Ralph Alessi (1963) is een Amerikaanse jazztrompettist, actief in de avantgarde jazz. Hij is de zoon van muzikale ouders, zijn vader is de klassieke trompettist Joe Alessi, zijn moeder Maria was ooit zangeres bij de Metropolitan Opera Company. Zijn oudere broer Joseph Alessi, ook aanwezig op dit album, is trombonist bij de New York Philharmonic. Dit is het 34ste album van Ralph. Behalve Joseph op trombone horen we ook Matt Mitchell op piano, John Hébert op contrabas en Chess Smith op drums en vibrafoon. Ralph studeerde aan het California Institute of the Arts zowel klassieke als jazzmuziek. Deze veelzijdigheid in verschillende muzikale tradities heeft bijgedragen aan zijn unieke geluid, het vermengen van klassieke precisie met avant-garde jazz. Hij werkte met veel grootheden zoals Steve Coleman, Ravi Coltrane, Jason Moran, Don Byron, Fred Hersch en Uri Caine.

Dit is de eerste keer sinds 2019 dat Alessi een album opneemt met een kwintet. Het album opent met het titelnummer ”A sun that never sets”, overigens wat mij betreft een van de beste composities op dit album. Het begint met een “duel” tussen trompet en trombone, schallende geluiden alsof de musici zich opmaken voor de strijd. Langzamerhand betreden meer instrumenten de “arena” te beginnen met de vibrafoon en contrabas. Het levert een spannend muzikaal schouwspel op. De rust keert weer in “Nothing is dead” dat opent met fraaie basklanken en twinkelend pianospel. In “Relaxed Misery” laat Ralph duidelijk horen dat hij een meestertrompettist is, het is volop genieten van zijn ingenieuze spel. Om nog een ander hoogtepunt te noemen dan kies ik voor “Ether” een bijna lieflijk nummer met serene trompetklanken, heerlijk. Om er nog een ander heerlijke compositie uit te lichten dan noem ik “Duck Face”, ook hier schitterend spel van zowel Ralph als Joseph. Kortom een aanrader deze cd !

Jan van leersum