BRUNO DENECKERE FEATURING NILS DE CASTER - I REMEMBER THE DAY

 

©Chris Van der Burght

‘I don’t worry ‘bout my freedom, I just fail to settle down’ (uit ‘Second Kiss’)

Hoe volg je ‘Beyond The Pink Flowers’ (1999), ‘Down The Road’ (2000), ‘Crescent Of The Moon’ (2004), ‘Someday’ (2007), ‘Walking On Water’ (2011) en ‘Bruno Deneckere & Nils De Caster Live’ (2013) op, platen die bulken van de uitstekende songs? Met een nieuwe plaat, zo mogelijk minstens even goed, da’s nogal wiedes! En als het even kan, opgenomen in de beste omstandigheden, want dat was voorheen niet altijd optimaal. Maar…hoe doe je dat als je de miljoenen niet zomaar te scheppen hebt? Bruno Deneckere, want van hem zijn die prachtplaten, had de laatste jaren heel veel afleiding: er waren The Landed Gentry en vooral The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra, twee bands waar hij ook zijn deel van het composteren in deed en doet, het werk als begeleider van o.a. HT Roberts, de vorming van ad hoc duo’s, trio’s en meero’s, allemaal projecten die veel lof oogstten, dat wel, want waar Bruno, de Gentse rots onder en trots van de Gentse singer-songwriter sien, zijn schouders onder zet, helaas zelden ver buiten Gent, komt er schot in de zaak.

Bovendien bracht Bruno kort geleden nog een… boek uit, ‘Talk Is Cheap’, een verzameling van de cartoons met lege tekstballonnen die hij over de jaren heen tekende, maar die nu netjes in de rij gaan staan, één groot woordeloos verhaal. Bruno schreef echter een fijnbesnaarde inleiding, die je doet hopen dat hij zich ooit nog aan columns of meer waagt. Het art work is van fotograaf Jo ‘Flitsmatroos’ Clauwaert. Intussen stapelden nieuwe songs zich op, songs die we mondjesmaat te horen kregen, vooral in de zomermaanden, bij voorbeeld tijdens de Gentse Feesten, bij voorbeeld in de binnentuin van het Huis van Alijn. Zijn trouwe publiek heeft altijd goed gepresteerd als proefkonijn of klankbord. Maar waar bleef die nieuwe plaat temidden zoveel activiteit? Achter de schermen probeerde Bruno, met aan zijn zij multi-snarenist Nils De Caster, de onafscheidelijke strijdmakker sinds de dagen van indierockband The Pink Flowers, een klein millennium geleden, van alles uit, van pogingen met een full band tot live opnames toe.

Maar zoals Bruno dat zelf aangeeft:’…niets leek te werken… te veel chauffeurs…’ Om wanhopig van te worden. Het toeval komt dan wel te hulp, zeker als je het een duwtje geeft. Bruno en Nils waren ‘Second Kiss’ aan het opnemen - we gokken: in een (slaap)vertrek van de Maison Bleue aan de Sint-Antoniuskaai, diep in Gent - en het besef was er plots: this is it. Twee gitaren, een eerste en tweede stem, meer hebben die songs niet om het lijf (letterlijk, wel te verstaan), dezelfde benadering als die van HT Roberts met Bruno op diens ‘Old Light’ en ‘Stalemate Days’, waar het blote lied zorgt voor een overheerlijke trip. Die opname van ‘Second Kiss’ werd ook de tweede track van elf op deze ‘I Remember The Day’, in een uiterst sobere en daardoor gepaste hoes gestoken, ontwerp van tovenaar Jo Clauwaert. De cd-titel is de openingszin uit de cd-opener ‘Breathing Again’ (Bruno noemt de song zélf ook wel eens ‘I Remember The Day’) Die twee songs, ‘Breathing Again’ en ‘Second Kiss’, zetten de toon van deze collectie: er hangt een behaaglijke weemoed over de plaat, die nauwelijks doorbroken wordt, ook al willen bepaalde songs live fors uitpakken, naargelang de mood van het moment.

Drie songs wijken hiervan af. Nummer drie ‘Who Opened The Door?’, met zijn intrigerende thesis, loopt lekker funky en loops te wezen, en een verdwaalde sirene huilt mee. Nummer vier ‘Rocking Right’ heeft een aanstekelijk tempo (die bezit niet voor niets een referentie naar de heer Berry, Chuck!) en groeit live steevast uit tot een uitgelaten meezinger. Het kan ook met de cd-versie. Bij optredens uit de bol gaan kan ook met het volgende ‘Lost In The Shuffle’, maar de slaapkamerversie moet het in zijn vertraagde versie hebben van een ingehouden spanningsveld: barst de song los of niet? Niet echt, dus, maar ondertussen heeft Bruno een ondeugend en expressionistisch portret van zichzelf geschilderd. ‘I am just a small town boy, with a twinkle in his eyes’. De songs na dat trio nemen de draad weer op van het begin. Hoe toegankelijk zijn muziek ook is, dicht bij het snijpunt van folk, alt.country, tex-mex en rock-‘n-roll, het draait bij Bruno doorgaans om de teksten. Die zijn zelden vrijblijvend, al neemt hij graag afstand. Vanop zijn (v)luchtheuvel overschouwt hij de veldslagen en de slagvelden van het dagelijks bestaan, die van de wereld om hem heen, die van hemzelf. Hij doet dat in de woorden die hem schijnbaar zo vlot komen toegewaaid, maar die verraden hoe hij alles minutieus registreert en ragfijn op rijm en ritme plaatst. Met humor, mildheid maar terzake en met de rusteloosheid die hem zo typeert: ‘I like to change what I see’, zong hij op ‘Mexico City’ (van ‘Walking On Water’).

Engagement, zo mag je dat noemen, maar van een eigen invulling en kleuring (liefst buiten de lijntjes… en amper erbinnen) ‘Where Are The Smoky Bars?’ krijgt van BD zelfs het predicaat ‘strijdlied’ opgeplakt, maar dan wel één van na middernacht, lang nadat de banieren achteloos in de hoek werden geworpen. De inhoud kan je gerust als ‘protest’ beschouwen, niet in het minst tegen de gang van zaken in zijn muzikaal beleven, waar hij als uitvoerend muzikant speciale voelsprieten voor heeft. In ‘Waiting For You’, voorzien van zo’n melodie waar BD het geheim van bewaart (in een kluis in Fort Knox, Texas, geloven we), is er ook protest maar dan wel van de ik-persoon. Het klinkt zo immens droef en daar kunnen we in komen, want ook wij konden er bijwijlen niet in komen: been there, done that. Zo houdt Bruno je een spiegel voor van je eigen ziel, één van de basisfuncties van een lied.

Je kan dieper graven in elke song, maar dat zou onrecht aandoen aan de vlotheid en het directe (oeps, we schreven bijna het immediate) van de songs. Zo rechttoe rechtaan is het hartverheffende ‘Take My Hand’ waarop Nils eens te meer en ongestraft een paar sterrenstelsels van de hemel speelt. Als ‘I Missed That Train Again’ van een of andere roots Americana songwriter was geweest, waren we allemaal bijzonder jaloers geweest. ‘Waarom hebben wij zo geen songsmeden?’ Maar Gent ligt vooralsnog niet in Texas, Minnesota of Alabama. ‘True Love’ kon alleen maar de plaat afsluiten, een song voor de closing time van de smoky bar. ‘Someday’ was indertijd Bruno’s gooi naar de perfecte croonersong (met Frank Sinatra of Tony Bennett in het achterhoofd) dan is ‘True Love’ Bruno’s lezing van een verborgen schat uit het songbook van Johnny Mercer of Hoagy Carmichael. De luisteraar zal wel uitmaken in welke mate dit een geslaagde worp is.

Bruno Deneckere, onopvallend maar briljant bijgestaan door Nils De Caster, heeft met ‘I Remember The Day’ zijn eigen ‘Nebraska’ gemaakt en zoals op die plaat van Bruce Springsteen struikel je over de goeie songs. Dan is het moeilijk om daar eentje uit te kiezen dat de voorkeur wegdraagt. Wie de songs hierboven telde, komt aan tien. Hier is dan nummer elf… Morgen is een andere song de favoriet, ongetwijfeld, maar vandaag hebben we het voor ‘A Change Is Gonna Come’, waar de al vermelde weemoed een huwelijk sluit met de hoop. U hoeft maar eens te luisteren om getuige te zijn op deze ‘match made in heaven’. Er is zelfs een Procol Harum orgel voorzien! Het was de laatste lied dat het duo opnam, maar ‘Het had evengoed het eerste geweest kunnen zijn’… En zo heeft Bruno ook nu weer het laatste woord…

Antoine Légat.


Release party op 17 februari 2018 in Bij’ De Vieze Gasten, Haspelstraat 31 te 9000 Gent – 09 237 04 07.

Artiest info
Website  
 

Label: Lie Records / Donor Productions

video