FANDANGO LIVE - SHERWOOD AVENUE

Vanuit de echo’s van de Brabantse ‘Fandango Studios’ bereikte ons al enige tijd het heuglijke nieuws dat er een nieuw album op komst was, het vijfde groepsproduct van de studioband ‘Fandango Live’. Van de gangmaker/producer, Dirk Lekenne, is geweten dat hij in zijn studio’s steeds weer opnieuw de juiste sound en groove opzoekt tot alles in elkaar past qua gevoelssfeer en emotionele onderdompeling, ten bewijze de drie instrumentale nummers op dit album. Componisten Dirk Lekenne en Luk De Graaff, beide evenzo multi-instrumentalisten, namen zes jaar geleden het initiatief tot deze huisband en voor hun zesde album zochten zij inspiratie in Virginia, waar zij naartoe reisden. De eerste song, het relaxte ‘Maybe Someday’ geeft aldus blijk van een bevrijdingsgevoel, latente opwinding aan het begin van een avontuur, waarbij de zanger quasi met zijn hoofd in de wolken loopt.

Beide rasmuzikanten, tekstschrijvers en componisten betrekken in hun muzikaal avontuur nog andere instrumentalisten, zoals o.m. de percussionisten Rik Volkaerts en Stoy Stoffelen en daarnaast ook vocaliste Sugar Queen, die het ludieke en jazzy ‘Mister Major’ vertolkt, waarbij je de ouderling met zijn smal snorretje als het ware onder zijn boom ziet zitten, een beeld mogelijk opgepikt bij hun passage doorheen Virginia. Haar backingzang, samen met Hedwig Peetermans, weeft een waas van weemoed doorheen het weeklagende ‘Jealous Heart’, een song, indien ingelast in een outlaw film, wellicht ook in aanmerking kwam voor een Oscar nominatie, zoals dat ooit ook eens ‘Crazy Heart’ gegund was. Ook het bevreemdende 'My Side Of Life' evoceert dat rusteloze van drop-outs op hun zwerftocht.

Het is echter Luk De Graaff die als leadzanger, op één na, alle songs vertolkt. Zijn stemkleur doet denken aan een kruising tussen deze van Nic Lowe en Paul McCartney. Met zijn wendbare stem kan hij zowel de hoogtes als de diepte aan, zoals bij het laatste desperate ‘Tears Of A Woman’, waarbij zich wat korrel in zijn stem vermengt. Een akoestische gitaar omringt zijn zang met wat Spaans aandoende melancholie. Die gitaren, hetzij elektrisch hetzij akoestisch, slidegitaar of dobro, -en daarnaast nog piano, bas, mondharmonica, mini moog en drum-, maken de klankrijkdom uit van dit rootsy album dat de stemmingen, de impressies en reflecties van het stedelijk landschap weerspiegelt. De drie instrumentale nummers komen daarbij over als een soundtrack bij de wissels van het leven, zowat een metafoor voor het verspringen van de wisselsporen waarbij telkens het perspectief verandert.

Bij het compositorische ‘Sherwood Avenue’ zou je zowaar hopen om met hen mee te mogen opwandelen als een avondlijke bezinning voor het slapen gaan. Ook het trieste ‘One Time Too Many’, met pianobegeleiding en de verkillend mooie sound van de slidegitaar, mijmert over vergankelijkheid. Na hun vorige studioplaten is deze ‘Sherwood Avenue’, met alleen eigen materiaal, opnieuw een bewijs van het talent van de ‘Fandago Live’ heren die niet opgeven tot alles, -lyriek, klank, gevoel, groove, spirit en chemie-, juist zit en dat ook kan overbrengen aan de luisteraar die mee opgaat in dat schaduwrijk wisselspel van licht, donker, protest en hoop op een kentering telkens wanneer er iets misgaat. En dat alles mooi vormgegeven in een sfeervol fotografisch geheel met tekstboekje!

Marcie

Artiest info
Website  
 

itunes