Laura Veirs is een 52-jarige Amerikaanse singer-songwriter uit Portland, Oregon die zich sinds de release van haar titelloze debuutplaat in 1999 altijd begeven heeft tot het componeren en zingen van folk- en alt.countryliedjes. Laura Veirs is bij de betere muziekkenners wellicht ook gekend als de sinds de scheiding in 2019 voormalige echtgenote van topproducer en multi-instrumentalist Tucker Martine waarmee ze trouwde in 2000 en die de vader is van hun twee kinderen.

Wij kennen Laura Veirs ook wel van het toen nog door Tucker Martine geproducete muzikale project ‘case/lang/veirs’ uit 2016 waarbij ze samenwerkte aan een album met de Amerikaanse zangeres Neko Case en de Canadese singer-songwriter k.d. lang. Uit haar eigen discografie als soloartieste onthouden we haar recentste albums “The Lookout” uit 2018, “My Echo” uit 2020, “Found Light” uit 2022 en haar laatste plaat “Phone Orphans” uit 2023 met op een telefoon demo-tracks. Maar Laura Veirs blijft onvermoeibaar actief als zangeres en songschrijfster en dat bewijst ze nu met de release van haar veertiende soloalbum “Temple Songs” dat ze ook zelf heeft geproducet en waarop ze elf nieuwe eigen composities heeft verzameld.

Twee van die elf erg korte liedjes hebben we hieronder voor de video’s geselecteerd met de vlot in het gehoor liggende track “Flying Into Darkness” en het jazzy nummer “Pulse”. Van korte duur mogen we “Temple Songs” zeker noemen want deze elf folk- en alt.countrysongs duren in totaliteit amper 29 minuten. Wat meteen opvalt is de heel sobere orkestratie bij deze nummers, misschien wel doordat Laura Veirs bij de plaatopname alle instrumenten ook zelf heeft ingespeeld, met uitzondering van de jazzy saxofoonklanken die we horen in de song “Pulse” en die werden gespeeld door een zekere ‘Filthy’ Lucre. Dat is het pseudoniem van Morgan Luker, haar nieuwe liefdespartner en echtgenoot sinds juni 2025. Hij bracht ook nog eens twee extra kinderen in haar gezinnetje dat nu dus uit vier puberende tieners bestaat.

Dit album bracht Laura Veirs uit op haar eigen ‘Raven Marching Band Records’-platenlabel. Ook nu moeten we weer concluderen dat de algemene teneur van “Temple Songs” sober en somber is en dat het album vrij moeilijk beluisterbare folkliedjes bevat die soms persoonlijk en autobiografisch blijken te zijn. Misschien moet ze voor een volgende plaat toch eens wat vrolijkere liedjes componeren en dan voor de plaatopname terug een beroep doen op de leden van haar vaste band voor de instrumentale begeleiding bij de songs.

(valsam)