RICHARD KOECHLI & BLUE ROOTS COMPANY - PARCOURS

 

Behalve dat de Zwitserse zanger/gitarist zich al een kwart eeuw in het bluesgenre verdiept en intensief rondtoert met zijn ‘Blue Roots Company’ vindt hij ook nog tijd om te producen, workshops te geven en muziekboeken en filmmuziek te schrijven. Daarnaast groef hij zich in in de pioniersmuziek van de Afro-Amerikanen, wat ook zijn gitaarspel beïnvloedde. Zijn slidegitaar techniek leunt aan bij deze van de vooroorlogse gitaarhelden. Niet voor niets dat hij op dit inmiddels achtste album een song speciaal aan Tampa Red, ‘The Unsung King’, opdraagt, slidegitarist die lange tijd in Florida verbleef vooraleer hij naar Chicago verhuisde. De veelzijdige Koechli schreef er trouwens een boek over in de hoop dat deze gitaarvirtuoos niet langer een voetnoot zou blijven in de bluesgeschiedenis. In dit gevarieerd album brengt hij nog andere hommages zoals o.m. aan J.J. Cale in het weemoedige ‘Just Look What You Have Done’. In ‘Blue Collar Worker’, met bluesharp begeleiding, brengt hij hulde aan de dagloners die zwoegden voor het comfort van latere generaties. En het mijmerende ‘Of Em Gliche Grond Schtah’, met een zwoel basritme, komt over als een late dankzegging aan zijn ouders en geboortegrond.

In meerdere van Richards composities vind je eenzelfde relaxt ritme terug als bij J.J. Cale, zo o.m. in het zorgeloze ‘I Got Life’ of in het bluesy meedogende ‘Pedro’, een aanklacht en verkapte woede tegen de kinderarbeid. Zijn vrouw Evelyne reikte hem hierbij de lyrics aan. De begeleidingsband ‘Blue Roots Company’ verrijkt het gevarieerd gitaarspel van Richard met bluesharp, Hammond, bas en drum. Ook gastmuzikanten en vocalen sluiten aan bij de Company, o.m. in het folky ‘Irish Man’ waar viool, Ierse fluit, doedelzak en backing zang de song als het ware tot een hymne verheffen. Alle songs zijn van Richard zelf op één cover van Willie Dixon na. Met zijn ietwat schorre stem zingt hij over oude demonen, vriendschappen, de liefde, moeder natuur en zijn oude professoren, meestal in de Engelse taal, een enkele keer in Zwitsers dialect of in het Frans, zoals in het mijmerende ‘Le Jardin de Tes Sens’ of in het kwetsbare ‘Merci’, waarin hij toegeeft als student niet steeds de gemakkelijkste te zijn geweest.

Richard wisselt meermaals van gitaar, wat telkens een aparte kleur geeft aan zijn gemoedsstemmingen, echter steeds warm en gevoelvol. In de wijze waarop hij slidegitaar speelt doet hij soms ook aan Mark Knopfler of Ry Cooder denken. Toch behoudt hij immer zijn eigen stijl, aanhakend bij melodische elegante speelsheid of bij de tristesse van herinneringen. Niet alleen de muziek van Chicago inspireerde hem, maar ook deze van New Orleans. Met de song ‘New Orleans’ bewijst hij dat ook hij goede mojo in zijn bloed heeft. Ook de Zwitser kan immers luisteraars doen glimlachen hetzij ontroeren. En hij blijft beschikbaar als de studiomuzikant die ‘huilt samen met de bad boys’. In eigen land werd hij al meermaals gehuldigd en werd zijn ‘laid-back’ stijl bewonderd. Dat hij dus buiten de landsgrenzen, en bij uitbreiding nog Frankrijk, niet vaker opduikt in het festivalcircuit ligt dus wellicht aan zijn drukke agenda en niet aan zijn parcours. Ook in dit album kan je horen hoe diep Richards songs in het erfgoed van de bluespioniers geworteld zijn en hoe zijn eigen soul met die van hen verweven is.

Marcie

 

 

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding
: RICHARD KOECHLI
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime - hier - zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

Artiest info
Website  
 

Label: Fontastix

video