NANI CORTÉS - LEY DE VIDA

Hij mag dan bij ons nog niet zo bekend zijn, toch heeft Nani Cortés er al een behoorlijk traject opzitten onder de naam Nani de Cordoba: niet alleen binnen Spanje verwierf hij naam en faam, hij werkte ook samen met mensen als Howe Gelb en Buddy Miles. Zijn broer, de in flamencomiddens alom bekende Lin Cortés, schreef alle nummers van de plaat en zat voor dit “echte” solodebuut aan de knoppen en in de producersstoel. Daarnaast speelt en zingt hij op haast elke track van de plaat mee, zodat je eigenlijk net zo goed van een “familieplaat” als van een “solodebuut” kunt spreken.

Wat er ook van zij, Nani Cortés brengt op deze plaat een hedendaagse versie van de flamenco: de klassieke ingrediënten zijn voorhanden: de twaalftellen-maten, de exuberante gitaarversieringen, die om de stem heen zwerven, de “palmas”, die het ritme aangeven, de “bulerias”…het is allemaal voorhanden, maar er is meer: de zang van Nani mag dan “klassiek” klinken, de instrumentale omgeving is bij uitstek jazzy te noemen. Daar heeft natuurlijk de prominente rol van de bas een plaats in, maar ook het gebruik van fluit en hedendaagse toetsen, geven deze plaat een heel jeugdig cachet mee, zodat je best kunt spreken van “flamenco voor een nieuwe generatie”.

De negen songs klokken samen af op een goeie 36 minuten, wat alvast betekent dat meer op het radioformaat van vandaag gemikt wordt: gezangen van tien minuten of meer worden vandaag alleen nog op nichezenders gedoogd en daar speelt deze plaat handig op in. Bij momenten neigt één en ander zelfs naar wat je als “pop” zou kunnen omschrijven en dat maakt het voor de ongeoefende oren van de “jeugd van tegenwoordig” allicht wat beter verteerbaar.

Hoe dan ook: een opener als “Alegre Vengo” zet onmiskenbaar de toon, met zijn duidelijke Arabische invloeden doorheen een haast klassiek flamencopatroon geweven en de stem van Nani, zoals verder op de hele plaat, in een begrijpelijk prominente rol. Ik ga de laatste zijn om mezelf een kenner van het genre te noemen, maar ik mocht de voorbije weken alvast aan den lijve ondervinden dat het jonge volkje hier ten huize H., erg te vinden was voor het ook als single uitgebrachte titelnummer en voor” Contigo Sueño”, waarin Cherokee heel fijne duetlijnen produceert.

Al met al is dit een heel leuke plaat, die wel eens “het” startpunt van de jongste Nuevo Flamenco zou kunnen worden: een track als “Niña Loca”, met alweer Cherokee in een fijne gastrol en knap geprogrammeerde ritmes op het voorplan, leent zich bij uitstek om daartoe als uithangbord te figureren. Er wordt op deze ontstellend hoog niveau gemusiceerd en gezongen, maar het is vooral het moderniseren van het genre, dat, naar ik denk, onze aandacht verdient.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

CD Baby

label : T-sunami
distr.: Xango

video