SCHMUTZ - PILLOW TALK

Het zat er aan te komen, sinds de Limburgers van The Schmutz een paar jaar geleden “af en toe” in de provincie begon op te treden en vandaag is ze er: de nieuwe van een band, die nogal grondig een flink deel van mijn muzikale jonge jaren mee bepaalde. Hoewel de Belgische new wave en aanverwante veel goeie bands en dito muziekjes voortgebracht heeft, kun je er onmogelijk omheen, dat The Schmutz een bijzondere plaats innam.

Daar was niet alleen het feit dat het om heel sympathieke kerels ging verantwoordelijk voor, maar vooral dat ze met gitarist Jos Claessens en drummer Marcel Vermeulen ook twee gasten in huis hadden, die feilloos de knepen beheersten om catchy deunen in elkaar te draaien. Deunen, waarvan er een paar van ruim dertig jaar geleden een onwrikbare plaats in ons collectieve geheugen verworven hebben; ieder die ouder is dan veertig -en velen die jonger zijn- herkent “Love Games” en “Straight from The Heart” vanaf de eerste noten, toch?

Waar ik doorgaans een beetje moeite heb met bands, die na jaren onzichtbaarheid uit hun as herrijzen, mag ik, tot mijn grote vreugde, bij deze nieuwe plaat vaststellen dat ik dat bezwaar vrolijk kan laten varen: het lijkt wel alsof de tijd stilgestaan heeft en de jongens steevast elke week in hun repetitielokaal zijn blijven doorwerken. Natuurlijk, toetsenman Carlo Peeters is er niet meer bij -zijn hart begaf het in 2006, toen hij nauwelijks 43 was- en natuurlijk is de stem van Guy Peeters niet meer die van een twintiger, maar de drive van toen, die is er onmiskenbaar nog altijd.

De nieuwe plaat is een erg gulle schijf -Limburgers, nietwaar-, die als vanzelfsprekend uitkomt bij Starman Records, de bewaarengelen der Belgische rock en pop. Ze bevat 8 nieuwe nummers, plus een Buscemi-remix van “”Straight from the Heart”, waarvan ook de originele versie meegeleverd wordt, naast “Love Games” en “Living it Up” en nog drie nummers-van-toen, die nooit op CD verschenen. “Noblesse oblige”, noemen we zoiets. Over het oudere werk gaan we ’t niet meer hebben: ik was en blijf een hevige fan, punt uit.

Voor de nieuwe songs is er Danny Pex op toetsen en vaststelling nummer één is, dat de groepsklank niet of nauwelijks veranderd is en ergens in de schemerzone tussen The Cure en de échte pop van toen blijft rondzweven. Het vermogen om melodieën te produceren, die blijven hangen, lijkt nog altijd volop voorhanden te zijn: dat blijkt al meteen uit opener “On The Edge”, die de draad van toen gewoon oppikt en hem vervolgens op geen moment meer laat vallen.

Sommigen storen zich aan het Engels van Peeters en aan het feit dat de teksten al eens wat belegen overkomen. Ik niet: dit is namelijk gewoon een plaat, waarop een groep, die dertig jaar geleden veel groter had kunnen en moeten zijn, probeert te hernemen waar het toen stokte. OK, toegegeven, misschien hadden ze een “heuse” producer in huis kunnen halen om wat meer afstand te bewaren, maar ik denk dat het vooral de bedoeling was de wedergeboorte van de band te illustreren en op dat punt voldoet de plaat absoluut wel.

Natuurlijk komt er al eens een U2-gitaarklank voorbij waaien -bij wie niet, die uit de jaren ’80 stamt?-, maar moeten we dat erg vinden? Ik alvast niet, want als ik “Holding On” en “Heart of the Matter” twee keer naéén gehoord heb, kan mijn dag niet meer stuk, zo mocht de voorbije weken meermaals blijken. Al kan het zonnige weer er ook voor iets hebben tussen gezeten.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

label: Starman Records

video