L.A. SALAMI - THE CITY OF BOOTMAKERS

Ik zal wel weer eens iets te lang op de verkeerde planeet geleefd hebben, maar alleszins was Lookman Adekunle Salami mij tot voor kort compleet onbekend. De Britse jongeman blijkt met deze “City of Bootmakers” aan zijn tweede full CD toe te zij en heeft er ook al drie EP’s opzitten. Lianne LaHavas nam hem in 2012 mee op toernee, Burberry gebruikte zijn muziek in reclamespots en voilà: carrière gelanceerd. Nogal vaak gaat het, na zo’n razende start, grondig mis, maar dat lijkt me met deze Lookman niet te gaan gebeuren, want deze nieuwe is een ijzersterke plaat. Tussendoor: wie bedenkt iemand, die van z’n familienaam Salami heet, met de voornaam Lookman?

Maar ik zou het over deze plaat hebben… Die is 56 minuten en veertien nummers lang en ze deed mij op meer dan één moment aan Sufjan Stevens of G. Love denken: scherpe pen, zin voor melodie en bij machte om rammelrock heel melodieus te laten klinken. L/A. schrijft kennelijk al zijn nummers in z’n eentje en had oorspronkelijk het plan om er een dubbelaar van te maken: de ene, meer groepswerk, zou “The Bootmakers” heten, de ander “Back to the City”, moest meer de sfeer uitademen, die gepaard gaat met “in de goot liggen naast een kermis en vanuit de modder naar de sterren kijken”. Kan U er zich iets bij voorstellen? Ik niet meteen, maar de songs maken veel duidelijk: de kermissfeer wordt opgeroepen door opener “Sunrise”, terwijl de eerste voltreffer van de plaat meteen daarop volgt: “Generation l(ost)” is pure West Coast pop -of Magic Numbers, zo u wil-, waarin L.A. verwoordt hoe zijn generatie naar de dingen kijkt: een beetje verloren in de wereld, in Het Leven, niet goed wetend waarheen alles geleid heeft, maar wel getuige van politieke, sociale en interpersoonlijke problemen. Prachtsong, en een geheide radiohit, als de formats het toelaten. Die thematiek wordt ietsje rustiger hernomen in “Who’s Cursing Us Now?” en “Terrorism (The Isis Crisis)”, een dreigende titel en dito verhaal, dat culmineert in een woedend refrein dat heerlijk contrasteert met de eerder vertellende toon van de strofes. Zelden hoorde ik fraaier verwoorden hoe een boek als de Bijbel misbruikt kan worden om net het tegenovergestelde te doen van wat er in dat boek geschreven staat.

“Brick Lane” heeft het over de problemen die veroorzaakt worden door de zogeheten gentrificatie, het opwaarderen van wijken of stadsdelen, op een zodanige manier dat de oorspronkelijke bewoners er onmogelijk kunnen blijven wonen: een beetje vergelijkbaar met de Bijbel die misbruikt wordt. Opwaardering van stadsdelen begint bij artiesten, die de verpauperde wijk “leuk” maken, waarna speculanten komen en de prijzen de hoogte inschieten. De draak bijt zichzelf in de staart, als het ware.L.A. Salami is dus een man, die dingen in vraag stelt en zelfs antwoorden formuleert. Dat doet hij op heel fraaie wijze in “England is Unwell” en vooral in het aan Them herinnerende “A Man; A Man Without Warning (certified)”, waarin hij probeert uit te drukken waar onze grootste angsten voor staan en hoe we er (niet) mee kunnen omgaan.

In dezelfde geest volgen nog -heel logisch- “I Need Answers” en “What is This”. Vragen en antwoorden. Antwoorden en meer vragen: het is een absoluut verantwoorde manier om naar het leven te kijken en wat L.A. Salami zo bijzonder maakt, is zijn vermogen om letterlijk over alles een song te schrijven. De vooruitgestuurde single “Jean is Gone” sluit de heerlijke plaat knap af met een volslagen geschift verhaal, dat vooral bulkt van de poëzie en de slotindruk -na eindeloos vaak op de repeatknop gedrukt te hebben- is: fantastische kennismaking met een kerel die alles heeft: de looks, de blik, de pen en de oren. Welkom, jonge vriend, we hebben je nodig!

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

Label: Pias

video