SEAN MCCONNELL - UNDONE

 

Er valt nogal wat te vertellen over deze nog altijd jonge man uit de regio rond Boston, Massachusetts: hij is de zoon van twee folksingers, die in de Boston Area aan de kost kwamen in bars en cafés en het sprak dus haast vanzelf dat hij al heel jong zelf de muziek in zou duiken. Op z’n elfde begon hij zijn eigen songs te schrijven en hij was nauwelijks 15 (!!!) toen hij zijn eerste plaat uitbracht in eigen beheer. Dat hield hij zes CD’s en 3 ep’s lang vol, tot hij in 2016 door Rounder Records in huis genomen werd en daar zijn eerste en titelloze plaat voor een major uitbracht.

In de jaren die daar aan vooraf gingen, maakte hij zijn muziekstudies af en schreef hij songs voor een hele rits bekende artiesten: Meat Loaf, Tim McGraw, Martina McBride, Buddy Miller, The Brothers Osborne, Plain White T’s…allemaal namen ze nummers van hem op en dus was het nauwelijks een verrassing dat de soundtracksamenstellers van de “Nashville”-reeks ook bij hem langs kwamen.
Als songschrijver is de jongeman van nauwelijks 32 dus al een gevestigde waarde en toch hebben we aan deze kant van de Oceaan niet of nauwelijks van hem gehoord. Voor deze nieuwe, zevende CD, pakt Sean de zaken een tikkeltje speciaal aan: hij herneemt gewoon de CD van vorig jaar en brengt de tien songs, die daarop staan, in een solo akoestische versie. Als toetje -en wellicht ook een beetje met het oog op de portemonnee, is er één nieuw nummer, het afsluitende “Nothing On You”, dat hij samen schreef en nu samen zingt met de geweldige Lori McKenna.

Omdat ik zo vrij ben er van uit te gaan dat u de titelloze plaat van vorig jaar, net als ik, niet in huis heeft, struin ik toch even door de songs die, zoals al gezegd, helemaal solo gebracht worden met slechts een akoestische gitaar , mondharmonica of een piano als begeleiding. Sean zingt heel doorleefd, intens maar veelal toch ingehouden: opener “Holy Days” is een trage song, waarin hij terugkijkt op een zomerliefde en de emoties die een en ander nog bij hem oproept. Nostalgisch, zonder melig te worden. In “Ghost Town” wordt een plejade van uit het oog verloren vrienden, uitgedoofde liefdes en herinneringen, goede en kwade, opgevoerd aan de hand van een autorit door wat ooit hometoon was. Geen kat, die bij dit nummer niet aan Springsteen denkt. “Bottom of the Sea” is dan weer een ingebeelde reis naar de bodem van de zee, die eigenlijk symbool staat voor een innerlijke reis naar je diepste zelf en “Beautiful Rose” zit ook al vol weemoed en heimwee naar vervlogen tijden, waarin de dingen allemaal veel makkelijker en duidelijker leken.

Sean McConnell is dus duidelijk een man die aan introspectie durft te doen en die niet te beroerd is om ook de minder fraaie kanten van Mens en Leven op muziek te zetten, al heeft hij ook een heel fijn gevoel voor humor, zoals hij bewijst met “Hey Mary”, een nummer waarin een kater tot een liefdesverhaal leidt. Helemaal autobiografisch is “Queen of Saint Mary’s Choir”, dat de prachtigste verzen bevat en “Babylon” klinkt dan weer verrassend donker en gebruikt Rome als symbool voor alles wat goed én fout kan gaan in het leven. De nieuwe song, “Nothing On You” is één van de mooiste liefdesliedjes, die in tijden uitgebracht werden en de manier waarop de stemmen van Sean en Lori afwisselend apart en samen zingen, veroorzaakt bijzonder fraai kippenvel bij ondergetekende en de optelsom van dit alles is een bijzonder mooie kennismakingsplaat. Tegelijk wordt dit weer een kleine ramp voor de portemonnee, want de zoektocht naar Sean’s vorige platen kan, wat mij betreft, hier en nu beginnen.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Rounder Records

video