RAY BONNEVILLE - AT KING ELECTRIC

Het avontuurlijke leven van wereldreiziger Ray Bonneville, bospiloot, visser, GI rekruut, enz. belette hem niet om daarnaast ook uiterst productief bezig te blijven met het componeren van verhalende songs en deze vervolgens op plaat uit te brengen. Dit album is zijn negende studioalbum. Zijn debuutalbum dateert van 1992 en eind vorige eeuw kreeg hij in Canada een Juno Award voor zijn album ‘Gust Of Wind’. Op dit negende album wordt hij begeleid door toetsenist Richie Lawrence op elektrische piano, een vriend uit Louisiana die hij enige tijd uit het oog verloor. Op het leuke ‘Papachulalay’ varieert deze met harmonica. Andere gastmuzikanten vervoegen het duo, naast drumvirtuoos Andre Bohren op percussie. Zijn omzwervingen brachten de zanger/gitarist vanuit Canada naar o.m. Boston, Seattle, Parijs en New Orleans om tenslotte in Austin te belanden. Tijdens al die elkaar kriskras kruisende Amerikaanse en Europese passages bleef hij ontvankelijk voor impressies, emoties en diverse muzikale invloeden. De song ‘Papachulalay’, met een relaxt en speels ritme, leunt alzo sterk aan bij de groove van de ‘Big Easy’ straatparades.

Zijn indrukken en observaties verwerkt de songschrijver in poëtisch narratieve songlijnen, waarbij zijn rokerige stem er een soulvol laagje overheen legt. Al bij het eerste ‘Waiting On The Night’ geraak je gefascineerd door die donkere stem en zijn aansluitend gitaarspel die een sfeer evoceren van zowel somberte, schaduw en lichtinval. Zowel in het ritmische ‘The Next Card To Fall’, het bedwelmende ‘Codeine’ of in het zwaarmoedige ‘The Day They Let Me Out’ hoor je de worsteling van randfiguren met de strubbelingen en tegenslagen van het leven. In het gevoelvolle ‘Tender Heart’ zindert de droefenis nog na van een eenling die eenzaam achter blijft met de herinnering aan zijn geliefde, dewelke hij niet van zich af kan schudden. Het bluesy ‘South Of The Blues’ helt dan weer over naar Delta blues. Ray Bonneville eindigt met het instrumentale ‘Riverside Drive’ als het stemmig slotakkoord van een sfeervol album, waarin zijn zelfgeschreven songs allen verhalende pareltjes zijn. Drummer en pianist gaan volledig op in de magische sfeer.

Bonneville, Frans-Canadees, die in het verleden ook lang als studiomuzikant actief was, speelde mee op de platen van andere vermaarde artiesten, o.a. op deze van Gurf Morlix, die nu zelf met zijn gitaar bijspringt op de song ‘Until Such A Day’. Sommige van Bonneville’s songs werden ook gecoverd, o.a. het bekroonde ‘I Am the Big Easy’ door Jennifer Warnes. Het is dus niet vreemd dat Ray dit album opvat als een familieaangelegenheid, waarbij vrienden elkaar na lange of kortere tijd terugvinden en samenkomen. Hij producete het album trouwens samen met Justin Douglas, die eveneens tot zijn vriendenkring behoort. Als je het lijstje namen bekijkt met artiesten die Bonneville op zijn album bedankt, dan wijst dit zowel op erkentelijkheid als op de bescheidenheid van een aimabele muzikant die ook tijdens zijn 100 shows per jaar overal in Canada, Amerika en Europa telkens nieuwe vrienden maakt en fans voor zich weet te winnen. En met ‘At King Electric’ voegt hij weer een prachtalbum toe aan zijn telkenmale poëtische songreeks.

Marcie

 

Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label: Stonefly Records

video