Eli Paperboy Reed maakt al 20 jaar lang door Soul-geïnspireerde muziek en stond met zijn hartverscheurende falsetgeluiden op podia over de hele wereld. Reed is geboren en getogen in Massachusetts, verhuisde op zijn 18de naar Clarksdale (MS) en bracht er een groot deel van zijn jaren door met zich onderdompelen in de juke joint-cultuur van de Mississippi-delta en daarna in Chicago met het spelen van orgel en piano in de kerk van de beroemde gospelzanger Mitty Collier. Kort na zijn terugkeer in Boston werd hij gebeten door de songwriting-microbe en bracht hij in 2008 zijn eerste full length album "Roll with You" uit. Zijn albums "Come and Get It" (2010) en "Nights Like This" (2014) brachten veel geld op, terwijl Reed en zijn band het publiek in 5 continenten bleven verbazen. In 2016, na wat broodnodige vrije tijd, keerde Reed terug naar de studio om "My Way Home" (2016) op te nemen. Vanaf 2013 gaf Reed naschoolse muziekopleiding in Harlem. Hij werkte met risicojongeren uit de omgeving van NYC en onderwees hen over Gospel Quartet-muziek, vooral de geschiedenis en harmonie ervan. Uit die lessen ontstond een nieuw project dat hij The Harlem Gospel Travellers noemde. Het ouderschap gaf Reed een hernieuwde wijsheid en zelfreflectie. Zijn dochter Stella werd geboren in 2016 en zoon Oscar in 2019. Met hen in gedachten keerde hij terug naar het zuiden om zijn 7de full-length album "99 Cent Dreams" (2019) op te nemen in de legendarische Sam Phillips Recording studio in Memphis (TN). Deze keer werd hij vergezeld door soullegendes The Masqueraders op achtergrondzang. Na een carrière van zo’n 15 jaar bracht Reed het album "Down Every Road" (2022) uit. Deze platen leverden Reed meerdere contracten bij grote platenlabels op, talloze songplaatsingen in film en televisie, en festivaloptredens over de hele wereld, terwijl hij zich vestigde als één van de meest meeslepende en consistente soulartiesten van de moderne tijd. Enkele van zijn studioalbums kregen daarbij veel lovende kritieken als geïnspireerd, rauw en krachtig.

Voor Reed was de weg naar zijn huidige woonplaats in Brooklyn, New York, waar hij nu met zijn vrouw en twee kinderen woont, bezaaid met schilderachtige omwegen, en dit gaf Reed inspiratie om nieuwe songs te schrijven, maar vooral over verliefd te zijn en verliefd te blijven. En hierbij tot de kern door te dringen van wat er nodig is om het vol te houden, van wat het betekent als twee mensen zij aan zij door dik en dun gaan en toch elke dag opnieuw voor elkaar kiezen. Want hoe je het ook bekijkt, ergens tussen de eerste vonk van verliefdheid en de rustige schemering van samen oud worden ligt het echte werk van iedere relatie. Deze romantische overpeinzingen vormen de basis van Reed's betoverende nieuwe album, "Getting There". Geproduceerd door de legendarische Swamp Dogg, is de verzameling een vrolijke dosis tijdloze soul en rootsmuziek, maar het is ook een zeer volwassen en inzichtelijk staaltje tekstuele vakmanschap, vol sluwe, poëtische wendingen en knappe zinswendingen. De nummers op dit album gaan dan ook in op de grillen van langdurige liefde en staan stil bij de subtiele gebaren, grootse gebaren en het harde werk dat nodig is om het vuur brandend te houden, lang nadat de wittebroodsweken voorbij zijn. De uitvoeringen zijn al even genuanceerd en banen zich een eigen, uniek pad door de Amerikaanse muziek van de afgelopen eeuw om de talloze rode draden te belichten die soul, gospel en R&B verbinden met folk, country en rock ’n roll. Tel dat allemaal bij elkaar op en je krijgt een aanstekelijk charmante kijk op het buitengewone doorzettingsvermogen van de gewone, alledaagse liefde die de wereld draaiende houdt.

De albumopener "Every Once In A While" zet de toon, met een mix van rauwe, krachtige blazers en een zwoele pedal steel die de grenzen tussen country en soul doen vervagen, terwijl Reed de vaak over het hoofd geziene momenten belicht die nodig zijn om de romantiek levend te houden. Het weemoedige "Like We Used To" herinnert ons eraan tijd vrij te maken voor onze dierbaren, zelfs als het leven ons in de weg staat, terwijl het door Laurel Canyon beïnvloede "Hardworking People" troost vindt in het samen met een partner het onbekende tegemoet te treden, en het sprankelende "Love You More (feat. Zaniah)" benadrukt nog eens dat we door dik en dun bij elkaar moeten blijven. Elders op de plaat denkt Reed na over wat er gebeurt als het werk op een zijspoor raakt en de liefde vervaagt. Het hartverscheurende "Asking For Friend" vraagt zich af hoe je verder moet gaan nadat je je hele wereld bent kwijtgeraakt, een vertraagde cover van de soulklassieker "How Can I Forget", vooral bekend van opnames door Jimmy Holiday en Ben E. King, worstelt met het loslaten van de herinneringen aan betere tijden, zo ook het oprechte "I Can’t Even Walk" worstelt met zelfs maar de gedachte aan afscheid nemen, en het bitterzoete "Knock, Knock Memories", speciaal voor het album geschreven door Swamp Dogg, lijkt een verleden vol gemiste kansen en verspilde dromen blijft te achtervolgen. Het meeslepende "One Man’s Trash (Is Another Man’s Treasure)", een duet van Swamp Dogg met Reed brengt een sluw, ironisch verhaal over een nieuwe start en tweede kansen.

Na ontmoetingen in LA, waar The New Yorker en Swamp Dogg een band opbouwden door hun gedeelde liefde voor alles van vocale groepen uit de jaren ’50 tot country uit de jaren ’90, begon het duo aan het album te werken met Reed’s eigen band bij Restoration Sound in de wijk Bushwick in Brooklyn, waar ze het grootste deel van de plaat in slechts tien dagen live in de studio opnamen. Het is dan ook een album geworden waarbij humor en scherpzinnigheid ongetwijfeld een centraal onderdeel vormen en is het misschien wel in het oprechte titelnummer "Getting There" dat Reed's talenten als tekstschrijver het best tot hun recht komen. Hij neemt dezelfde zin en verschuift de betekenis ervan subtiel gedurende het hele nummer, terwijl de hoofdpersoon verschillende levensfasen doorloopt. Het grootste deel van het album is dan ook een tijdloos kunstwerk, zowel muzikaal -de opname klinkt alsof het zomaar een lang verloren gewaande Vee-Jay-hit zou kunnen zijn- als tekstueel -Reed komt persoonlijk en kwetsbaar over, terwijl hij tegelijkertijd de menselijke conditie aanspreekt op een manier die bij elke generatie herkenbaar klinkt. Misschien is het ervaring. Misschien is het volwassenheid. Voor Eli Paperboy Reed is het gewoon muziek voor volwassenen.

releasedatum: 11 september '26

06 Nov. 2026 Sittard (NL) Poppodium Volt

07 Nov. 2026 Groningen (NL) Take Root

08 Nov. 2026 Breda (NL) Mezz

TRACKS:
Every Once in a While
Asking for a Friend
Getting There
Like We Used To
I Can’t Even Walk (Without You Holding My Hand)
How Can I Forget
Love You More (feat. Zaniah)
Knock Knock Memories
Sore Loser
One Man’s Trash (Is Another Man’s Treasure) (feat. Swamp Dogg)
Everyone Else
Hardworking People
The Questions