De finales van de 14de editie van de European Blues Challenge (EBC) vonden dit jaar plaats in het zuiden van Polen, in Katowice gelegen in het oostelijke deel van Opper-Silezië. Katowice is de hoofdstad van Silezië en is met 3 à 3,5 miljoen inwoners de grootste agglomeratie van Polen, groter dan Warschau. In de stad bevindt zich de Universiteit van Silezië en het Muzeum Śląskie  (Silezisch Museum in Katowice), een prachtige plek waar je grote kunstwerken kunt vinden en veel kunt leren over de turbulente geschiedenis van de Silezische regio. Een aanrader!

De twee semi-finales (telkens 12 acts) vonden plaats op donderdag en vrijdag in het culturele buurtcentrum, MIASTO OGRODÓW (Stad van de Tuinen) op het Sejmu Śląskiego plein, in de binnenstad van Katowice. In 2016 ontstond het centrum uit een fusie van twee instellingen: de Stad van de Tuinen en het CC  Krystyna Bochenek. De beste vier* acts per halve finale gingen door naar de finale op zaterdag, in de NOSPR Concert Hall op het Wojciecha Kilara plein. De prachtige en imponerende concertzaal (in de vorm van een viool) opende in 2014 en huisvest het Nationaal Pools Radio Symfonieorkest. Het gebouw, ontworpen door de lokale architect Tomasz Konior, is geïnspireerd op architectonisch erfgoed, met name de arbeiderswijk Nikiszowiec. De concertzaal heeft diverse architectuurprijzen gewonnen voor haar ontwerp en culturele betekenis. Wij van ROOTSTIME, die er alle vier live bij waren om alles uitgebreid met woord en beeld vast te leggen, weten ondertussen waarom en wie er won!

DAG 1 van de semi-finales vond plaats in het culturele buurtcentrum, MIASTO OGRODÓW (Stad van de Tuinen) op het Sejmu Śląskiego plein. De jury, samengesteld uit de winnares van de vorige editie (Alice Armstrong, VK) leden van de verschillende blues federaties en blues artiesten, moest opnieuw aan de hand van verschillende criteria (originaliteit, zang, instrumenten, stage présence en blues content) de resterende 12 acts / landen beoordelen en de vier finalisten* aanduiden. Dit jaar vond het feest plaats in Katowice, “The Capital of the Blues”.

MIDNIGHT CLUB BLUES BAND (PT: João Guerra: zang / Paulo Moura: gitaar / Luís Ligeiro: drums / Mário Catalão: bas / Samuel Lopes: keys) is een blues, rock en soul band. Deze Portugese band mag vandaag als eerste in deze prachtige zaal (900 zitplaatsen) de 14de editie van de EBC openen, wat absoluut geen cadeau is. MCBB debuteerde in 2015 met een titelloos album en in 2023 piekten ze met ‘Bluesman’. João Guerra is zanger met warme stem en één van de tekstschrijvers. De gitaar wordt bespeeld door Paulo Moura, componist, songwriter en oprichter van het project. Deze vijf-hoofdige band kreeg vanaf het begin het publiek aan het klappen, vooral tijdens het sfeervolle orgelsolo. Het was genieten van João’s soulstem op de eigen aanstekelijke nummers uit dat genoemde laatste album, als het nostalgische “1965”. De verrukkelijke Hammond tussenkomst en vette gitaar solo’s kregen een terecht applaus. Iedereen bleef zitten met de vraag, wordt dit een kanshebber bij de vier uitverkorenen van vandaag voor de finale zaterdag?

BIG MARTIN BAND (DN: Martin Skaastrup: zang / Jacob Kortbaek: bas / Mikko Peltola: drums) wordt geleid door zanger, gitarist en songwriter Martin Skaastrup. De band bracht in 2025 ‘Sucker Punch Blues’ uit, met eigen nummers doordrenkt van Texas en Chicago blues à la Jimmie Vaughan. Samen met zijn ritmesectie is Martin in Denemarken al méér dan bekend. Met meeslepend blues ritme in een nummer als “You Don't Know” werd de Chicago blues springlevend. Pure slow hand solo's op lange nummers, daar houden we zeker van. Ons antwoord op zijn vraag “if we feel allright?” is dan ook duidelijk. Op Fender jiving to the sixties is altijd een meerwaarde, wat het alweer tot een geslaagd optreden maakt.

SIRJO COCCHI & BALTA BORDOY* - THE BLUES WAY (ES: Sirjo Cocchi: zang, piano / Balta Bordoy: gitaar / Fede Salgado: bas / Pep Lluis Garcia: drums / Nihil Mujal: tenorsax) is een Spaans project dat werd opgericht door Sirjo Cocchi op piano en zang & Balta Bordoy op gitaar. Hun debuutalbum, ‘Heads Up’ verscheen in 2024 met originele nummers en covers, met een knipoog naar de Rhythm & Blues uit de sixties. Deze vijfkoppige band laat gitaar en piano solo's elkaar weergaloos aflossen. Jerry Lewis achterna, dan wel met één hand, want zijn linkse ontbreekt, wat zijn talentvolle gedrevenheid op piano duidelijk versterkt. Variatie alom, achter zijn keys of vooraan op het podium, soms zonder micro. Vingerknippend of hogere zangnoten zijn hem niet vreemd, noch de slow Muddy stijl. Balta Bordoy op gitaar doet daar talentvol nog een schep bovenop en overtuigt ons allemaal. Ook de Sax van Nihil Mujal charmeert en fascineert. De interactie met het publiek maakt dat deze band hoog scoort, ook bij de jury.

RED. CHIROWSKI & PAN WYDRO (PL) zijn Rafał Chirowski (zang, gitaar, stompbox, jingles, tekst) & Krzysztof Wydro (mondharmonica, fluit, ukelele, mandoline). Hun historiek gaat terug tot in 2015 met KSW 4 Blues. Deze band werd gevormd door twee country/blues mannen, Red. Rafal Chirowski op gitaar en zang & multi-instrumentalist, Pan Krzysztof Wydro. Met de groepsnaam verwijzend naar de leden verwierven ze al enkele prijzen als in 2018 de Rawa Blues prijs, in 2019 de blues topalbum van het jaar en in 2020 de blues top band van dat jaar. Ze traden ook op als legendarische zwervers op straat met teksten die geïnspireerd zijn op bijbel, poëzie en hedendaagse literatuur. Als duo brengen ze volop sfeer, Poolse sfeer zonder wodka noch bier, hoewel deze laatste even rijkelijk vloeit in de bar beneden. Laten ons op hun folky blues songs mee handklappen, mee voetstampen en ook meezingen. Rafal verontschuldigt zich even “as a simple man for my English”, maar niets is minder waar, hun interactie lukt hen volledig. Hij vertelt ons dat hun poëtische teksten tot zelfs ver in de 16de eeuw uitreiken. “Sitting Under a Magnolia Tree” is een nieuwe song met passende slow bluezy rhythms, op hollowbody, terwijl Krzysztof ons hun verhaal inkleurt op verschillende instrumenten. Deze 20 minuten proefden naar méér!

LAVABLUES TRIO (GR: Kaliopi Stavropoulos: zang, gitaar, harp / Dylan Kent: drums, bvs / Zoi Zioga: bas, bvs) is een trio, ontstaan als finalist tijdens het eerste Aegean Blues festival en Challenge, op het afgelegen vulkanisch eiland Nisyros. Ze combineren soul met Parijse jazz en Melbournse blues. We luisterden naar originele eigen songs. Het drietal wist ons alweer te bekoren, een aandachtige zaal verraadde alles. Hun vulkanisch landschap geeft dan ook zeker de introspectieve klank van de blues weer. Op een eiland met een kleine gemeenschap spelen live muziek en improvisatie een belangrijke rol, met minder Mississippi met meer Egïsche melancholie. Wel duidelijk dat hun Griekse songs de blues wereld mee ondersteunen en ook blijven vernieuwen. Lekkere op gitaar met voldoende eigen Kallopi solo composities en trotse stem. Ze slaagden er opmerkelijk in om “just in time” hun set af te ronden, met meer dan waardig applaus.

De frontvrouw van de EVE GALLAGHER BAND* (CH: Eva Gallagher: zang / René Rothacher: gitaar / Philippe Kocher: keys / Uli Heinzler: bas / Roman Roth: drums) maakte in de jaren '90 al naam met dans hits, nog geproduceerd door Boy George. Ze keerde dan terug naar eigen blues en soul songs. Erg imponerend is de spooky intro van haar band. Verduiveld en verwachtend treedt Eve dan op het podium met superbe stem en kunstzinnige présence. “Who's Looking Down On You”, nee integendeel, als zingende actrice als een blanke Grace Jones. Heel stijlvol is “Take My Hand” terwijl ze haar donkere bril afneemt en ons als het ware diep in de ogen kijkt. Als ze verklapt dat haar stem vandaag een dokter nodig had, staan we nog meer verbaasd want het klinkt allemaal echt en gemeend. “Getting old like my voice…”  lacht ze ons toe, terwijl ze haar wijsheid als bloemen in de zaal strooit: “Freedom Is the Choice You Make”. Nog te vermelden dat zaterdag haar gitarist René Rothacher een Portugese handmade guitar krijgt van Delfina als “Best Guitarist award”.

JENNY BLUE & THE TOMBSTONE SHADOWS (SE: Jenny Blue: lead zang / Tor Andersson: gitaren, mondharmonica / Paul Hinz: bas / Pontus Ottenfelt: drums / Magnus Nörrenberg: orgel) komen uit Malmö en zitten diep verwoven in soul en blues. Ontstaan in 2020 op het mini festival Bluessâltet. Ze maakten al twee ep’s: in '22 en '23, met Zweedse teksten. Jenny Blue doet de leadzang samen met geesteskind van de band, Tor Andersson. Als 5-koppige hardrock band startten ze hier met BB's “How Blue Can You Get”, dat niet over haar outlook ging! Ook Etta James achterna met eigen, wat hardere versie van “I Rather Go Blind”. Volgden nog de ode aan Freddy Kings, “I'm Tore Down” en in het Zweeds gezongen “Stop” van de Brit, Sam Brown. Stevig Hammond, gitaar en zang-vuurwerk. Gelukkig stevig dak hier, in hardrock we trust!

EMMA WILSON (UK: Emma Wilson: zang / Zacc Crowther: gitaar, bvs / Ian Leese: bas / Rob Millis: keys, bvs) is een moderne succesvolle songwriter en arrangeur van al enkele albums: ‘Wish Her Well’, ‘Memphis Calling’ en in 2025,  ‘A Spoonfull of Willie Dixon’. Ze is genomineerd en gevolgd door verschillende blues magazines zowel in de UK als in de VS. Emma schittert met haar mooie R&B stem met Amerikaanse invloeden in alle hoogtes, op emotionele blues songs, maar dan in haar vrolijk kleedje, Etta en Aretha achterna. Ze is fier dat ze er is om hier “the” UK te vertegenwoordigen met storytelling soul/blues als “Nothing I Won't Do (Just To Get You)”. Een warme, krachtige en expressieve lady of the blues, met persoonlijke thema's over liefde, verlies maar ook met een duidelijk veerkracht. “Keeping the Blues Alive”, op haar lijf geschreven!

SEAN ATHENS BAND (DE: Sean Athene zang, gitaar / Max Paroth: orgel, zang, harmonica / André Artley: bas / Pascal Chodak: drums) is de Duitse kandidaat. Het is een viertal dat in 2024 met een stevige portie blues/rock op hun debuutalbum, ‘Time debuteerde. Sean kan je omschrijven als mix van BB King's ziel, Gary Moore's vuur en de energie van Bonamassa. Voeg hier nog wat jonge hard/rock blues aan toe, dan is dit inderdaad een eigen ode aan zijn favoriete voorbeeld, Gary Moore. Een voorbeeld: de lange slow blues van de hoogste plank, “Only Time”. Er volgde nog een gepassioneerde ode aan zijn overleden vader met, “When You Say Goodbye”. Variatie genoeg met nog een eigen blues shuffle. Eigen werk wordt zeker hier gewaardeerd, dezelfde setlist behoudt hij ook voor de finaledag.

ROCKIN’ DUKES (LX: Patrick Steinhauser: zang, slag gitaar / Max Cinus: lead gitaar / Jay Christnach: bas / Daniel Zeimes: drums) uit Esch-sur-Alzette in Luxembourg zijn het gewend om op festivals en in bars op te treden, met een hoog octaangehalte en gitaarsolo's bij de vleet. Deze vierkoppig Dukes zijn duidelijk een sfeerband. Ze brengen energieke rockabilly om op je stoel te springen, althans dat stelde Pat even voor. Hun nummers zijn duidelijk gemaakt voor de dansvloer maar die hebben we hier niet.

GLORIA AND THE DOCTORS (IT: Gloria Turrini: zang, drums, washboard / Riccardo Ferrini: gitaar / Simone Scifoni: keys) kennen we als Rootstimer ook van in de Livingroom in Halen. Ze mixen graag blues met jazz, funk en gospel. Ze zijn nog maar drie jaar samen, maar stonden al overal op de planken, hier in Europa tot de VS. Hun sterke set overtuigde zeker de jury en we zagen hen ook zaterdag in de finale bij de acht uitverkorenen. Gloria slaagde zeker op alle beoordelingscriteria, maar vooral haar personaliteit valt ons heel erg op. Gloria is als “ever smiling” zangeres en drumster altijd even positief, iets waar de ganse zaal happy van wordt. Van begin tot einde merken we, dat haar spontaniteit haar eigen is en stress loze interactie met het publiek optimaal. Ook haar gitarist Riccardo en toetsenman Simone delen mee in deze welkome virtuositeit. De grootte van dit podium lost ze gewoon op, maar daarom gaat ze al zingend wandelend helemaal rond tot achteraan haar drumstel. In haar geval had (lees: moest!) het drumstel best vooraan mogen staan. Gloria speelde hier in alle glorie haar troeven uit, zingend genietend met zo een stem en uitstraling dat de hele zaal even spontaan mee klapt.

UNNA with HELGE TALLQVIST BAND (FI: Unna Kortehisto: zang / Helge Tallqvist : diatonisch + chromatisch mondharmonica / Jonne Kulluvaara: gitaar / Jaska Prepula: bas / Tyko Haapala: drums) werd gevormd door blues en soul zangeres Unna Kortehisto uit Helsinki. Als laatste van de twaalf bands, op deze eerste dag, mag Unna kortgerokt, expressief zingend mee wiegen op de gitaar en harmonica solo’s op “I Believe To My Soul”. Op het trage, met blues en jazz invloeden, “Where Can I Go” blijft Unna haar zangkwaliteit benadrukken. We genoten van eigen songs, die haar vurig resonerende stem laat samenvloeien met ervaren klasbakken op mondharp en gitaar.

Na wat wachten werden de vier winnaars bekend gemaakt. Spanje, Duitsland, Italië en Zwitserland mogen naar de finale zaterdag. Morgen opnieuw twaalf bands, alle winnaars van hun lokale nationale blues Challange en alle opnieuw beoordeeld door juryleden, die hun eigen land niet mogen beoordelen. We zijn benieuwd voor de verdere gekozen winnaars…

Guy Cuypers