THE HINDU NEEDLE TRICK - ANIMAL LIFE

Over de Mechelaars, die door het rocklandschap dwalen met een van de leukste bandnamen ooit, schreven we een jaar of drie geleden redelijk lovend, toen hun debuut-CD uitkwam en, nu de opvolger er is, zijn we niet meteen van plan op onze woorden van toen terug te komen. Voor zover ik uit de piepkleine, witte lettertjes op de achterkant van het hoesje kan uitmaken, is de samenstelling van de groep wel lichtjes veranderd en horen we nu Rik Lenaerts op bas en zijn gitarist Hans Op de Beeck en drummer Tom Schiepers samen met kapitein en songschrijver Roel Spoelders aan boord gebleven.

Een enkel keertje kon ik de vooruitgeschoven single “I Used to Be a Plastic Bottle” -leuke videoclip trouwens- op de radio horen, maar verder moest ik de songs nog leren kennen toen ik het schijfje in de bus kreeg. Nu, dat viel verdorie erg goed mee: de single heeft een bijzonder hoog meezinggehalte en opener “Human Time Machine”, met zijn wat spacy intro, moet daar eigenlijk niet voor onderdoen. Ik heb een zwak voor songs waarop je het aftellen kunt horen en deze stevige lap rock maakt dat je als luisteraar meteen bij de les bent. Dat is, letterlijk nodig, als je de tweede song wil begrijpen. Die handelt over Charles Sanders Peirce, zowat de belangrijkste Amerikaanse denker van de negentiende eeuw en de feitelijke uitvinder van wat we vandaag kennen als “pragmatisme”. Knappe song ook, met de fijne tekstregel: “Hipsters Hop Along, Hipsters Beware! You Don’t really believe that we’re going nowhere”.

Mijn persoonlijke favoriet van de plaat -daar ben ik na -tig luisterbeurten wel achter gekomen, is “Method To My Madness”, wellicht vanwege het slepende tempo en de slide-likjes, die door de zang heen scheuren en de ronduit heerlijke gitaarsolo in het midden van de song: da’s bijna Memphis soul en het soort nummer waarmee je me elke dag mag wakker maken. De titelsong deed ons qua parlando passages, meer dan eens aan Nick Cave denken, wat ik overigens allerminst erg vind. “It’s a Long Way Down” combineert een fijn gitaartje met een hoogst aanstekelijk refrein is lijkt me geknipt als single, terwijl in “Cold War “ de soms wat schreeuwerige zang mooi ingeperkt wordt door Liesbet Bastiaens -die was er vorige keer ook al bij, denk ik- en Lisa Diamant, die we menen te kennen van een ander bandje uit het Mechelse, Rollmops, maar dit geheel terzijde.

De alweer stevige brock rock “Mount Vesuvius” sluit de plaat af in heuse RATM-stijl en dat maakt dat je aan het eind van de 35 minuten die de plaat duurt, een heel voldaan gevoel overhoudt. Niet van “Oef, ’t is gedaan”, maar veeleer “hèhè, dàt was leuk!”. Ik dreigde drie jaar geleden al eens dat ik de band dringend zou gaan bekijken. Dit jaar komt het er zeker van en de gasten wezen bij deze gewaarschuwd: ze kunnen live maar beter even goed doen als op deze CD, want anders word ik boos!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

itunes

video