DE BRAAVE JOENGES - 2

 

Vijf jaar na hun leuke debuutplaat zijn “Alainke Den Brusseleir”(gitaar), “Super Mario”(harp) en “Barry McNeese”(bas) er terug, met een plaatje dat nogal toepasselijk de titel “2” meekreeg en door de heren zelf in het inlegboekje als “blues en ziever” omschreven wordt. Negen nieuwe, zelfgeschreven nummers met titels als “L’Amour Fou” -met knappe cigar box-gitaar, “Gruut Lawaait”, “Dikke Loerik”, “Op de Fuur” en “Beire Pinnemouch”. Alweer een “Beire”, dus. Op het debuut stond een ode aan “Beire Janssens” en je hoefde niet teveel Brussels te snappen om daar een verwijzing naar Robert Johnson in te horen. Wie achter de “pinnemouch” -voor de Brussels-onkundigen onder U, dat is een “puntmuts”- zit, is me tot op vandaag niet duidelijk, maar dat doet niets af aan het feit dat ik dat een heel leuk nummer vind.

Plezant om vast te stellen is ook de aanwezigheid -op drums- van Philippe Mobers, de programmator van de dienst cultuur van de provincie Namur en vooral bekend als ex-drummer van Axelle Red, Pat Kilbride, Maurane en Philippe Lafontaine. We zagen hem ooit aan het werk met Kadril, met Eddy Floyd, met Zap Mama en met Urban Trad: een heus “instituut” dus, waarvan wellicht geen procent van de Vlamingen weet wie hij is -muzikanten uitgezonderd-, maar wel een kerel met Brusselse roots en een curriculum van hier tot in Timbuktu. Dat dié met de Braave Joenges komt meespelen op hun “plakske”, vind ik tekenend, net als de aanwezigheid van de huidige Toone’s van het gelijknamige poppentheater: noch de Géals, noch Mobers moéten dit doen. Ze hebben genoeg bekendheid en bezigheid, buiten dit plaatje, maar het betekent wel dat ze dit trio en hun songs leuk vinden. Niet alleen ik vind dit dus leuk en grappig, maar het is ook allemaal meer dan behoorlijk gespeeld en gezongen, al moet het gezegd dat dit vooral een band is, die je live aan het werk moet zien in één of andere Brusselse) kroeg.

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

 

video