OLA KVERNBERG - STEAMDOME

Op welke website je ook gaat zoeken naar informatie over Ola Kvernberg, overal kom je het woordje “jazz” tegen en met de discografie van de man voor ogen, hoeft dat ook niet te verbazen: hij maakte ondermeer platen met de Hot Club de Norvège en met de Trondheim Soloists, maar deze keer vind ik de jazz redelijk ver te zoeken. Dat kan en zal natuurlijk in de eerste plaats aan de samenstelling liggen van het gezelschap, waarmee hij deze plaat maakte: drie drummers, twee orgels, bas, gitaar en vanzelfsprekend ook zijn lijfinstrument, de viool.

Nu, die viool is niet het enige instrument, dat Kvernberg hier bespeelt: ook Hammondorgel, Vox, harmonium, theremin en percussie kun je bij hem krijgen. Dat noemen we “multi-instrumentalist”, geloof ik. De titel van de plaat lijkt helemaal niet toevallig gekozen te zijn: de muziek draait in hoge mate om percussie en, in combinatie met de vaak naar Morricone zwemende gitaren -Morricone wordt in “And Now” trouwens letterlijk geciteerd door de viool, -je denkt overigens ook wel eens aan Carlos Santana- geeft dat een soort galopgevoel aan de nummers, dat je meteen in gedachten in de cinemazaal neerzet.

Dat maakt van deze plaat een wat vreemde, maar bijzonder aangename ervaring: natuurlijk luister je met je oren, maar als vanzelf wordt je verbeelding aan het werk gezet en stel je je wilde achtervolgingen, zinderende, weidse landschappen of rijdende treinen voor. Wie dat als componist/muzikant teweeg kan brengen, moet bepaald visueel ingesteld zijn. Zelf werd ik enorm geraakt door “Black Lemon” en vooral door de manier waarop de Stevie Wonder-bas om de orgellaag huppelt en zo het pad effent voor een heel repetitief gitaarmotief, dat fijn contrasteert met de bij momenten weemoedige viool.

Nu, de band, die Kvernberg rond zich verzamelde, kan flink wat adelbrieven voorleggen: al zijn ze hier misschien slechts bij een handvol liefhebbers bekend, in thuisland Noorwegen klinken de namen van Erik Nylander, Borge Fjordheim en Hans Hulbaekmo als klokken. En dat zijn dan enkel de percussionisten. Toetsenman Daniel Formo heeft ginds de status van “instituut” en bassist Nokolai Haengsle Eilertsen en “tweede” gitarist Oyvind Blomstrom spelen al evenzeer in de hoogste afdeling, wat ze erg vakkundig demonstreren in “Go Up”, dat het onmogelijk maakt stil op je stoel te blijven zitten.

Ondanks het feit dat de plaat enkel instrumentale nummers bevat, die gemiddeld rond de zes minuten duren, verveelt ze geen seconde en dat vind ik een geweldige verdienste: je verwacht van Noorderliingen immers helemaal niet zo’n zuiders klinkende muziek en je tuimelt van verrassing in verrassing. Bijzonder aangename kennismaking met een componist, waar we nog veel gaan van horen en met een band, waarvan ik hoop dat-ie bijeen kan blijven, want deze mensen maken muziek, waar een mens bijzonder blij van wordt en die in schril contrast staat tot de kilte, die wereldwijd onze planeet schijnt in te nemen.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Grappa
distr.: PIAS

video