BEADY BELLE - DEDICATION

Het is dezer dagen exact een jaar geleden, dat ik in deze kolommen erg lyrisch deed over “On My Own”, de vorige plaat van de Noorse Beate S. Lech, die haar bijnaam terugkreeg van de groep waar ze mee aan de basis van lag en waarmee ze een half dozijn erg mooie platen maakte. Op de nieuwe, “Dedication” -alweer een erg raak gekozen titel- gaat Beady Belle verder op de weg, die ze met “On My Own” insloeg en waarbij het erom draait dat ze stilaan en voetje voor voetje, de overstap naar de popwereld lijkt te willen maken.

Geen Bugge Wesseltoft deze keer, maar wel Christian Wallumrod, die een plejade aan (toetsen)instrumenten bespeelt en in grote mate mee verantwoordelijk is voor de toon en de klankkleur van de plaat. Beady Belle schreef alweer alle elf de songs zelf en gaat erg duidelijk op zoek naar haar eigen muzikale roots, die, zo blijkt -niet erg verrassend- nogal wat met soul, funk en zelfs disco gemeen te hebben.

Je hoort flarden Stevie Wonder en Marvin Gaye voorbij waaien, de aanpak van Donny Hathaway en -uiteraard- de Allergrootste, Aretha Franklin is vlotjes waarneembaar, maar vooral: dit is Beady Belle. Een zangeres, die oog en oor heeft voor het verleden, maar tegelijk met twee voeten in de realiteit van vandaag staat en dus niet te beroerd is om toefjes Alicia Keys of Lauryn Hill in haar nieuwe songs te verstoppen.

De cocktail die ze daarvan brouwt klinkt, wat mij betreft, redelijk onweerstaanbaar: aan haar zangcapaciteiten hoeven we al lang niet meer te twijfelen, componeren kan ze dus overduidelijk ook als de besten en ook in de producersstoel weet ze zich aardig uit de slag te trekken. Nu ja, als je Wallumrod aan boord hebt, kan er niet zo heel veel mis gaan maar toch: als het basismateriaal niet zou deugen, zou ook hij de grootste moeite hebben om er iets beluisterbaars van te maken. Dat is ook deze keer allemaal totaal geen probleem en het lijkt me dat Beady Belle alweer een flinke stap zet in de richting, die ze voor zichzelf uitgetekend heeft. Songs als het afsluitende “Can You Smile” of “Hold Your Breath” klinken, zoals soulpop vandaag hoort te klinken. De jazz) invloeden zitten vooral in de zang, terwijl de hammond- en vooral de basklanken, garant staan voor een fijne invulling van soul-anno-nu. Dat de hele zwik zo goed als live opgenomen werd, illustreert alleen maar hoe overtuigd Beady Belle is van haar nieuwe aanpak: zoiets noemen ze in het Engels “Dedication”, wij zouden “toewijding” zeggen, of “inzet”.

Volgens het bijgevoegde promoblaadje, zou de titel op een meer algemene levenshouding slaan: je moet blijven doorzetten, al lijkt resultaat bij momenten onhaalbaar of veraf. Dat kan wel kloppen, maar als ik de nieuwe Beady Belle hoor en herbeluister, dan zit Beady Belle volgens mij bijzonder gebeiteld: de dame weet wat ze wil, ze heeft het vermogen om zich met de juiste mensen te omringen en vooral is ze zo immens getalenteerd, dat er uit haar mouw, schier achteloos, altijd wel een extra troef geschud kan worden om de dingen te laten verlopen, zoals zij dat wil. De radio’s mogen gerust zijn: de nieuwe Beady Belle bevat alweer erg veel radiovriendelijk materiaal en een nummer als “I Run You Ragged” is werkelijk een song voor ieder moment van de dag. Elke dag!

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

label: Jazzland Recordings
distr.: PIAS

video