AFRIKA MAMAS - IPHUPHO

 

De Afrika Mamas, een gezelschap van zes ongehuwde moeders uit Durban, Zuid-Afrika, zijn hier al een tijdje bekend en komen nu met hun vierde studioplaat vol met typische a cappella zang, die we allemaal kennen sinds Paul Simon ons Ladysmith Black Mambazo voorschotelde. Dat was de groep rond Joseph Shabalala en het is in de studio van diens zoon Sibongiseni Shabalala, dat deze plaat opgenomen werd. Ze bevat twaalf originele songs, die over het leven van alledag handelen: het leven in Zuid-Afrika, dat voor heel grote delen van Kwazulu Natal nog altijd een leven zonder stromend water of elektriciteit is, zoals in “Lapha KwaZulu” gezongen wordt, of gepaard gaat met heel hard werken in ongezonde omstandigheden, wat in “Emgodini” aan bod komt. Om aan de kost te komen, moeten vrouwen rond Johannesburg ook zelfgebakken koekjes verkopen langs de straten (zie “Amakheke”) en dat wijst allemaal in de richting van een weinig benijdenswaardige positie voor de vrouwen, die nochtans ook daar het sterke geslacht blijken te zijn, wat bezongen wordt in “Imbokodo”…

De vrouwen zingen op die typische a cappella manier, die aan de ene kant heel fijn en herkenbaar klinkt en die voor iedereen, die ooit in Zuid-Afrika geweest is, zeer herkenbaar klinkt. En in die herkenbaarheid zit meteen ook het risico voor een plaat als deze: het is, ondanks het feit dat de dames fantastisch kunnen zingen, na verloop van tijd ook wel een beetje voorspelbaar. Als je groepen van deze slag live aan het werk kunt zien, wordt de dreigende monotonie vaak min of meer opgevangen door een kleurrijke show en wervelende dansbewegingen, zodat je een leu totaalproduct krijgt, maar dat mis je natuurlijk wel, als je enkel de plaat in handen hebt.

Ik vind dat erg jammer, want ik hoor de “isicathamiya”, zoals de zangvorm in Zuid-Afrika zelf genoemd wordt, bijzonder graag en je hebt hier een verzameling zangeressen, die echt heel straf kunnen zingen. Maar na een halve plaat, valt je mond al niet meer open van verbazing: te veel perfectie op te korte tijd, werkt contra-productief en als je de gebruikte taal niet machtig bent, heb je bij jezelf wel eens het gevoel dat je in je hotellobby “negertje” aan het kijken bent. Daar staat dan weer tegenover, dat deze dames alles zelf schreven en dat elk van hen minstens één compositie mocht en kon aanbrengen: dat wijst dan weer op een bewonderenswaardige vorm van “bezetenheid” voor het vak en die spat dan ook van de plaat af, maar…heel af en toe wat gitaar, bas en percussie zouden een plaat als deze naar een nog hoger niveau kunnen tillen. Ik weet niet waarom de dames geen beroep deden op enkele van de nochtans talrijke schitterende muzikanten, die Zuid-Afrika rijk is en ik mag hopen dat het om meer gaat dan alleen maar vrouwelijke trots.
Wat ik nu hoor, is een fijne plaat zonder meer, die heel knap gezongen is, maar baat had gehad bij wat variatie.

(Dani Heyvaert)

Release: 23rd February 2018


Artiest info
   
 

label: ARC Music

video