STEF BOS - KERN

Je houdt het haast niet voor mogelijk, maar de eerste plaat van Stef Bos, onze geadopteerde Hollander -en dit zeg ik met heel veel liefde- is intussen meer dan een kwart eeuw oud. Wij zijn in de tussentijd met zijn allen ook een kwart eeuw ouder geworden en het leven heeft ondertussen niet stilgezeten en komt op geregelde tijdstippen aankloppen en ons nieuwe situaties voorschotelen. Daar gaan sommigen aan ten onder, anderen fietsen er moeiteloos doorheen en voor wie een beetje tussen de twee hangt, zijn er artiesten als Raymond en Stef Bos: artiesten die, ten eerste, stilstaan bij de dingen van het leven en ten tweede, daar erg mooie dingen weten over te schrijven en zingen.

Haast ongemerkt is Stef Bos, in de loop der voorbije decennia met een dozijn albums mijn platenkast binnengeslopen en ik zag hem minstens even vaak live aan het werk, ook in Zuid-Afrika en ik mag dus rustig stellen dat ik hou van wat de man doet. We werden zo niet samen, dan toch minstens gelijktijdig flink wat ouder en dus kost het mij niet al te veel moeite om mee te gaan in het nieuwe hoofdstuk, dat hij op deze plaat aansnijdt: die heet niet toevallig “Kern”: dat woord kent veel betekenissen, die er allemaal op neerkomen dat je bij “essentie” uitkomt/ Eens je de leeftijd bereikt, die Bos nu heeft, begin je je pas echt volop te realiseren hoezeer elk van ons zich in de loop der jaren in onbenullige en onbelangrijke zaken verdiept en verstopt, en op die manier aan de kern der dingen voorbij gaat. Voor een ernstig artiest als Bos, vormt die vaststelling de aanleiding om er een avondvullend theaterprogramma rond te bouwen en bij Bos resulteert zoiets steevast in een nieuwe CD.

Vaststelling vooraf: Stef Bos speelt al jaren met dezelfde band, wat betekent dat hij en die mensen elkaar aanvoelen en respecteren. Zoiets helpt bij de opnames van een plaat, durf ik te denken. Ergens las ik dat Stef zich gelukkig prijst bij de vaststelling dat hij, geluksvogel zijnde, met songs de hort op mag, zie haast zichzelf spelen. Ik ben bang dat hij -al bedoelt hij dat vast niet zo- toch een beetje licht over de rol en het belang van de heren Cornillie, van Mierlo, De Wagter en Te Voortwis heen stapt: die zijn namelijk onmisbaar voor het geluidsframe waarbinnen hij als zanger en pianist kan opereren.

Natuurlijk blijft het een feit dat de kwaliteit van de songs cruciaal is, ook in een theatershow en laat ik eerlijk zijn: weinig tekstschrijvers kunnen naar de kern van de zaak toewerken zoals Bos dat doet. Hij, zo denk ik, een meester in het formuleren en in het schrappen van het overbodige en dat levert ook nu weer formidabele momenten op. Hoe hij aankijkt tegen het ouderschap in “Welkom”, tegen de vergankelijkheid van de liefde in “Valkuil, tegen ’s mensen tocht in “Achter in de rij” of “Tussen water en vuur”…dat zijn echt prachtige songs, die in geen tijd weten te bereiken waar songs echt voor dienen: mensen raken.

OK, dit is de soundtrack van een theatershow en dus is het misschien aangewezen die eerst mee te maken, wat de komende weken in elke uithoek kan, en dan pas de CD in huis te halen, maar, wanneer ik deze regels uittik, is de tournee nog niet begonnen en dus moest ik zelf even uitzoeken hoe en wanneer je deze plaat het best beluistert. Niet bij het klussen, niet bij het koken, niet bij het spelen met je (klein)kinderen, maar absoluut wel op momenten waarop je de tijd hebben om met de kern bezig te zijn. Neem je tijd, ga rustig zitten en luister en je krijgt voor géén geld drie kwartier levenslessen van een man die weet waarover hij schrijft en hoe je dat doet. Enfin, samengevat: dit is alweer een heel mooie Stef Bos-plaat. Maar toch…gun jezelf ook de theatervoorstelling!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

video