THE GUESS WHO - THE FUTURE IS WHAT IT USED TO BE

 

“ The Guess Who, undoubtedly one of the most recognizable names in Canadian music history,
recently announced that they are releasing a new album… “

De geschiedenis van de Canadese rock band The Guess Who gaat terug tot 1958, toen Chad Allan (zang) in Winnipeg zijn band The Silvertones oprichtte. Deze band veranderde later haar naam in Allan & the Silvertones en in Chad Allan & the Reflections en daarna in 1965 in Chad Allan & the Expressions. De band bestond in 1965 naast Chad Allan uit Bob Ashley (keys), Randy Bachman (gitaar), Jim Kale (basgitaar) en Garry Peterson (drums). In Engeland oogstten ze succes met de single “His Girl”, wat ze een contract bij bij Mills Music en King Records opleverde. Met Bob Ashley als pianist werd in 1965 de single “Shakin' All Over” uitgebracht (een nieuwe versie van een nummer van Johnny Kidd & the Pirates uit 1960). Als publiciteitsstunt werd op de hoes enkel de vraag "Guess Who?" (in plaats van een bandnaam) vermeld. Indertijd waren Britse r'n’r-bandjes zeer populair en het platenlabel hoopte dat het publiek zou denken dat de band uit Engeland kwam, zodat ze konden profiteren van de Britse invasie. Nadat in december 1965 Burton Cummings (zang, piano) zich bij de groep voegde en in mei 1966 Allan en Ashley de band verlieten, werd The Guess Who als vaste bandnaam gekozen.

De single “Shakin' All Over” betekende hun internationale doorbraak en van 1965 tot 1968 had de band meerdere hits in Canada met onder andere “Tossin' and turnin'” en “Hey Ho What You Do to Me”. In 1969 werd het door Bachman en Cummings geschreven “These Eyes” als achttiende single van The Guess Who uitgebracht, waarvan een miljoen exemplaren verkocht werden. Deze single bereikte de top tien in de Amerikaanse hitlijst en beleefde bijna dertig jaar later een tweede jeugd als hiphop-sample.

1970 werd een topjaar in hun bestaan : ze scoorden meerdere nummer één hits : “No Time”, “American Woman”, “No Sugar Tonight“ en “Share the Land”. Bachman, overtuigd Mormoon, vertrok datzelfde jaar na ruzies met Cummings en formeerde Bachman-Turner Overdrive waarmee hij in 1974 de wereldhit “You Ain't See Nothing Yet” scoorde. Vervangers werden Kurt Winter en Greg Leskiw, die in 1972 om dezelfde reden als Bachman vertrok. Donnie McDougall nam zijn plaats in. Jim Kale werd vervangen door Bill Wallace.

In 1974 scoorde The Guess Who hun laatst grote hit “Clap For The Wolfman”, opgedragen aan DJ Wolfman Jack, die ook zijn medewerking verleende. McDougall en Winter werden vervangen door Domenic Troiano met wie de albums ‘Flavours’ [1974] en ‘Power in the Music’ [1975] werden opgenomen. Deze albums lieten een progressiever, jazzier geluid horen dan op voorgaande releases. Cummings was niet bij met deze veranderingen en verliet de band voor een solocarrière. The Guess Who hield in oktober 1975 op te bestaan.

In 1977 kwam The Guess Who bij elkaar, zonder Cummings en Bachman die het te druk hadden met hun afzonderlijke en gezamenlijke projecten. Kale liet de groepsnaam registreren, en vanaf 1978 verschenen er nieuwe platen die de oude successen echter niet wisten te evenaren. Ondertussen speelden Burton Cummings, Randy Bachman, Garry Peterson en Bill Wallace op 4 november 1979 eenmalig in deze bezetting in de tv-special “Burton Cummings: Portage & Main”. De opnames werden pas op 2 februari 1981 uitgezonden. Daarna volgden tot 2004 diverse reünieconcerten van de "American Woman”-bezetting. Bachman en Cummings hebben vergeefs geprobeerd om de rechten van de groepsnaam in handen te krijgen, vandaar dat hun album ‘Jukebox’ uit 2007 werd uitgebracht als Bachman & Cummings.

The Guess Who treedt nog steeds op met Garry Peterson als laatste originele lid. Kale maakte in 2018 bekend niet meer op tournee te zullen gaan. Rudy Sarzo, voormalig gitarist van Quiet Riot, viel reeds voor hem in en werd nu officieel als vervanger aangewezen.

In september 2018 verscheen het album ‘The Future IS What It Used To Be’. Vijf van de tien nummers op het nieuwe album schreef Derek Sharp aka D# en vijf schreef hij er samen met Will Evankovich aka Will E. De actuele / album Guess Who line-up bestaat uit: de nog enige / laatste van het eerste uur, Garry Peterson (drums, zang), D# (lead zang, gitaar, piano), Will E. (gitaar, harp, zang), Leonard Shaw (keys, fluit, sax, zang) en Rudy Sarzo (bas, zang). Hiernaast moet ik ook de “special guests” vermelden:  zanger Tommy Shaw (Styx), percussionist Brent Fitz (Slash, Gene Simmons), bassist Jim Kale (een van de oprichters van Guess Who!) en bassist Michael Devin (Whitesnake).

Het nieuwe album ‘The Future IS What It Used To Be’ begint met ”When We Were Young”, een nummer waarin vooral  de hoge schrille stem van de man met het lange witte haar (D#) opvalt. ”Runnin’ Blind” is een vlotte rocker met een potentieel radiozendtijd gehalte, waarna er met ”Talks All the Time” wat gas terug genomen wordt. In het nummer hoor je in de rustige stukken Leonard Shaw de stiltes opvullen op fluit. Op ”Baby’s Come Around” valt de akoestische intro op en, op de ballade ”Haunted” (één van de Derek Sharp nummers)D#, die als zanger meerdere andere “kanten, in dit nummer een emotionele kant, heeft. Een nummer als ”In America” kan een meezinger en ook een radio hitje worden, ”Playin’ On the Radio” en ”Give It a Try” blijven even hangen door de harmonieën en hun stekelige, poppy melodie en, ”Good Girl” door Shaw’s gedreven tussenkomsten op fluit. ”Long Day” is de afsluiter. Het is een ballade die je meeneemt en doet dromen over de voorbije lange dag.

Met de vraag Guess Who (recorded this album)? Werd je zo’n vijftig jaar geleden (in 1965 om juist te zijn en, dit om de verkoop van de single “Shakin' All Over” wat hoger te krijgen) op het verkeerde been gezet. Het werd het begin van een lange reis van de Canadese rock band die de naam Guess Who kreeg en, die iedereen met hun “American Woman” of “These Eyes” nu nog op de dansvloer krijgt. ‘The Future IS What It Used To Be’ is hun come back na meer dan twintig jaar. Het album is zonder meer een goed bedoeld rock album, maar doet me ook nu nog terug denken aan die nummers die de Guess Who “uitzonderlijk” maakten, maar die hier ontbreken.

“ The Future IS What It Used To Be' is the coming back of the Guess Who after more than twenty years. The album is definitely a good rock album, but that also makes you dream back to their great hits, that are missing here… “  - www.rootstime.be

Eric Schuurmans

 

Album track list:
01.”When We Were Young” [& Peterson / Kale] – 02.”Runnin’ Blind”* – 03.”Talks All the Time” – 04.”Baby’s Come Around” [& Shaw] – 05.”Haunted”* – 06.”In America” [& Shaw] – 07.”Playin’ On the Radio”* – 08.”Give It a Try”* – 09.”Good Girl” [& Shaw] – 10.”Long Day”* – Written by Evankovich / Sharp*, except where otherwise [noted] ℗ 2018 – Produced by D# and Will E

Album line-up:
Garry Peterson: drums, vocs
D# (aka Derek Sharp): guitars, piano, lead vocs
Will E (aka Will Evankovich): guitars, harmonica, vocs
Leonard Shaw: keys, sax, flute, vocs
Rudy Sarzo: bass, vocs
& Additional musicians : Jim Kale & Michael Devin: bass, Tommy Shaw: vocs & Brent Fitz: percussion

Discography THE GUESS WHO:
The Future IS What It Used To Be [2018] | Liberty of Lonely One [1995] | Now and Not Then [1981] | All This for a Song [1979] | Guess Who's Back [1978] | The Way They Were [1976] | Power in the Music [1975] | Flavours [1974] | Road Food [1974] | #10 [1973] | Artificial Paradise [1973] | Wild One [1972] | Rockin' [1972] | So Long, Bannatyne [1971] | Share the Land [1970] | American Woman [1970] | Canned Wheat [1969] | Wheatfield Soul [1968] | A Wild Pair [1968] (splitalbum) | It's Time [1966] | Hey Ho (What You Do to Me) [1965] | Shakin' All Over [1965] |

Top 10 Guess Who songs:
10-Bus Rider (1970) / 09-Clap For the Wolfman (1974) / 08-Hand Me Down World (1970) / 07-Share the Land (1970) / 06-No Time (1969) / 05-Laughing (1969) / 04-Undun (1969) / 03-No Sugar Tonight/New Mother Nature (1970) / 02-These Eyes (1968) / 01-American Woman (1970)

 

Artiest info
Website  
 

Label: Cleopatra Records

video