DIRTMUSIC - BU BIR RUYA

Waar Glitterbeat en tak:til-baas Chris Eckman de energie en de tijd vandaan haalt om, naast het runnen van twee van de meest boeiende platenlabels van de voorbije jaren, ook zijn eigen band Dirtmusic drijvende te houden, mag, wat mij betreft, een raadsel heten. Feit is, dat Dirtmusic er vandaag is met zijn vijfde plaat. De band, die ooit als trio startte, is vandaag herleid tot het duo Eckman/Hugo Race en dat zijn, gelet op het muzikale verleden van beide heren, twee namen, die al heel lang synoniem staan voor verregaand improviseren en de vloer aanvegen met conventies en (muzikale) grenzen.

Voor de nieuwe plaat trokken ze naar een voorstadje van Istanbul, waar componist en saz-virtuoos Murat Ertel huishoudt. Die naam doet misschien een belletje bij u rinkelen, want we hebben het hier over de man achter Babazula, de cultgroep, van wie we hier recent de CD “XX” een flink eind richting sterren schreven. In de thuisstudio van die man begon het drietal te werken aan deze nieuwe plaat, met niet meer dan een paar beats en loops en verder alleen maar de wil om samen wat te maken, wars van elke grens, puur op improvisatie gebaseerd.

Oorspronkelijk was het zelfs niet duidelijk, of er teksten geschreven zouden worden bij de eerder dreigend klinkende melodieën, die gaandeweg uit het samenspelen van de drie tevoorschijn kwamen maar: het bloed kruit waar het niet gaan kan en dus konden Race en Eckman er niet omheen: ze hadden een verhaal te vertellen en Ertel bracht hen zover dat ze dat ook doen. Beide heren hebben inmiddels al flink wat jaren op de teller en ze staan vandaag meer dan ooit met hun voeten in de realiteit. Een realiteit van grenzen, die in recordtempo opgetrokken worden om mensen te beletten zich vrij te bewegen: Eckman woont sinds een aantal jaren in Slovenië, een land waar de grens afgeschermd wordt met prikkeldraad en scheermesjes en Race is Australiër. Daar hebben ze dan weer de kwalijke gewoonte om bootvluchtelingen voor onbepaalde tijd op verafgelegen eilanden te dumpen. Reden genoeg voor twee mensen, die hun muzikale bestaan hebben opgehangen aan het overschrijden van elke grens, tot spreken te dwingen, wat ze, net als Ertel ook effectief doen.

Muzikaal spreken ze middels redelijk ver doorgedreven combinaties van elektronica, gitaren en percussie, een niet meteen makkelijk in het oor liggende taal, die je als luisteraar bepaald ongemakkelijk maakt, al blijft de plaat de volle 43 minuten lang boeien. Je bent de klankencombinaties en de ritmes niet gewoon, dàt is het, maar dat wordt flink goedgemaakt door de inbreng van Gaye Su Akyol op “Love is a Foreign Country”, een behoorlijk veelzeggende titel en van Brenna MacCrimmon, de Canadese Turkse, die we ook terugvinden bij BaBaZuLa en bij Shantel en Mercan Dede in openingstrack en vooruitgestuurde single “Bi De Sen Söyle” en “Safety in Numbers”, een titel, die ook al erg weinig aan de verbeelding overlaat. Als je andere songtitels als “The Border Crossing” en “Go The Distance” daarbij optelt, dan weet je waar deze plaat over handelt. Dat ze muzikaal daarenboven hoogst intrigerend is, maakt ze meteen tot één van de meest boeiende van dit nog prille jaar.

(Dani Heyvaert)

 


 

Artiest info
Website  
 

label: Glitterbeat
distr.: Xango

video