TONY JOE WHITE – BAD MOUTHIN'

 

Tony Joe White werd geboren in Oak Grove, Louisiana. Zijn vader had een katoen boerderij en Tony Joe, zijn broer en vijf zusters moesten meewerken op de plantages. We waren arm maar we beseften het niet zou de zanger later zeggen. Na school volgde Tony Joe een opleiding om met een vrachtwagen te mogen rijden. Bij de familie White thuis werd er alleen muziek gespeeld als entertainment. Dankzij zijn oudere broer die een plaat van Lightnin’ Hopkins kocht leerde Tony Joe de blues ontdekken. Hij werd verslaafd aan deze muziek en hij oefende als gek op de gitaar van zijn vader om die muziek onder de knie te krijgen. Nu vele jaren later, Tony Joe White is vijfenzeventig jaar, brengt hij na zijn album "Rain Crow" (2016) al snel een nieuw studio album uit, en kreeg de naam "Bad Mouthin'". De tel zijn we ondertussen al lang kwijt, maar ik denk dat Tony Joe White sinds zijn debuut album "Roosevelt And Ira Lee" uit 1968 al bijna 30 cd's heeft gemaakt.

"Polk Salad Annie" (gecoverd door o.a. Elvis Presley en Tom Jones), "Steamy Windows" van Tina Turner en "Rainy Night In Georgia" van Brook Benton zijn de bekendste nummers die gecomponeerd werden door de Amerikaanse swamp rocker die zowat zijn hele leven heeft doorgebracht op wereldwijd verspreide podia om er zijn kenmerkende blues- en swamp rock-nummers live te spelen. Zijn diepe baritonstem kan zelfs een niet geoefende muziekliefhebber uit duizend andere herkennen. Zijn muzikale carrière begon dus 50 jaar geleden met het uitbrengen van zijn debuut en een jaar later stond hij voor het eerst bovenaan in de hitlijsten met zijn grootste hit "Polk Salad Annie" die als single getrokken was uit zijn eerste volwaardige plaat "Black And White". Hij mocht meteen doorheen heel Amerika en Europa gaan optreden als voorprogramma voor o.a. Creedence Clearwater Revival, Sly & The Family Stone en Steppenwolf. In die 50 jaar heeft Tony Joe White een hondstrouwe fanbasis weten te creëren die telkens opnieuw naar zijn optredens komen en er van een op en top professionele show kunnen genieten. Hij heeft in de voorbije halve eeuw met zowat alle groten sterren samengewerkt en mocht en mag o.a. Jerry Lee Lewis, Joe Cocker, J.J. Cale, Eric Clapton, Emmylou Harris, Lucinda Williams, Mark Knopfler en ‘Pink Floyd’-ster Roger Waters als zijn goede vrienden omschrijven.

In 2013 veranderde hij van platenlabel en voor Yep Roc Records bracht hij toen het album "Hoodoo" uit. Dit album was meer autobiografisch, want je hoort Tony Joe zingen over zijn jeugd op de boerderij, de gevaren van het moeras en de gebeurtenissen na Katrina. Op het daaropvolgende "Rain Crow" album brengt White meer mysterieuze verhalen, die hij met zijn onnavolgbare diepe grommende stem ten gehore brengt en die hij ondersteunt met een zompige groove, die als basis dient voor de psychedelische flarden van elektrisch gitaargeluid waarmee hij de coupletten aan elkaar rijgt. Opgenomen in zijn eigen studio en geproduceerd door zoon Jody, roept deze muziek de sfeer van lang vervlogen tijden op, toen dieren het weer nog voorspelden, in tongen sprekende religieuze fanaten hun geloof bewezen door slangen te bezweren en een 'bad wind' een man tot de grenzen van de waanzin kon drijven. Nu is er een splinternieuwe studioplaat, onder de titel "Bad Mouthin'" en qua stijl is er in al die tijd nauwelijks iets veranderd in het indrukwekkende werk van deze topmuzikant, al keert White hoorbaar terug naar de basis. Blues in zijn puurste vorm in de traditie van bijvoorbeeld John Lee Hooker of Lightnin’ Hopkins.

Het album bevat prachtige covers van onder andere "Big Boss Man" en "Heartbreak Hotel", een aantal herbewerkingen van nummers die hij eerder opnam en zelfs twee nummers die hij schreef voor zijn doorbraak. Het gaat om de herontdekte songs, de titeltrack van het album en "Sundown Blues" die beide ook al opgenomen werden door White in 1966. De opener en tevens titeltrack gaat over een moeilijke geliefde die zich vaak beledigend uit. De moeheid van een man die tot het uiterste gedreven is, klinkt door in de stem van White. "Bad Mouthin'" is een lekker zuidelijk klinkende bluessong. Het ritme wordt aangegeven door een akoestische gitaar en ook de mondharmonica is op de voorgrond aanwezig. Dit nummer samen met "Stockholm Blues", "Rich Woman Blues", "Cool Town Woman" en "Sundown Blues" zijn verhalen uit het verleden van White en schreef hij dus zelf. Voor de covers viel zijn keuze op Jimmy Reed's "Big Boss Man", Lightnin’ Hopkins’' "Awful Dreams", Charley Patton's "Down The Dirt Road Blues", John Lee Hooker's "Boom Boom" en Big Joe Williams "Baby Please Don’t Go", maar ook zette hij "Heartbreak Hotel", geheel naar zijn eigen hand. Tony Joe White die als het ware de swamp rock creëerde, dompelt ons in deze songs weer volledig onder in de dampende bluesy muziek van het diepe Zuiden van Amerika, in het bijzonder zijn thuisstaat Louisiana. Het resulteert in een album, waarmee de Amerikaanse veteraan niet dadelijk nieuwe zieltjes gaat winnen, maar hoe meer je luistert naar dit album, hoe meer indringender en intenser het wordt.

 


Artiest info
Website  
 

Bandcamp

Label: Yep Roc Records / V2

video