LUCA HOLKENBORG is een Nederlandse bluesgitarist die al veel aandacht kreeg in de blueswereld omdat hij al op heel jonge leeftijd meespeelde met bekende bluesmuzikanten zoals John Primer, Danny Bryant en Toby Lee. Op zijn 15e won hij de prijs Jong Blues Talent 2024 bij de Dutch Blues Challenge. Zijn stijl zit tussen klassieke blues en stevige bluesrock, met invloeden van Stevie Ray Vaughan, Gary Clark Jr. en Freddie King. Staat bekend als één van de opvallendste jonge bluesgitaristen van Nederland. Speelde eerder ook met de band Mojo Hand op festivals zoals Swing Wespelaar en Bospop. Vandaag hier jonge en grootse start-up van deze zonnige zaterdag, in de bluestent Club Mississippi samen met Johan van Lanen op drums en Theo Jacobs op bas. We herkennen het thema van SRV's “Scuttle Buttin “ in hun eerste song. In dezelfde gitaarlijn knalt het verder op zijn Stratocaster met “Where's My Baby” en “Wish You Would” met uitmuntend solowerk waar we zeker zin in hebben, zijn vraag daaromtrent was eigenlijk overbodig. Krijgen amper een half uurtje tijd, toch rijkelijk gevuld met nummers die veel langer kunnen gebracht worden als hun “Out Of Mind” en een vette “Catfish Blues”. De tentmasten stonden nog lang na te trillen.

MISSY SIPPY ALL STARS zijn eigenlijk een wisselend collectief van blues-, roots- en jazzmuzikanten rond de legendarische Gentse bluesclub Missy Sippy Blues & Roots Club. De band ontstond uit de wekelijkse jamsessies die jarenlang geleid werden door Tiny Legs Tim. Hun stijl is een brede mix van: Chicago blues, boogie-woogie, gospel, rhythm & blues, folk en americana, moet het nog meer zijn. Voor ons hier staan Leander Vandereecken (gitaar en zang), Olivier Vander Bauwede (mondharmonica en zang), Matt T Mahony (gitaar en zang), Tom Eylenbosch (meester op de black & white keys), Karel Algoed (contrabas) en Bernd Coene (drums). We gaan graag met hen mee down to Mississippi, waar zang op beurt wordt gewisseld in alle euforie. Het voelt alsof we in een ouderwetse Amerikaanse Juke-Joint vertoeven, een losse sfeer met veel improvisatie. Songs als “Lonely Avenue” van Ray Charles, een meezingende tent in 2:19 van Tom Waits, tot een swingend en meeklappend “All Night Long”. Muziek om van te snoepen en proeft naar meer !

SEAN 'MAC' MCDONALD is een Amerikaanse bluesmuzikant die de laatste jaren veel aandacht krijgt in de moderne roots- en bluesscene. Hij combineert traditionele Chicago blues met soul, southern rock, moderne Americana, Hij werd vooral bekend met het album Have Mercy, dat in 2025 sterk scoorde in Amerikaanse bluescharts en radioshows. Speelt zowel gitaar als zang en staat bekend om rauwe, soulvolle stem, stevige bluesrock-gitaar, klassieke Amerikaanse bluesinvloeden, energieke live-optredens .Werkt geregeld samen met andere bluesmuzikanten uit de Amerikaanse scene, vandaag hier als vierkoppige band met Sylvain Tejerizo op sax, Julien Dubois op bas en Fabrice Bessouat op drums. Een ode aan Johnny Otis met ”Have You Ever Been Lonesome” en Chuck Berry's “Eveline”. Zij die niet dansen vraagt hij dan mee te zingen op “Thirty Days”. Liefdevol bedankend met een “dank u wel” en sluit af met een Hucklebuck. Hier zonder danspas maar wel met de twelve-bar blues progressie. (interview)

ISRAEL NASH is een Amerikaanse singer-songwriter die bekendstaat om een warme mix van Americana, folk, countryrock en psychedelische rock. Hij werd geboren als Israel Nash Gripka in 1981 in Missouri, maar bouwde zijn carrière verder uit vanuit Texas. Vijfkoppige band die er stevig tegenaan gaat met eigen briljante songs als “Woman At The Well”, “Through The Door” en “Who In Time (Do You Need). Nummers die je ook bij Neil Young kunt vinden. Of bij Bob Dylan zijn “You Ain't Going Nowhere”. Zeker aan te raden, veel van zijn muziek wordt opgenomen op zijn eigen ranchstudio in Texas, het heeft dan ook een ruime, natuurlijke sfeer. “Louisiana” en “Down in The Country”. Je kan het je voorstellen, hier puur uitgeschilderd met zang en gitaar.

BRUSHY ONE STRING is een heel aparte artiest uit Jamaica die bekend werd met zijn zelfgebouwde gitaar met letterlijk maar één snaar. Zijn echte naam is Andrew Chin, zoon van de Jamaican reggaezanger Freddie Mckay. We luisteren naar een mix van reggae, blues, folk en een beetje straatmuziek tot een heel eigen sound. Jawel gitaar met één snaar. Kreeg daardoor een wereldwijde cultstatus, na zijn soundtrack in een docu-film in 2007. Minimalistisch maar heel verrassend ritmisch met krachtig rauwe stem. Interactie alom, ook hier verovert hij na enkele minuten de tent door iedereen te laten meezingen. Bob Marley's evergreens sluiten dan ook hierbij aan. Met slagzinnen als “No Woman No Cry” en “Get Up Stand Up” brengt hij een warme en positieve sfeer. Maar ook met eigen tracks als “Just In Case” en “Boom Bang Den” wordt het nog verrassender.

JOANNE SHAW TAYLOR is een Britse bluesrockgitariste en zangeres uit de West Midlands in Engeland. Geboren in 1985 en geldt vandaag als een van de sterkste moderne bluesgitaristen van Europa. Zeker grote naam op de affiche en betere reclame voor eigenste Fender Telecaster. Ze brak al heel jong door: op haar zestiende werd ze ontdekt door Dave Stewart van Eurythmics, die haar meteen meenam op tournee met zijn Dave Unplugged Project. Hier op Peer Blues als vijfhoofdige band waarin ook Ty Bailie op keys, Christopher Alexander op bas, en vrouwelijke drumster Katelynn Corll en Shane Sanders op gitaar. Grootse start-up met “Wanna Be My Lover” en bekoren ons verder met “”Hell of a Good Time”. Haar krachtige rauwe stem maakt nummers als “What Good Is My Love” en “Look What I've Become” onweerstaanbaar. Bluesrock uit het bovenste schuifje in “Dyin' To Know” terwijl “Summertime” de bluesstandaard van George Gerswin nog maar eens openbaart. Fleetwood Mac op het spoor met “The Chain”, terwijl “Gotta Stop Letting You Let Me Down”, haar eigenste stempel zet op dit trotse bluesfestival.

C.W. STONEKING is een Australische bluesmuzikant met een heel unieke stijl. Zijn echte naam is Christopher William Stoneking en hij werd geboren in 1974 in Australië. Wat hem bijzonder maakt: als je hem hoort zingen, klinkt hij alsof hij rechtstreeks uit de jaren 1920 of 1930 komt. Hij combineert oude delta blues, New Orleans-jazz, calypso, gospel, folk en dubbelzinnige hokum-blues tot iets dat tegelijk vintage én modern klinkt. Ook hij weet de menigte hier daarmee te bekoren, zelfs al zingt hij bijna mompelend of met een onverstaanbaar dialect uit de andere kant van de wereld. Vierkoppige band, samen met bas, trompet en trombone. Hoofdfiguur C.W. in wit vintage pak, brengt zowel ballades in de W. Houdini Calypso stijl “Brave Son Of America” als meeklappende song van Tom Waits “All The World Is Green”. Hij heeft dan ook zo'n raspende stem, terwijl Tom Waits zelf ooit over hem zei dat hij klinkt alsof hij “600 jaar oud” is, maar toch een volledig eigen stijl heeft. Hij weet hier veel fans bij te maken door sfeervolle eigen nummers met dubbelzinnige hokumblues in een bijna filmische sfeer. Verder “Tomorrow Won't Be Too Late” en “Handy Man In Blues”. Als einde mogen we kiezen tussen een “Jungle Lullaby” of een “Boogaloo”....? Terwijl iedereen dacht aan het laatste, werd het gek genoeg het eerste. Groots applaus, bisnummer echter onmogelijk door het tijdschema. (interview)

DAAN is een van de bekendste en meest eigenzinnige Belgische artiesten van de voorbije 25 jaar. Zijn echte naam is Daniël Stuyven, geboren in 1969, en hij combineert rock, elektronische muziek, pop, filmische sfeer en soms zelfs cabaretachtige invloeden tot een heel herkenbare stijl. Hij begon eind jaren '90 met de alternatieve band Dead Man Ray, samen met Rudy Trouvé van Deus. Die groep kreeg cultstatus in België met hun donkere, filmische sound. Nummers als “Drunk” en “Chemical”, ontsnappen hier dan ook niet. Al bij de eerste noot merk je dat de tent vol enthousiaste fans staat, applaus vooraf alom. Jo Hermans op trompet, Jeroen Swinnen op keys, Geoffrey Burton op gitaar, Ewen Vernal op bas en Isolde Lasoen, sinds 2002 al naast Daan achter haar drums, heel strak gecontroleerd en groovegericht. Daarboven de diepe theatrale stem van Daan, in nummers als “Exes” en “Housewife”, intens en melancholisch, waardoor vrouwelijke hysterie, hier en daar in deze propvolle tent, niet ver af blijkt. Ook het applaus op “This Town Ain't Big Enough For The Both Of Us” van de Sparks (1974), bewijst dat Daan meer dan welkom was op dit festival, voor anderen dan weer etenstijd.

ELI “PAPERBOY” REED is een Amerikaanse soul- en blueszanger die bekendstaat om zijn krachtige retro-soulgeluid. Zijn echte naam is Eli Husock en hij werd geboren in 1983 in de buurt van Boston. Wat hem bijzonder maakt: hij klinkt alsof hij rechtstreeks uit de jaren 60 komt. Veel mensen vergelijken hem met klassieke soulzangers zoals Sam Cooke, Otis Redding en Wilson Pickett, maar dan met een moderne energie. Zijn bijnaam “Paperboy” kreeg hij door de platte pet die hij altijd droeg, een oude “newsboy cap” van zijn grootvader. Zijn muzikale achtergrond is ook bijzonder: als jonge gast trok hij naar Clarksdale, Mississippi, het hart van de delta blues. Speelde in juke joints tussen oude bluesmuzikanten, werkte later in gospelkerken in Chicago en leerde zichzelf piano, gitaar en harmonica spelen. Hier op de planken als zeshoofdige band, met hun eerste song “Cut Ya Down”. Blijkt ineens in de roos door de vele meeklappende soulfans. Uptempo “You Better Stop Talking In Your Sleep”. Zo'n typisch 50-ies juke-box singeltje maar door Eli uitgebracht in 2005 met een falsettostem. Retro soul alsof Sam Cooke of Otis Redding opduikt in een pré Stax- of Motownshow, “All Night Long”.

JAKE BUGG is een Britse singer-songwriter uit Nottingham die al als tiener doorbrak met een mix van folk, indie rock, britpop en rootsmuziek. Hij werd geboren in 1994 en kreeg veel aandacht omdat hij op jonge leeftijd klonk alsof hij uit een andere generatie kwam een beetje alsof Bob Dylan, Donovan en Arctic Monkeys samenkwamen. Een opvallend feit: hij groeide op in een vrij arme wijk in Nottingham en leerde gitaar spelen op zijn twaalfde. Mooi voorbeeld voor de vele jongeren op dit festival, je mag hier dan ook gratis binnen tot 18 jaar. Maar op zijn zeventiende stond hij, al op het grote podium van het grote Glastonbury (2011). Een vol uur solo in de grote tent in een succesvol jaar. We lezen achteraf in het nieuws: dit jaar voor het eerst de kaap over van 25.500 bezoekers. Hierbij Proficiat aan de organisatie, voor vlekkeloos verloop, ondanks de opgebroken rand- en toegangsweg. Ook een duim aan het groot aantal vrijwilligers! Blues Peer leeft duidelijk voor jong en oud.

BETTE SMITH is een Amerikaanse soul-, rock- en blueszangeres uit Brooklyn, New York. Ze groeide op in de wijk Bedford-Stuyvesant tussen een muzikale familie met Trinidadiaanse roots. Haar vader leidde een kerkkoor, waar ze al jong leerde zingen. In ons interview vrijdags, treffen we een fiere welbespraakte dame. Hier op het podium maakt ze een echte Amerikaanse entree, felgele verenboa en kortgerokt. Een stem als een jonge Tina met hot legs en een schurende stem in “Shackle And Chain”. Toont verder haar enorme podiumenergie in “Tell Mama”, een frivole licht ondeugende soul vibe in “Dirty Hustlin”en wat old-school revue sfeer in “Fistful Of Dollars”. Vervolgens “Do Your Thing”, “M.O.N.E.Y.” en natuurlijk “Nutbush City Limits” dat niet mag ontbreken. Songtittels als “Oh Eileen”, “Hunky Dunky”, “Tennessee Whiskey”, “Everybody Needs Love”, behouden diezelfde klassevolle performance. “I'm a Sinner” hoort misschien wel mee thuis op de hoes Marvin Gaye “I Want You”. Eindigt nog met ode aan BB “The Thrill Is Gone”. Weer een pareltje van een optreden. (interview)

KALEO is een IJslandse bluesrockband die wereldwijd doorbrak met het nummer Way Down We Go. De groep werd opgericht in 2012 in het kleine plaatsje Mosfellsbær bij Reykjavík. Hun muziek mixt bluesrock, folk, alternatieve rock en soms zelfs een beetje americana. De band bestaat uit Jökull Júlíusson ,zeg maar JJ (zang ritmegitaar en piano), Rubin Pollock (leadgitaar), Daníel Kristjánsson (bas, keys) en Davíð Antonsson (drums) en Gaukur Davíðsson (harmonica en extra instrumenten) . Hoewel ze uit IJsland komen, klinkt hun muziek heel Amerikaans, alsof ze uit Tennessee of Texas komen. Frontman JJ Julius Son (Jökull Júlíusson) groeide op met oude bluesplaten en artiesten zoals Jimi Hendrix, Led Zeppelin en delta bluesmuzikanten. Dan ook te merken in nummers als “No Good” wat me even deed herinneren aan onze Sore Losers. Uiteraard “Way Down We Go”, jawel morgen is er nog een dag, CU tomorrow op dat review van een weer boeiende dag.

Guy Cuypers