JOHN HIATT - THE ECLIPSE SESSIONS

John Hiatt is één van de langst meegaande singer-songwriters van de afgelopen 25 jaar en heeft in al die jaren een bijzonder fraai oeuvre opgebouwd. Zijn jongste werkstuk, "The Eclipse Sessions" waarop even nonchalant als trefzeker wordt gemusiceerd, geldt alvast als een nieuw hoogtepunt in zijn omvangrijke oeuvre. Dit nieuwe album is meteen de opvolger van "Terms Of My Surrender" uit 2014 waarvoor hij met 2 Grammy’s werd onderscheiden. "The Eclipse Sessions" is een grotendeels akoestisch album geworden met spaarzaam geïnstrumenteerde rock-, country- en soulliedjes, die hij nooit eerder zo persoonlijk en ontroerend bracht. De titel van dit album refereert aan het feit dat tijdens de voor het album geplande opname-sessies er zich een totale zonsverduistering voordeed. Deze verduistering die voor een paar seconden alles stopte, gaf een enorme inspiratie. Het leverde in één dag drie nieuwe songs op die meteen werden opgenomen. Een wonderlijke situatie die extra magie toevoegde aan de songs en dan ook een prachtig album oplevert.

Hiatt debuteerde halverwege de jaren 70 met het veelbelovende "Hangin' Around The Observatory" (1974), maar wist de belofte pas waar te maken met het in 1987 verschenen "Bring The Family" en de wat mij betreft nog net iets betere opvolger "Slow Turning" uit 1988. "Bring The Family" is van alle platen die Hiatt in zijn carrière uitbracht, zijn bekendste. Niet alleen vanwege het inmiddels doodgedraaide "Have A Little Faith In Me", maar ook vanwege het prachtige spel op de slidegitaar van Ry Cooder in bijvoorbeeld "Lipstick Sunset". Het liedje "Thing Called Love" werd door Bonnie Raitt gecoverd op haar succesvolle comebackplaat "Nick Of Time" uit 1989. Het grootste mainstream succes voor Hiatt tot nu toe. Hiatt's liedjes hebben hem toen een grote aanhang bezorgd, maar al die ambachtelijkheid neigde in de jaren negentig steeds meer naar onverschilligheid. Dan hoorde je Hiatt nog altijd met zijn krachtige, soms snerpend soulvolle stem zingen, maar miste je de echte overtuiging die hij op de zojuist vernoemde platen in zijn liedjes wist te leggen. Na deze twee prachtplaten zakte John Hiatt ver weg. Maar sinds zijn overstap naar New West Records heeft onze troubadour zijn oude vorm gelukkig langzaam maar zeker hervonden. Het in 2003 verschenen "Beneath This Gruff Exterior" was Hiatt’s meest overtuigende plaat sinds "Slow Turning". De vergelijkbare opvolgers "Master Of Disaster" (2005), "Same Old Man" (2008) en "The Open Road" (2010) lieten een stijgende lijn horen, waardoor met name "Same Old Man" aardig dicht in de buurt kwam van Hiatt’s twee beste platen uit de late jaren 80. Geen ervan bevat echter een liedje dat nog zo vaak te horen is als "Have A Little Faith In Me". Album nummer 20, "Dirty Jeans And Mudslide Hymns" verscheen in 2011 en was ook zo'n meesterlijke plaat, die geproduceerd werd door Kevin Shirley, een producer met een hardrock en progrock verleden. Deze plaat bracht hem wel degelijk terug in de voorhoede van de moderne muziek. Reden ook dat Kevin Shirley wederom de producer is van Hiatt’s daaropvolgende "Mystic Pinball" (2012).

Hiatt maakt op al deze platen voornamelijk popmuziek van klassieke snit, ergens op het snijpunt tussen rock-’n’roll, rhythm & blues, country en folk. Altijd voortreffelijk, maar na een carrière van bijna vier decennia, die vele meesterwerken opleverde hoef je van deze artiest geen spectaculaire verrassingen meer te verwachten... zou je denken. Hiatt doet gewoon waar hij goed in is: zonder veel opsmuk een elftal nieuwe nummers brengen, waarbij Hiatt ondersteund wordt door zijn Goners maatjes, drummer Kenneth Blevins en bassist Patrick O’ Hearn, naast Kevin McKendree op orgel en gitarist Yates McKendree. In zijn barre jaren kon hij niks anders doen dan aan zijn persoonlijke ellende te denken en zo ontstonden vroeger die mooie liedjes in zijn creatieve hoogtijdagen. Nu hij meer een evenwichtig leven heeft, blijkt de uitdaging juist te zitten in het bedenken van verhaaltjes. Wat de liedjes op zijn nieuwe plaat bijzonder maakt, is dat ze weer wat dichter bij Hiatt zelf lijken te staan, meer uitgesproken over hoe John het einde al een beetje ziet naderen, vrienden en familie ontvallen hem, de manier waarop hij dit bezingt getuigt van pure klasse. Het schildert Hiatt nog maar eens af, als een van de echte, authentieke, romantische troubadours, die misschien net als één van de weinige nog steeds bloeiend blijft in een uitstervend ras.

Meteen in de eerste regel 'Getting dark and it feels like trouble' van het eerste liedje "Cry To Me", wordt de luisteraar al bij de lurven gepakt. Het nummer begint op een zachte wat vertellende manier met Hiatt’s kenmerkende, enigszins grauwende zang om te verhalen over mannen die lijken te bestaan 'uit losse motoronderdelen', en je ziet dat soort kerels gelijk voor je. Meteen een zacht wiegend rootsnummer om de plaat te beginnen waarvan het soepele refreintje verder de plaat wel wat blijft hangen. Het tweede nummer "All The Way To The River" grijpt ook zo naar de keel, gaat over de zelfmoord van een vrouw, maar gelukkig gaat Hiatt er zwierig overheen, om ons dan misschien wel de mooiste ballade "Aces Up Your Sleeve" van dit album te brengen. Het is een akoestische ballade met een verhaal dat teruggrijpt naar Indianapolis uit zijn verleden. Gewoon een klassieker in wording, die zoals ook de andere tracks op het album hun weg vinden naar permanente herhaling in mijn speler. Maar als u voorbij deze drie eerste tracks bent kan u alleen maar toegeven dat ook de andere nummers op het album van dezelfde kwaliteit zijn, want Hiatt is werkelijk een meester in het schrijven van songs waarin op zich geen opzienbarende dingen gebeuren, maar die uiteindelijk toch net wat beter blijken dan die van de concurrentie. Hierna volgen de vertrouwde combinatie van de uit duizenden herkenbare en steeds weer hemeltergend mooie John Hiatt songs en degelijke rootrock songs met invloeden uit de country en blues. Zo is "The Odds of Loving You" een countryblues die met zalige slideakkoorden ons naar de Mississippi Delta brengt en verdient het nummer "Over The Hill" uit te groeien tot een moderne bluesstandard. Alhoewel met het afsluitende en reflectieve "Robber’s Highway", voelt de plaat als thuis komen, na een lange reis, na een lange dag en blijf je weer aan zijn lippen hangen. Samen 11 songs waarmee John Hiatt bewijst de altijd oprechte singer-songwriter te zijn, een meester in het schrijven van verhalende teksten. "The Eclipse Sessions" is dan ook de zoveelste parel in het oeuvre van één van de grootheden uit de geschiedenis van de rootsmuziek. Of je dit album al dan niet in huis moet halen, hangt dus grotendeels af van de mate waarin je je in Hiatts universum kunt inleven. Maar draag je deze briljante songschrijver een warm hart toe, dan is de kans dat je door deze nieuwe songcollectie zult worden teleurgesteld, bijzonder gering.

 


Artiest info
Website  
 

Label: New West Records
distr.: PIAS

video