De in Boston gevestigde band GA-20 (interview uit 2022) is een stoïcijns trio dat uitgeklede Chicago blues uit de jaren '50/'60 speelt, met twee gitaren met veel vervorming, drums en zonder bas, of beter gezegd een trio die de traditionele blues nieuw leven inblaast, en nu groots uitpakt met hun nieuwe album "BLUES NOW", waarop ze samenwerken met de legendarische mondharmonicaspeler Charlie Musselwhite. Maar we staan even stil bij 'hoe alles in het najaar van 2017 begon'. In Boston (Massachusetts) besloten twee gelijkgezinde vrienden/gitaristen t.t.z. Pat Faherty en Matthew Stubbs -ze deelden een enorme liefde voor traditionele blues, r&b en r‘n’r uit de late jaren ‘50 en vroege jaren ’60 en voor legendarische artiesten als Lazy Lester, J.B. Lenoir, Earl Hooker, Buddy Guy, Otis Rush en Junior Wells...- om een bluesband op te richten. Stubbs speelde gitaar in de band van harmonica blues master Charlie Musselwhite en in die van James Cotton én, in zijn eigen Psych / Rock groep, The Antiguas. Aanvankelijk speelden Stubbs en Faherty met verschillende drummers en verschillende andere muzikanten, waaronder harmonicaspeler Matt Prozialeck en drummer Chris Anzelone (Roomful of Blues), die later op hun debuutalbum "Lonely Soul" (2019) drumt. Begin 2018 kozen ze voor de naam GA-20, refererend naar de bijna iconische versterker die door Gibson tussen 1950 en 1961 geproduceerd werd. Ongeveer een jaar na hun oprichting, sloten ze een deal met Colemine Records/Karma Chief Records.

In december 2018 nam GA-20 de single "Naggin' On My Mind"/"Sit Down Baby" op met Charlie Musselwhite (harmonica), Luther Dickinson (slide gitaar) en Chris Anzelone (drums). In 2020 verscheen de 4-track Ep "Live Vol. 1", in 2021 "Try It… You May Like It: Ga-20 Goes Hound Dog Taylor" en in 2022 hun derde studio album, "Crackdown". Het was een album met opnieuw de signature elementen van GA-20. In 2024 ontstonden er muzikale meningsverschillen, waarna Faherty en drummer Tim Carman GA-20 verlieten en samen Canyon Lights oprichtten. Matthew Stubbs ging verder met drummer Josh Kiggans en Cody Nilsen, die meteen verantwoordelijk is voor leadzang en gitaar op hun vijfde album "Orphans" (2025). De nieuwste aanwinst in hun steeds groeiende en indrukwekkende catalogus is hun nieuwe album "BLUES NOW". En wat is een betere manier om de immense erfenis en invloed van bluesmuziek op de hedendaagse scène te vieren dan door samen te werken met een van de legendarische pioniers, de virtuoze mondharmonicaspeler en zanger Charlie Musselwhite (interview uit 2014). Met een carrière die inmiddels zes decennia omspant, blijft Charlie een van de meest gerespecteerde figuren in de blueswereld. Op 82-jarige leeftijd is de icoon nog steeds actief en productief. Onlangs bracht hij het uitstekende "Look Out Highway" uit, zo'n beetje zijn veertigste album in een carrière die inmiddels meer dan zes decennia omvat. Hij werd geboren in de gouden eeuw van het genre en werkte samen met artiesten als Muddy Waters en Howling Wolf. Zoveel geschiedenis werd geschreven in de rokerige clubs van Chicago en Charlie stond centraal in deze scène. Deze verzameling nummers, waaronder twee favorieten van Charlie's debuutalbum uit 1968, "Stand Back!", biedt dan ook een unieke kans om nog meer authenticiteit aan het geluid van GA-20 toe te voegen dan ze zich ooit hadden kunnen voorstellen.

Het album opent in stijl met "Crazy Love", een nummer geschreven door de onstuitbare Willie Dixon en een ware verborgen parel afkomstig van het debuutalbum van Buddy Guy. Met zijn genre overstijgende stijl, met Chicago blues-roots in de kern, weerspiegeld dit nummer het scherpe samenspel tussen de gitaren en de mondharmonica. "I Can't Hold Out" is een ander nummer van Willie Dixon dat al snel een bluesklassieker werd toen het in 1960 voor het eerst werd opgenomen door Elmore James, die vaak wordt genoemd als de schrijver van het nummer. Te midden van de energieke, swingende beat is het een perfect nummer om zowel Charlie's talent op de mondharmonica als Stubbs zijn kenmerkende slidegitaarlijnen te laten zien die zo kenmerkend werden voor Elmore's stijl en de essentie van de Chicago blues belichamen. "I'll Change My Style" daarentegen hanteert een meer soulvolle en eigentijdse bluesstijl die veel meer aansluit bij artiesten als Jimmy Reed, waarbij Charlie's klassieke mondharmonicasolo's opnieuw centraal staan in dit liefdeslied. Het meer rauwe "Big Stars Falling" is een andere droevige en melancholische bluesballade over liefde en liefdesverdriet, met de complexe gitaarsolo's van Cody Nilsen die een delicaat pad weven rond Charlie's droevige mondharmonicaspel. "Universal Rock" zet vervolgens in en verandert de dynamiek opnieuw met deze snelle instrumentale countryblues-track, geschreven door slidegitaarpionier Earl Hooker. Stubbs en Musselwhite wisselen riffs uit in een razend tempo, en met Josh's snelle shuffle-ritme op de drums, komt dit alles samen op een werkelijk memorabele manier.

Halfweg de plaat in de meeslepende melodie van Otis Spann's "The Blues Never Die" put Musselwhite uit zijn Mississippi-roots om met een authenticiteit te zingen die niemand anders kan evenaren. De boodschap ervan vat perfect samen wat GA-20 hier en nu probeert te bereiken. De combinatie van de bluesstijl van de oude rot met het moderne arrangement van de veel jongere generatie muzikanten die de erfenis levend willen houden, vormt de ideale achtergrond voor deze traditionele bluessound. "Strange Land" neemt ons mee terug naar 1967, waar Charlie de leadzang verzorgt in deze levendige versie van een nummer van zijn debuutalbum. Het nummer is doordrenkt van een gevoel van isolement en vertelt het verhaal van zijn aankomst in Chicago als jonge man uit Mississippi, op zoek naar werk. Het stuwend ritme en de intense mondharmonicasolo brengen de angst die je in Charlie's stem en het verhaal voelt zeker over. Het moerassige "Stroll Out West" volgt met een enigszins hypnotiserende sfeer, verpakt in een groove met één akkoord, en put inspiratie uit het naoorlogse bluesrepertoire van Eddie Taylor, die duidelijk vastbesloten was om de stad te verlaten! Het langgerekte nummer "Short Dressed Woman" swingt op de grooves met zijn krachtige ritme en overstuurde gitaren, waardoor deze klassieke Chicago blues van John T. Brown een rauw randje krijgt. Met een klassiek verhaal over de weerstand van een sterke en zelfverzekerde vrouw, is het een nummer dat recht doet aan de originele versie van Muddy Waters uit 1964, maar er tegelijkertijd een geheel nieuw leven in blaast. Het album sluit af met een moderne, langzame bluesklassieker, "Cristo Redentor", een instrumentaal nummer dat in feite Charlie's kenmerkende nummer werd, omdat het zijn virtuoze mondharmonicaspel laat horen, waarmee hij vele latere artiesten heeft beïnvloed. Cody Nilsen's etherische lap steelgitaar vormt de perfecte achtergrond om de beklijvende en diep spirituele sfeer te versterken.

"BLUES NOW" is een verzameling covers van voornamelijk obscure nummers geworden die niet alleen de geest van de bluespioniers belichaamt die alles wat volgde hebben gevormd, maar ook de Chicago blues op de best mogelijke manier laat horen met een authentiek geluid dat tegelijkertijd een hernieuwde energie en een vitale, moderne toets heeft. Ik kan me niet eens voorstellen hoe GA-20 een vervolg wil maken op zo'n authentiek, diepgaand en emotioneel intens album, maar ik twijfel er niet aan dat ze een manier zullen vinden. De natuurlijke chemie tussen Musselwhite en GA-20 heeft geleid tot één van de beste, krachtigste en meest onvervalste deepblues-albums van het jaar, en dus niet verwonderlijk dat het deze maand augustus op de Euro Americana Chart als N°1 prijkt.