CHICKENBONE SLIM - THE BIG BEAT

Wie Larry Teves is en welke zijn muzikale strapatsen waren voor hij onder zijn nom de plume “Chickenbone Slim” met zijn band The Biscuits naar buiten kwam, hoeven we u vast niet meer te vertellen. Dat las u namelijk al een kleine twee jaar geleden in deze kolommen, toen onze (Eric Schuurmans) zijn licht liet schijnen over de debuutplaat, “Gone”, die heel hoge ogen gooide en in de regio rond San Diego uitgeroepen werd tot “best blues album of the year”.

Vandaag is er dus al een opvolger en dat is een beetje verbazend, zo snel na de eerste. Daar speelde toeval en goed geluk een behoorlijke rol in: in de nasleep van “Gone”, had Slim een toertje gepland van bij hem thuis in San Diego tot de San Francisco Bay, maar daar zat een gaatje van vier dagen in. Nu wilde het toeval dat Kid Andersen, de gitarist van Rick Estrin’s Nightcats, net op hetzelfde moment even niét aan het toeren was en dat daarenboven ook zijn opnamestudio leeg stond te wezen. Twee dingen werden dus aan elkaar gekoppeld, al waren er een paar valkuilen: de grootste ervan was, dat Slim wel een aantal songs klaar had, maar er absoluut niet zeker van was dat dat volstond om er een volwaardig nieuw album van te maken. Resultaat: de man was volop aan het schrijven op de achterbank van de toerauto en, nadat bij de eerste repetities een paar manco’s aan het licht gekomen waren, schreef hij in die omstandigheden een volledige song en herschreef hij er eentje, en beide staan nu op deze plaat. Net als “Man Down”, trouwens, een nummer dat pas afgewerkt werd toen de studioklok al onherroepelijk naar “nul” aan het aftikken was.

Maar, zoals blijkt: de ongewone en onverwachte aanpak werkte en dat draagt bij tot het bijzonder grote live-gevoel, dat deze plaat uitstraalt. Natuurlijk, met muzikanten als Big Jon Atkinson, die zowel gitaar als bas en harmonica aanleverde, de geweldige Marty Dodson op drums (lmuister maar eens naar wat hij doet op “Long Legged Sweet Thing”) en Kid Andersen, die niet alleen in de producersstoel zat, maar ook een geweldige gitaarpartij bijdroeg op “Hemi Dodge”, kun je al eens buitenkomen. Nieuwkomer Scot Smart levert meer dan degelijk werk op bas en draagt een stevig steentje bij tot deze plaat, die shuffle en delta blues op speelse en plezante wijze dooreen haspelt, er bij momenten de nodige funky toets aan toevoegt (zie “Man Down”). Voeg daarbij de radicaal retro sound, waarvoor gekozen werd en je hebt een heel leuke optelsom, waarvan je alleen maar zegt, na afloop: “dit had best langer mogen duren”.

Een roundtrip van de Westcoast naar Chicago is dit, maar dan eentje waarop het plezier voorop staat, dat is deze heel leuke moderne bluesplaat geworden. In tijden van kommer en kwel, kan een mens dat soort aanpak wel gebruiken.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

info: Frank Roszak Promotions

video