dolende ziel, van vallen en opstaan, van podium naar ziekenhuis naar schrijftafel en terug. Eens op het podium zoals hier in Peer met de frêle Nina Kortekaas achter de keys is Jente Pironet, zoals op zijn nieuwe album,  energiek, volwassen en eerlijk...

Over BOBBY RUSH* (19:45) onze volgende belangrijke afspraak in de Club MS waren ze het in de voorbije weken in de meeste kranten eens: “op zijn 92ste, de oudste artiest ooit op Blues Peer!”. Deze nu al legendarische blues man Emmett Ellis, Jr. aka Bobby Rush (°1933, Homer/Louisiana) werkte éérst in de cotton fields, waarbij de blues zijn "escape" was. In de fifties verhuisde Bobby naar Windy City, Chicago waar hij als volkse entertainer -hij is beroemd om zijn sprongen op het podium- een reputatie opbouwde, wat hem de bijnaam “King off the Chitlin’ Circuit” opleverde. Rush leerde van legendes als B.B. King en Muddy Waters in Chicago en werkte later samen met Buddy Guy en Christone “Kingfish” Ingram. Op 83-jarige leeftijd won Rush (voor zijn album, ‘Porcupine Meat’, 2017) zijn eerste Grammy Award. Rush, gevestigd in Jackson/ MS, verscheen in films en werkte met artiesten als Snoop Dogg en Mavis Staples. Met zijn hit "Chicken Heads" bracht hij funk in de blues en zijn recente samenwerking met gitarist Kenny Wayne Shepherd op het album ‘Young Fashioned Ways’ is -gezien het leeftijdsverschil van 44 jaar tussen de twee Louisiana-artiesten- op zijn minst als “opmerkelijk” te noemen. Met ondertussen 3 Grammy's en 16 Blues Music Awards op zak, blijft Rush de blues, de "moeder van alle muziek," vertegenwoordigen, zonder plannen om te stoppen. Wij genoten van zijn funky soul en zijn grappige anekdotes, op nummers als “You So Fine” (te vinden op ‘Fashioned Ways’ dat hij in 2025 opnam met Kenny Wayne Shepherd), Muddy Waters’ “Hoochie Coochie Man” en natuurlijk “The Blues Is Alright”. Wie doet dit deze nu al legende Bobby Rush, na 75-jaren “on the road”, nog eens na? Chapeau!

De volgende artiest op de Uptown! mainstage is al de volgende “grootmeester”, ROBERT CRAY BAND (20:55) die al jaren aan de blues hemel blijft schitteren. Robert Cray (°1953, Columbis/GA) trad hier in peer al vier keer (1985 – 2001 – 2021 – 2023) op. Cray draait al jaren -namelijk al ruim 40 jaar- mee, helemaal bovenaan de top van de hedendaagse blues. Zoals hij bij zijn debuut alom genoemd werd, is hij de ware erfgenaam van Sam Cooke. Met een stem die tegelijk teder en krachtig klinkt, en met een gitaarspel dat, samen met dat van tijdgenoot Stevie Ray Vaughan, zonder twijfel tot de meest herkenbare uit de hele sector gerekend mag worden. Cray trekt al decennia -onder zijn “Belgische” voorwaarden als “niet filmen, géén flash en je mag alleen maar tijdens het éérste nummer een foto nemen- al heel lang de wereld rond. Robert Cray maakt niet alleen muziek, hij schrijft hier op Blues Peer “geschiedenis”! Zijn setlist met nummers als “”, “” en “” (wereld hits!) grabbelde hij samen uit de méér dan 20 geprezen studio en live albums. “Funky, cool and bad” is de omschrijving die Robert zelf wel eens gebruikt. Wat moeten of kunnen we hier zelf nog verder aan toevoegen?? Voor “méér” moet je luisteren naar Robert Cray’s loopbaan, die werd uitgebracht op ‘4 Nights of 40 Years Live’, een attractieve set van twee cd’s, aangevuld met een dvd of, google je op internet naar Blues Peer/Robert C en vind je al meerdere leuke (verboden) filmpjes…

Een “oude” bekende sloot daarna rond 22:05 de Club Mississippi af. De JAMES HUNTER SIX* deden het met hun flegmatieke Engelse “klasse” om er o.a. hun laatste album, ‘Off the Fence’ (2025) te promoten. We zijn al jaren een grote fan hun exotische Caraïben sound. Voor James startte alles in 1986 met Howlin’ Wilf & The Vee-Jays en hun album ‘Cry Wilf’ (1986). Na afschuimen van heel wat kleine clubs in Londen, kwam hij in het vizier van Van Morrison, die meewerkte aan James éérste album, ‘Believe What I Say’ (1996). Ze toerden daarna samen. James Hunters doorbraak kwam er in 2006 met ‘People Gonna Talk’, het jaar dat hij genomineerd werd voor een Grammy Award voor “Best Traditional Blues”. In Peer deed James het samen met Lee Badau op bari sax, Damian Hand op tenor sax, drummer Jonathan Lee, Jason Wilson op contrabas & toetsenist Kyle Koehler (keys, piano). Wij genoten onder de donkere hemel van Peer van nummers als “Baby Hold On”, “Only a Fool, “Okie Dokie Stomp” en zijn super hit “Carina”. Een perfecte Club MS-afsluiter!

De SCABS (23:15) mochten dit jaar het slotakkoord inzetten. Dat een band van hier dit mocht doen was dubbel: veelzeggend over hun opgebouwde naam en faam (lees: kwaliteiten) én een bewijs dat niet altijd een buitenlander in de grote finale de “headliner” moet zijn. Kortom, geweldig geregeld door het nieuwe Blues Peer-team! Gelukkig dat de band van Guy SWINNEN naast hun Phoenix Tour én Dylan 85 nog tijd voor BP vond. Gelukkig konden we op tijd hun setlist bemachtigen die ons afgematte vermoeden bevestigde, dat we heel wat gekend materiaal voor de kiezen kregen. Ik bedoel hier dat Guy met bassist Geert Schurmans, zijn nieuwe gitarist Fabio Canini, toetsenman “cum laude” Patrick Cuyvers en de backing vocals van Naomi Noomz Sijmons en Janne Blommaert ons hadden gelukkig gemaakt met nummers als “I Need You”, “Don’t You Know“, “Hard Times”, “Nothing On My Radio”, “Robbin’ the Liquor Store” en als extraatje, “Matchbox Car”. Wat een weekend, wat een dag, wat voor moeilijke tijden…

Blues Peer 2026 was een zonovergoten -net-niet-uitverkochte editie met blues baby- waar zo’n 25.000 bezoekers, de vrijwilligers én uiteraard de artiesten zowat “alles” bepaalden. Top acts -met voldoende “échte” blues!- stonden garant voor sfeer en gezelligheid. In de Club Mississippi kon je de blues voelen, horen en zelfs rieken. Wat er op de Main Stage Uptown! gebeurde was voor het blues volk (de “echten”) een ”extraatje”, supplementair, verreikend en vaak verrassend. Dat hoort zo, wil je op lange termijn overleven! Er zijn zeker nog verbeterpunten, maar je voelt dat het festival leeft en blijft zoeken naar nieuwe dingen. Rest nog dit: BEDANKT ALLEN! Wij van Rootstime kijken uit naar volgend jaar, naar 15 en 16 mei 2027…

Schuurmans Eric