BASIA - BUTTERFLIES

Het was wel héél lang stil rond Basia Trzetrzelewska, de zangeres, die ons nu ook alweer 35 jaar geleden, heel blij maakte met haar Matt Bianco-singles: “Half a Minute”, “Get Out of your Lazy Bed” en “Whose Side Are You On?”. Miljoenen exemplaren verkocht de band er van en toch…toen Basia en haar vriend/toetsenist Danny White in 1985 uit Matt Bianco stapten, met de bedoeling haar solocarrière te lanceren, werd het aan onze kant van de Noordzee bepaals stil rond de zangeres met de geweldige stem.

Eigenlijk duurde het tot 2009 en de plaat “It’s That Girl Again”, voor we weer iets van haar hoorden, maar ook dàt is intussen negen jaar geleden. En nu is er dus die nieuwe plaat, nog altijd samen met Danny White en diens broer-gitarist Peter en van bij het begin van de plaat merk je dat er bijzonder weinig veranderd is aan de muziek van Basia: de Latin-klanken zijn er nog altijd, de verwijzingen naar samba en bossa blijven herkenbaar, maar…het meisje van toen is vandaag een vrouw van 64 en dat geeft toch wel een andere kijk- en luisterbeleving. De stem van Basia is die van een rijpe dame geworden, maar aan wendbaarheid en herkenbaarheid heeft ze alvast niks verloren: de plaat bulkt van haar vocale kunsten én van de knapperige oorwurmen, die je van haar verwacht: je herkent Basia, zodra je haar hoort, mede omdat dat Latin-tintje onaangetast blijkt te zijn.

Opener “Bubble” is daar een fijn voorbeeld van: de piano produceert fijne jazz-riedels, de gitaar soleert je recht naar Miami en Basia’s stem doet de rest: je waant je vijfendertig jaar jonger en dat gevoel wordt nog versterkt bij de single “Matteo”, die een paar maanden geleden losgelaten werd. De “echte” Matt Bianco-stijl wordt het best opgeroepen in “No Heartache” en vooral in het heerlijke “Show Time”, waarin Danny een vocale strofe voor zijn rekening neemt en je 1984 weer erg dichtbij ziet komen.

Dit is nochtans geen retro-plaat: Basia is gewoon een rijpere zangeres geworden, die de genres vandaag tot in de puntjes beheerst en de grenzen tussen latin en jazz feilloos weet liggen en ze dus ook moeiteloos aan haar laars kan lappen: ze huppelt bedaar heen en weer tussen beide deelgebieden en het feit dat ze er negen jaar over deed o deze plaat te maken, wijst er op, dat de songs de tijd hebben gekregen te rijpen. De mooiste illustratie daarvan vind ik “Liang & Zhu” een heel fraaie ballade met Chinese inslag, geïllustreerd door de vioolklanken, die nu en dan doorschemeren.

Waardig ouder worden…het is niet iedereen gegeven, maar Basia bewijst dat het kan: de hele plaat lang laat ze horen dat ze staat voor een tijdloze soort muziek, die knappe melodieën, ragfijne arrangementen en superbe zang knap weet te combineren. Dat maakt deze plaat tot een heel fijn weerzien!

(Dani Heyvaert)

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Shanachie Records
distr.: Bertus

video