ERIK HONORÉ - UNREST

Niet meteen de meest bekende naam uit de Noorse jazz-scene, deze van Erik Honoré, maar de kerel heeft wel al een palmares, waar een doorsnee mens slikkend staat op te kijken: van Brian Eno en Jon Hassel tot David Sylvian aan de buitenlandse kant, tot Arve Henriksen en Sidsel Endresen aan Noorse kant, hij was, als componist, producer, muzikant…betrokken bij een heleboel bijzondere projecten, al bleef zijn naam meestal in de schaduw. Op deze tweede plaat onder eigen naam -de eerste was “Heliographs” uit 2014-, krijgt Honoré het gezelschap en de medewerking van een hele schare elite-muzikanten uit de Noorse impro scene:de al genoemde Sidsel Endresen doet heel knappe vocalen op “Abandoned Home”, “Blinded Windows” en “Apparition” en Arve Henriksen laat zijn trompet dhaar werk doen op de titeltrack, “Remain” en afsluiter “The Park”, waarvan Honoré zelf de vocalen voor zijn rekening neemt.

Ingar Zach, van wie we net nog de bijdrage aan Kim Myhr’s “You/Me”-CD behandelden, is er ook, net als gitarist Eivind Aarset en drummer Erland Dahlen. Met samplemeester Jan Bang, die hier enkel op “Abandoned Home” te horen valt, werkte Honoré heel hard aan het Punkt-festival, dat in jazzkringen een heel straffe reputatie geniet. Met andere woorden: Honoré is een heel straffe kracht, die wellicht al te zeer op de achtergrond werkt. Het blijft trouwens de vraag of deze plaat daar verandering in zal brengen want, hoe mooi ik ze ook vind, dit is echt niche jazz -met uitstapjes naar ambient en pop, waar je niet snel veel van zal horen op de radio. Ook heb je hiervoor een stel oren nodig, die niet meteen op tilt slaan, als ze ongewone akkoordenschema’s of ritmepatronen te verwerken krijgen. Dit is, met andere woorden, net als zo veel andere Noorse jazz, muziek voor durvers: genres, zoals we ze gebruikelijk te horen krijgen, lijken niet te bestaan, melodieën kunnen net zo goed collages zijn, ritmes zijn het liefst ongebruikelijk en, als het niet zo’n modewoord was, ik zou hier het adjectief “disruptief” durven voor gebruiken: immers, Honoré werkt wars van elke conventie aan zijn eigen idee van wat muziek kan zijn en bijgevolg ook is. Hij gebruikt een heel eigen taal, die in het begin wat moeilijk te ontcijferen lijkt, maar naarmate je vaker gaat luisteren, meer en meer open plooit. Ik vind dat boeiend en interessant, al zijn dat weer termen, die teveel naar understatement neigen. Ik hervat mezelf: dit is een heel fijne plaat voor wie echt wil luisteren en niet voor elke opgedrongen grens in paniek slaat.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

label : Hubro
distr.: PIAS

video