SAMURAI ACCORDION - TE

Dit was toch even schrikken, moet ik zeggen: voor mij was Samurai het vijftal accordeonisten, waarvan onze Didier Laroy het gezicht was en waar, naast hem, ook de grootmeesters Riccardo Tesi, David Munnelly, Markku Lepistö en Bruno Le Tron deel van uitmaakten. U begrijpt dus mij verbazing, toen ik, bij het openmaken van deze CD, de namen van Laloy en Le Tron niet terugvond, maar in hun plaats die van Kepa Junkera en Simone Bottasso zag vermeld staan.

Niet dat ik die twee niet erg hoog heb zitten, integendeel, maar een tikkeltje chauvinisme is me niet vreemd en daarenboven heb ik een onvoorwaardelijke muzikale boon voor Didier Laloy… Nu goed, de heren Laloy en Le Tron worden op de CD-hoes netjes bedankt, en dus vermoed ik dat de personeelswissel in de beste verstandhouding verlopen is en bij voorbeeld ingegeven door onverenigbare agenda’s. Laloy is met Belem & the Mekanics onderweg en Bruno Le Tron heeft ook pas een nieuwe CD uit, waarmee hij langs Franse cultuurhuizen toert, dus…het kan.

Soit: Kepa Junkera en Simone Bottasso, dus. Die laatste is goed op weg om Laloy naar de kroon te steken inzake diversiteit en veelzijdigheid: of het nu Italiaanse traditionals zijn, dan wel Ierse klassiekers of Iraanse gezangen, hij speelt en begeleidt het allemaal met evenveel flair. Kepa Junkera moet eigenlijk niet eens meer voorgesteld worden: hij was al in 1993 lid van Trans-Europe Diatonique met Tesi en John Kirkpatrick en heeft er dus ruim een kwart eeuw trikitixa op zitten.

Is er nu een groot verschil tussen deze versie van de Samurai en de oerversie? Niet echt: Kepa brengt wat percussie in en Simone doet wat met electronica, maar de essentie blijft dezelfde: je hebt vijf meesterlijke muzikanten, die niet alleen geweldig kunnen spelen, maar ook geweldig kunnen luisteren. Ze lopen mekaar op geen moment voor de voeten en proberen nergens de ander vliegen af te vangen, integendeel: ze creëren ruimte voor elkaar en dat levert een heerlijke plaat op, waarop je nu eens in Japanse sfeer zit -Samurai betekent “strijder”, zoals u ongetwijfeld weet en “TE” is Japans voor “handen”- met opener “Sushi Time”, dan weer in het Italië van Tesi met met “Tarantella Rouge & Noir” of dat van Bottasso met “Il Sogno di Fellini”. Elk van de vijf heren levert twee composities en aan het eind van de rit, zijnde Bottasso’s “Getting Lost in Bagdad”, is alle netjes in evenwicht: Munnelly schreef “New Year’s End” en “Herfst” en Junkera “Gernika” en “Lisbao” -bemerk de woordspeling, terwijl Lepistö ook “January Sun” en “Kuru” meebracht. De opnames gebeurden op vijf verschillende plaatsen, waaronder eentje in ons eigen Herentals, met Philip Masure aan de knoppen.

Al met al: alweer een superplaat van een hernieuwd ensemble dat, zo las ik op het wereldwijde web, een paar maanden geleden de Lage Landen aandeed voor een dozijn concerten. Ik wou dat ik dat eerder geweten had, dan was ik zeker gaan kijken, maar ik maak me weinig zorgen: deze supergroep komt vast komende zomer terug !

(Dani Heyvaert)

 

 

 


Artiest info
   
 

label : Visage Music
distr.: Xango

video