MONGREL STATE - MESTIZO

 

Ze komen niet elke dag voor, de bands die uit vier leden bestaan, die alle uit een ander land afkomstig zijn: Darren Flynn, de bassist, is van Ierse komaf, Gitarist Claudio Mercante is Italiaan, Guillermo Gonzales Rodriguez, gitaar en zang, heeft Spaanse roots en zanger Sebastian Jezzi zag z’n wieg in Argentinië staan. Deze “Mestizo”-CD is eigenlijk al twee jaar geleden enkel in Ierland uitgebracht, maar krijgt nu een heuse Europese release.

Claudio en Darren ontmoetten elkaar een kleine tien jaar geleden, toen ze allebei de bluesband Rollin’ and Tumblin’ vervoegden. Die band hield ermee op en toen besloten de twee een nieuwe groep te starten met Sebastian, die ze als busker regelmatig tegengekomen waren in de straten van Dublin. Ze speelden een tijdje met z’n drieën en gingen toen op minitoer in Spanje, waar ze Guillermo tegenkwamen, die algauw het vierde groepslid werd, waarmee ze de studio in doken en weer naar buiten kwamen met deze helaas te korte CD. Die bevat tien songs, die een simpele weergave zijn van wat de bandnaam inhoudt: een Mongrel is wat we in Brussel een “Zinneke” noemen, een bastaard, van wie je onmogelijk de echte afkomst kunt vastleggen en dat hun debuutplaat “Mestizo” heet -een begrip dat ook al op rassenvermenging wijst- kan je onmogelijk een toeval noemen en met dergelijke criteria kan je doorgaans op een warm welkom rekenen ten huize van ondergetekende.

De aftrap zit meteen knàl in de roos: een op surf en grunge gebaseerd “Monster”, gevolgd door “Ten Steps Ahead”, waarbij je onvermijdelijk aan The Long Ryders en vooral aan The Georgia Satellites gaat denken. “Stray Dogs” gaat resoluut de folk-punk richting uit, terwijl “How Many More Times” voor de folkrichting kiest. “High Time” neigt dan weer naar southern rock, terwijl “Dirty Trick” naar blues zweemt.

Dat zijn, alles bijeen genomen, nogal veel genres, wat je kunt plaatsen bij zowel de origine van de band, als bij de plaattitel. Die tendens wordt verdergezet met het nauwelijks één minuut durende “Quiero Volver”, dat onmiskenbaar Calexico-invloeden herbergt en eigenlijk niet meer is dan een intro voor “Desert Girl”, dat aleer op de surfgolven verwijlt. Bij “Zombies on the Highway” kan ik alleen maar aan Chris Robinson en zijn zwarte kraaien denken, terwijl afsluiter “Rainy Day”, met z’n zes minuten flink atypisch is voor de rest van de plaat en heel seventies klinkt. Voor mij met voorsprong de knapste track van een plaat, die in haar geheel reikhalzend doet uitkijken naar nieuw werk van de band. Geen idee of ze live onze kant uitkomen, maar àls dat het geval zou zijn, kan ik hun passage alleen maar aanbevelen. In afwachting kan ik leven met deze”heruitgave”, want dit is heus wel een beloftevolle band !

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Bandcamp

Label: Mongrel State

video