FARZANE ZAMEN - Z BENT

Hoewel Farzane Zamen in haar eigen Iran al vijftien platen op haar naam heeft staan, is haar naam in ons deel van de wereld nog geen gemeengoed geworden. Daar kan op korte termijn verandering in komen, denk ik zo: ze had een paar jaar geleden de kans een maand lang in Noorwegen en Zweden te verblijven en te werken, dankzij de onvolprezen organisatie SafeMUSE, en dezer dagen verblijft zij voor zes maanden in Glasgow, Schotland en het is daar, dat zij, met de hulp van toetsenist Gavin Thompson en de Egyptische zangeres Habiba Makhlouf deze EP met vijf tracks opnam.

Het Noorse Grappa-label zette er zijn schouders onder, zodat dit plaatje ruime distributie krijgt in heel Europa en dus ook bij ons. De positie van de vrouw in het Iran van vandaag is allesbehalve benijdenswaardig en vrouwelijke muzikanten mogen simpelweg niet in het publiek optreden. Dat houdt in, dat iemand als Farzane, als vanzelf een beetje in underground-sferen blijft rondhangen, al lijkt daar dus stilaan verandering in te komen. Hoe dan ook, wat ze op deze plaat zingt, -nu eens in het Farsi, dan weer in het Engels of in vlekkeloos Frans- gaat wel om de essentie der dingen: vrouwen hebben het recht om méér te zijn dan wandelende zwarte symbolen van een godsdienst, die weinig respect toont voor vrouwen. Ondier die gewaden zitten namelijk mensen met verzuchtingen, verwachtingen en, jawel, ook rechten. Dat soort stem wil Farzane zijn voor “de” vrouw, die onder enig moslim-regime moet leven: ze willen léven, vrij zijn, zich kunnen kleden zoals ze willen en kunnen zingen, als ze dat willen. Niet meer dan normaal, hoor ik u denken, maar helaas verre van realiteit voor velen.

De muziekvorm waarvan Farzane zich bedient, schuifelt een beetje heen en weer tussen synthesizerpop en electronica, tussen hedendaags Europees en klassiek Arabisch, waarvan oud en darbouka de duidelijkste tekenen zijn. Helemaal onvergetelijk vind ik de songs op zich niet, maar laten we eerlijk zijn: de inhoud is in deze omstandigheden belangrijker dan de vorm. Iemand noemde het “interculturele dreampop” en dat lijkt me coorect geformuleerd te zijn. Alleszins de moeite van het ontdekken waard en hopelijk een eerste opstap naar een heuse carrière in alle artistieke vrijheid voor deze fijne vrouw, van wie de stem me keer op keer aan die van Souad Massi doet denken.

(Dani Heyvaert)


Artiest info
   
 

label: Grappa
distr.: PIAS

video