MARC SARRAZY & LAURENT ROCHELLE - CHANSONS POUR L’OREILLE GAUCHE

Ik weet totaal niet of deze twee Franse muzikanten in het zuidelijke deel van dit land enige bekendheid genieten, maar dat ze in Vlaanderen nobele onbekenden zijn, daar ben ik wel vrij zeker van. Dat dat ik dat jammer vind, daar ben ik dan weer heilig van overtuigd, sinds ik deze tweede plaat in duoformaat meermaals op mijn trommelvliezen -links én rechts- liet neerdwarrelen. Marc Sarrazy speelt piano, Laurent Rochelle sax en basklarinet en op deze plaat -de opvolger van het inmiddels al tien jaar oude “Intranquillité”- brengen ze een dozijn muzikale sketches, meestal van eigen makelij, die heel veel aan de verbeelding overlaten en heel wat van de luisteraar vragen.

Je reist op deze plaat door de meest bizarre universums, je loopt bij Debussy en Satie aan, je dineert met Bartok en Ravel en neemt je pousse-café met Chopin en Baudelaire. Ondertussen ontmoet je nog vluchtig Marguerite Duras en Antoine Volodine en eer je ’t beseft, ben je 48 minuten verder en twijfel je tussen impressionisme en expressionisme. De titels van de nummers liegen er niet om “Paysage avant pendaison” is een duidelijke verwijzing naar Volodine en zijn “Des Enfers Fabuleux”, waarin hij over het verband schrijft dat er tussen terrorisme en literair verzinsel bestaat. “Reflets dans un oeil mort” verwijst dan weer naar SF-schrijver Michel Lamart, terwijl “L’homme assis dans le couloir” de titel was van een heel korte en heel gewelddadige roman van Marguerite Duras.

Even verderop kom je de titel “Bartok à la fenêtre” tegen en in “Malcolm Malkovich” wordt Maurice Ravel en met name de “Boléro” nogal nadrukkelijk geciteerd. U begrijp meteen in wat voor wereld de heren zich ophouden en dat is ook het fijne aan deze plaat: ze neemt je mee naar plaatsen waar je, bij je weten nog nooit was en je verbeelding gaat dus aan het werk en dat leidt tot een heel bijzondere ervaring die middels de afsluiter “Qui s’en va un peu” tot min of meer “normaal” teruggevoerd wordt: dat laatste nummer is het resultaat van een samenwerking tussen het duo en de wonderlijke Anja Kowalski, die de tekst van het nummer schreef en hier reciteert, in gezelschap van medegast en violist Alexei Aigui.

Door het horen van een stem, word je als het ware terug op aarde neergezet en wordt de onmiskenbare ervaring, die het beluisteren van deze CD inhoudt, op fraaie wijze zachtjes neergelegd. Ik vat even samen: dit is een immens mooie, maar tegelijk veeleisende plaat, die je via impressionisme en expressionisme op literaire paden meeneemt en dus eigenlijk als een soort minimalistisch, jazzy totaalspektakel moet beleefd worden.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

video