MATTHEWS SOUTHERN COMFORT - LIKE A RADIO

 

Ik zou de waarheid geweld aandoen, als ik mezelf een kenner van het oeuvre van Ian Matthews zou noemen, al weet ik natuurlijk van zijn exploten bij Fairport Convention en Plainsong en heb ik een paar platen Van Matthews Southern Comfort in huis. Ook later kwam ik hem af en toe tegen, zelfs een paar keer live, maar echt kennen doe ik ’s mans werk niet en ik had al helemaal geen zin om op elke plaat van elke groep waar Iain ooit deel van uitgemaakt heeft te gaan uitzoeken of hij een of ander nummer mogelijkerwijs al eens eerder opnam: ik probeer me te concentreren op de nieuwe plaat.

Ik viel overigens compleet uit de lucht, toen eenpaar maanden geleden de eerste persberichten over een nieuwe plaat begonnen te circuleren dat Matthews al jaren in Nederland woont, was me weliswaar bekend, net als het feit dat hij wel eens optrad met B.J. Baartmans, Bart de Win en Eric De Vries, maar meer dan een bewijs van zijn goede smaak zocht ik daar niet achter: die drie heren zijn zowat de fine fleur van Nederland op muzikaal gebied en het aantal Amerikaanse artieste dat zij in de loop der jaren begeleid hebben is nauwelijks te tellen. Dat allemaal wel, maar een nieuwe plaat? Dat was het laatste waar ik aan dacht en kijk, ze is er en ze telt vijftien nummers oud en nieuw, covers en originals door elkaar.

Opener “The Thought Police” lijkt me zo’n nieuwkomer te zijn: muziek van B.J. Baartmans en een diepgravende tekst over een van de tekenen van onze tijd: de manier waarop gewone mensen in hun denken gestuurd en gemanipuleerd worden, maar tegelijk wordt de hoop uitgedrukt dat het toch nog goed komt, omdat ook de gewone man kan weerstaan, als hij dat echt wil. Matthews zingt goed en de muzikanten leveren een topjob af. De titelsong, vanwege de vermelding van Clive Gregson als mede-auteur, vermoedelijk een nummer uit de tweede Plainsong-periode, loopt een beetje verloren in zijn opbouw, ondanks een fijn piano-intermezzo van de Win.

Alle 15 nummers overlopen, zou me te ver leiden en dus pik ik er enkele uit: “Darcy Farrow”, een veel gecoverd oudje dat Matthews ook al in zijn jonge jaren op het repertoire had, krijgt een heel mooie nieuwe lezing, die de echte folksong overeind laat en tegelijk een flinke duw geeft richting 21ste eeuw, daarin nog verder gaand dan Josh Ritter dat enkele jaren geleden deed. “Jive Pajamas” kent fijn percussiewerk, een heerlijke gitaarsolo van Baartmans en een reuzeknappe tekst en is voor mij het hoogtepunt van de plaat.

“To Love” van Carole King, neigt heel sterk naar Crowded House, en vooral in de tragere nummers, zoals “Right as Rain” lijkt de stem van Matthews geteeld te zijn in het grensgebied tussen die van Billy Joel en Don McLean. “Something in the Way she Moves”, van de hand van James Taylor, is een beetje typerend voor de hele plaat: alles verloopt bepaald rustig, wat voor iemand van de leeftijd van Matthews allerminst onbegrijpelijk is, maar heel veel opwindende momenten zjin er toch niet.

Ik heb de plaat nu meermaals beluisterd en ik raak er maar niet uit: bij momenten is ze geweldig, maar enkele keren bekruipt me de neiging een nummer door te spoelen. De band is er sterk en speelt werkelijk op topniveau, maar ergens wringt het. Laat ik het zo zeggen: dit is een gewoon goeie plaat van een wat oudere artiest, die de plaat gemaakt lijkt te hebben “for old times’ sake”: de oudere fans zullen ze wel aanschaffen, maar veel nieuwe fans zal je er niet mee winnen. Denk ik…

(Dani Heyvaert)
releasedata: 23 Februari 2018

 

 

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding
: M ATTHEWS SOUTHERN COMFORT
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime - hier - zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

Artiest info
Website  
 

label: MIG - Mig Music

Booking: Peppers Music & Tour Promotion

video