BUDDY GUY - THE BLUES IS ALIVE AND WELL

 

Buddy Guy behoeft geen intro meer mag ik hopen. Deze laatste (?)nog levende legendarische Bluesartiest heeft al zo een resem briljante platen uitgebracht dat het ons te ver zou brengen om die nog eens allen gaan aan te halen laat staan zijn ettelijke Awards nog eens te gaan citeren. Neen, Buddy Guy is uniek, hij werd trouwens in 2005 terecht opgenomen in The Hall Of Fame, en nu zorgt hij op zijn 81e met “The Blues Is Still Alive” nog voor een ronduit magistraal album! Drie jaar geleden maakte hij met voorganger “Born To Play Guitar” nog een uitzonderlijk knappe plaat en met dit recente studioalbum, inmiddels al zijn 18de, trekt het fenomeen, want dat is hij, gewoon de lijn door. En dat hij door veel collega’s bewonderd wordt zie je aan het lijstje van gastmuzikanten die maar al te graag hun steentje bijdragen op een plaat van de man. Tenzij natuurlijk Keith Richards, Jeff Beck en Mick Jagger u totaal onbekend zijn?

Vijftien nummers sieren deze plaat die alweer bulkt van de pareltjes. De schitterende opener “A Few Good Years” is kenmerkend voor Buddy Guy. Inventieve licks op zijn gekende Stratocaster, een warme stem en een uitstekende tekst ! Buddy kijkt dankbaar terug op zijn leven maar tegelijk zal zijn pleidooi over sterfelijkheid, het stilaan naderend afscheid zo u wilt, niemand onberoerd laten. In het hierop volgende, stampende, “Guilty As Charged” valt op hoe sterk de band rond Buddy Guy wel is met producer Tom Hambridge op drums, Rob McNelley op ritmegitaar, Kevin McKendree op keyboards en Willie Weeks op bas. Bijzonder sterk nummer maar door de aanwezigheid van Richards en Beck op “Cognac” zal deze laatste song uiteraard meer aandacht krijgen in de pers en op de radio. Buddy haalt in het nummer nog even vriend en voorbeeld Muddy Waters aan maar vooral het gitaargeweld tussen de drie heren is spectaculair.

In het trage titelnummer komt een blazersensemble accentuerend kruiding toevoegen aan de alweer schitterende tekst van Buddy die overigens eveneens een fantastische solo laat bewonderen. In het even klassiek als briljant te bestempelen “Bad Day” waarschuwt Guy dat hij best alleen gelaten wordt omdat hij een slechte dag heeft. Je gaat geheid dreigend meestampen met deze song. Het meest verrassend is misschien wel de vocale samenwerking met James Bay op “Blue No More”. Het rustgevende wat naar BB King knipogende lied kan ons het minst bekoren op deze plaat maar dat is vooral te wijten aan het duizelingwekkende niveau van de andere tracks, zoals bijvoorbeeld “You Did The Crime” probleemloos mag bewijzen. Op deze fantastische trage laat Mick Jagger nog eens horen dat zijn subliem mondharmonicaspel op “Blue And Lonesome” geen toeval was. De manier waarop hij in muzikale conversatie treedt met de subtiele gitaarlicks van Buddy Guy is gewoon hemels!

Op het ontroerend mooie “When My Day Comes” , waarin hij het einde voor ogen ziet vanonder de treurwilg laat Buddy Guy nog maar eens hoeren waarom we hem zo bewonderen. De beklijvende zang , die inventieve weemoedige gitaarsolo, die tekst, de man staat op een eenzame hoogte mijmeren wij na afloop. Een zoveelste hoogtepunt op de plaat is een meesterlijke versie van Sonny Boy Williamson’s klassieker “Nine Below Zero” waarin Buddy’s - hierboven al bewierookte talenten, nogmaals te bewonderen vallen. We schreven al dat Buddy meesterlijke teksten hanteert, wel naar het einde van de plaat toe krijgen we met “End Of The Line” een terugkijkende artiest te horen met zinnen als: “ So Many Of My Friends Have Gone. Maybe My Time Ain’t Long. I Promise Till The Day I Die, I’m Gonna Keep These Blues Alive” ! Daar schieten onze ogen dus vol van. Deze man is bezeten van de Blues, houdt van optredens: bekijk het indrukwekkend aantal gigs maar op zijn website, en dat hoor je gewoon op deze plaat.

Kortom, een inspirerend en inspiratievol album, dus in alle betekenissen en richtingen. Binnen x aantal jaren zullen nog steeds jonge Bluesartiesten hier inspiratie kunnen uit putten. Buddy geeft trouwens ook knipogend zijn bronnen weg als je goed luistert. Één voorbeeldje hiervan is “Somebody Up There” met een alweer meesterlijk tekst en met de muzikale geest van John Lee Hooker erin ronddwalend. The Blues Is Alive And Well is een fantastische plaat van een groots artiest!

Luc Meert


Artiest info
Website  
 

Label: Silvertone Records

video