THELONIUS MONK - LIVE AT ROTTERDAM 1967 - The Lost Recordings

Weer een aflevering in de serie The Lost Recordings van het Fondamenta label, ook ditmaal een concert opgenomen in Nederland en wel in 1967 in Rotterdam. Het betreft hier een dubbel cd met het Thelonius Monk Quartet uit die dagen met natuurlijk Monk op piano, Charlie Rouse op tenorsax, Larry Gales op bas en Ben Riley op slagwerk. Wat deze tot nog toe onuitgebrachte opnamen extra interessant maken is de aanwezigheid van een aantal respectabele gasten op diverse nummers, het gaat om Ray Copeland (trompet),Clark Terry (bugel), Jimmy Cleveland (trombone), Phil Woods (altsax) en Johnny Griffin (tenorsax), zo is er niet alleen sprake van een quartet maar ook van een octet ! Dit concert is een ware getuigenis van de genialiteit van Thelonius Monk en zijn composities.

Hij is hier als een schaker achter zijn 88 toetsen, een strategisch overzicht gecombineerd met onverwachte tactische wendingen, het hele concert is samen te vatten als een met voorbedachten rade uitgevoerde ode aan zijn talent, waarbij voldoende ruimte wordt gelaten voor de improvisaties van zijn muzikale kompanen. Er wordt geopend met een van zijn meesterwerken “Ruby My Dear”en afgesloten met een andere “Blue Monk”, het begin en eind van een 80 minuten durend muzikaal feest !

Met het quartet speelde Monk jarenlang samen in zijn Columbia jaren, vooral met Charlie Rouse bouwde hij een soort alter ego symbiose op, Rouse speelde van 1959 tot 1970 met hem. De nummers van Monk waren in die tijd en ook nu nog gemeengoed geworden als jazz repertoire. Het waren de hoogtijdagen voor de voormalige “mad professor”, zijn foto sierde zelfs de omslag van Time magazine. Het octet speelde eerder in oktober 1967 in Stockholm, hetgeen te horen is op Monk’s bootleg series 1967 en later in november in Parijs , de geluidskwaliteit van deze opnamen kunnen echter niet tippen aan deze opnamen dankzij de Phoenix mastering. Vermeldenswaard zijn de schitterende “walking bassolo” van Larry Gales in het nummer “Hackenzack”en de verbluffende improvisatie van Clark Terry in “Blue Monk” waarmee hij zijn status als de grootste trompettist uit de jazzhistorie volgens niemand minder dan Miles Davis, stevig op de kaart zet. In “Don’t blame me”is Monk solo te horen en bewijst hij dat zijn roots verankerd liggen in de “stride piano”stijl, hetzelfde geldt trouwens ook voor Duke Ellington.

Er stond al een Monk album (“Les Liaisons Dangereuses”) in mijn eindejaarslijstje en twee is misschien wat overdreven, maar deze had er ook zomaar in kunnen staan, prima de hedendaagse jazz, maar onuitgebracht werk van Monk en dan in deze geluidskwaliteit is als een mellow down easy malt whiskey !

Jan van Leersum

 


Artiest info
Website  
 

Label : Fondamenta
distr.: New Arts Int.

video