ANA LAINS - PORTUCALIS

Op haar 38ste komt de Portugese “veel meer dan alleen maar fado”-zangeres met een derde album in elf jaar en laat ik maar meteen naar de conclusie gaan: dit is met voorsprong haar beste werk tot nu toe en daar zijn goede redenen voor te bedenken. Om te beginnen is er de maturiteit; iemand van 38 verschilt doorgaans flink van iemand van 28: de stem mag intrinsiek dan onveranderd gebleven zijn, de manier waarop je ze aanwendt, zal in tien jaar meer “in het vak”, allicht een pak mogelijkheden geopend hebben voor de zanger(es).

Tweede punt: je hebt al wat dingen meegemaakt en leert voor jezelf selecteren wat je opnieuw doet, of net niet meer. Op die manier ga je selecteren in het repertoire dat je wil brengen en dat is precies wat Ana Lains voor deze plaat gedaan heeft: hoewel ze, zeker wat haar stemtimbre betreft, overduidelijk uit de fadohoek blijft komen, zijn de liederen op de nieuwe plaat veel breder uitgezocht. Weliswaar blijft ze in de volksmuziek vertoeven, maar ze combineert fado nu met heuse volksliedjes en met elementen uit jazz en de zogeheten ethnische muziek.

Dat levert een klankenpalet op, waarin de Portugese gitaar weliswaar zeer aanwezig blijft, maar ook accordeon, piano, viool en percussie een plaats krijgen. Echtgenoot en producer Paulo Loureiro speelt piano en klarinet en maakte alle arrangementen, zowel voor de twee nummers die Ana zelf schreef (het met Mafalda Arnauth gezongen “Charanga do Tempo” en “Sou Dual”, dat ze samen met Ivan Lins zingt en met hem en Mafalda schreef) als voor de nummers die geleend werden van anderen. In die categorie onderscheiden we de volkswijsjes “Fado do Tempo Morto”, “Cantiga Ballada” en “Mi Morena”, naast de moderne composities, waarvoor geput wordt uit de werken van rijzende fadoster Carlos Leitão, Sebastião Antunes (van Quadrilha), Fernando Pessoa (twee heerlijke teksten, met “Não Sei o Quê Desgosta” en “Não ei Quantas Almas Tenho”) en José Afonso (“Teresa Torga”) en Mafalda Arnauth (“Sei-te”), om slechts die, wat meer bekende namen te citeren.

Je hoort een vrouw, die zich ervan bewust is (geworden) dat een mens niet één mens is, maar een verzameling van wezens, die, al naargelang de ervaringen die ze meemaken, de ontgoochelingen die ze oplopen, de indrukken die ze opdoen, de reizen, die ze maken….anders worden. Het al vermelde “Sou Dual” is op dat punt het meest verhelderende, me dunkt, met een variant op het Cartesiaanse adagium “je pense, donc je suis”, dat bij Ana “ik ben mezelf, als ik denk”. Het vermogen om je onzekerheid op die manier te verwoorden, om in te zien dat alle “weten” eigenlijk een aaneenschakeling van “gissen” is, daarvoor moet je een bepaalde leeftijd bereikt hebben, denk ik. Mijn Portugees is verre van perfect, maar de schoonheid van de teksten op deze plaat, in combinatie met de zang, die als vanouds doorleefd klinkt en met de variatie in de songkeuze, maakt van deze nieuwe Ana Lains-CD een heerlijke plaat, die ik ongeremd aan iedereen durf aanbevelen.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

label: Seven Muses
distr.: Xango

video