GIULIA MILLANTA - CONVERSATION WITH A GHOST

Het gaat tegenwoordig nogal snel voor Giulia Millanta: in onze herinnering, is “Moonbeam”, haar vorige plaat, nauwelijks een jaar oud -al leert nazicht ons dat-ie van laat 2016 dateert-, maar deze maand is ze kennelijk al klaar met de opvolger. Die is net als de vorige, bevolkt met zeer straffe muzikanten uit het Walhalla der singer-songwriters, Austin, Texas. Dat is de plaats waar deze uit Firenze afkomstige dame sinds een zestal jaar haar nieuwe stek vond en waar ze deel is gaan uitmaken van de immense scene, wat op de nieuwe plaat onder meer mag blijken uit het feit dat ze niet alleen opnieuw met producer Gabe Rhodes in zee ging -Gabe speelt overigens weer een heel arsenaal instrumenten in-, maar ook Glenn Fukunaga op bas en Dony Wynn op drums mee aan boord nam. Die twee vormen samen een ijzersterke ritmetandem, die je als zanger(es) steevast het juiste kader aanbieden, waarbinnen je vrijuit je gang kan gaan.

Ook Marc Ribot speelt mee, toch ook niet de kleinste jongen, net als Joel Guzman, die fraaie accordeonklanken ter beschikking had. John MIlls, bekend van bij Aretha Franklin en David Byrne, speelt sax en klarinet en Tommy Spurlock, te horen bij Robert Earl Keen, Arthur Alexander, John Arthur Martinez, Kris Kristofferson, Emmylou Harris en Rodney Crowell, bracht zijn steel gitaar mee voor de live opnames van deze plaat. Die bevat twaalf songs van de hand van Giulia, waarin ze, zoals we intussen gewend zijn geraakt, op bijzonder taalvaardige wijze met haar “geesten” aan de praat geraakt en notitie neemt van wat die haar te zeggen hebben over verlies van onschuld, perspectief en liefde.

De liedjes van Giulia zijn net zo goed gedichten en de melodieën, die ze erbij bedacht, kunnen in vele kamertjes ondergebracht worden: nu eens gaat ze de dromerige, zelfs zweverige toer op, zoals in opener en vooruitgestuurde single “Blinded by the Sun”, dan weer laat ze soul en funk binnen, zoals in “Enough is Enough”, of verpakt ze haar tekst in een Los Lobos-meets-Tom-Waits rammelend arrangement. In “Violence” speelt de accordeon van Guzman een heel mooie rol en voegt die een Latino sfeertje toe, dat mooi hand in hand loopt met de deels in het Italiaans gezongen tekst, terwijl “Coney Island” een zwoele laatavond-stemming oproept met zijn bossa-verwant gitaartje en jazzy saxklanken er doorheen en “La Stanza”, zoals de titel laat vermoeden ppl deels in het Italiaans gezongen, eigenlijk de samenvatting is van de hele plaat: hoofdpersonage vraagt zich af waar ze in ’t leven staat en neemt zich voor nieuwe horizonten op te zoeken.

Het lijkt me allemaal aardig te sporen met het traject van Giulia zelf, die inmiddels helemaal thuis is in Austin, maar al neem je het meisje weg uit Italië, je kunt Italië nooit helemaal uit het meisje weghalen… Mooie plaat alweer, die ons doet uitkijken naar een live passage van de dame die, naar verluidt, ook erg goed kan koken. Dàt lijkt me nog eens een combinatie…

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

Label: Ugly Cat Music

video