TERRY KLEIN - GREAT NORTHERN

Ze komen opduiken als waren ze paddenstoelen, de nieuwe namen, die het gild der singer- songwriters uitbreiden tot het haast onoverzichtelijk wordt. Dat Austin, Texas dé place to be is, voor mensen, die van liedjes schrijven en zingen hun beroep proberen te maken, is ook een behoorlijk grote open deur, die we toch maar even intrappen, omdat het inderdaad vanuit Austin is, dat ons deze nieuwkomer bereikt.

Jenni Finlay verzorgt de promotie en dat is op zich al een kwaliteitslabel: die vrouw is namelijk geboren en getogen tussen de goeie songschrijvers en als ze er eentje hoort, herkent ze hem meteen. Datzelfde geldt voor Walt Wilkins, een mens, die we hier in de Lage Landen niet alleen kennen vanwege zijn werk met The Mystiqueros, maar ook vanwege zijn samenwerkingen met Bart De Win en beiden spelen een rol op deze debuutplaat.

Terry Klein is een gewezen advocaat en politiek activist, die pas op zijn veertigste ontdekt dat hij eigenlijk ook best wel een liedje in elkaar kan draaien. Bizar vind ik dat: advocaten zijn toch vanzelfsprekend goed met woorden? En politieke activisten hebben toch als bijzonder kenmerk dat ze oog hebben voor belangrijke dingen, die gewone mensen niet zien? Hoe dan ook, het was Wilkins, die in oktober 2015 Terry op het spoor kwam, toen hij in een workshop van Kevin Welch “Watchman” speelde, de song die vandaag deze CD opent.

Die plaat, die eigenlijk als visitekaartje moet dienen, werd dringend, zodra de echt grote namen als Mary Gauthier en Rodney Crowell de naam van Terry links en rechts lieten vallen en toen het dus tijd was om de studio in de duiken, was het redelijk vanzelfsprekend dat Walt Wilkins de knoppen in handen zou houden en af en toe een nootje zou meespelen, al bleef dat laatste erg beperkt. Even voor de hand liggend, was het dat Walt zijn vrienden naar de studio zou uitnodigen en zo komt het dat niet alleen Bart de Win aanwezig is op piano, keyboards en accordeon, maar ook Kim Deschamps op steel gitaar, Warren Hood op fidele, Bill Small en Ron Flynt op bas en John Chipman op drums.

De geweldige Libby Koch komt meezingen, net als Corby Schaub en David Carroll haalde zijn staande bas uit voor “Madeline”, een van de hoogtepunten van de plaat, waarin Terry vertelt hoe eenzaam je kunt zijn, als je oud en ziek wordt. Het is meteen een proeve van het vermogen tot formuleren, waar de man mee behept is. Hoe kom je er anders op, één van je songs “Dull Women Keep Immaculate Homes” te titelen? Dat is zo’n zin, die je ooit, ergens hebt opgevangen en die bij de meesten onder ons verdwijnt in de nevelen van de tijd. Bij Terry Klein blijft zo’n zin hangen en wordt hij mettertijd de kapstok voor een nummer, waarin hij z’n favoriete Oma laat zeggen “Oh, I’ve Been So Blessed/there’s joy in this life if you’e willing to make a mess”? Schitterend geformuleerd, toch?

Met dat soort tekstflarden strooit Terry kwistig in het rond en het maakt dat deze plaat, die met z’n 8 songs en 30 minuten speelduur aan de korte kant is, ontdaan is van alle ballast en dat alleen het essentiële overgebleven is. Dat is alleen de hele groten gegeven en ik durf er dan ook een paar schoenen op verwedden dat de 21ste plaats waarop deze CD in de augustus-editie van de EuroAmericana Charts strandde, slechts een tussenstap geweest is. De meeste mensen, die daar een bijdrage voor leveren, hadden zijn favorieten al doorgegeven, toen deze CD bij hen in de bus viel.
Een ware ontdekking, deze Terry Klein en ik heb zo’n stil vermoeden dat we niet al te lang zullen moeten wachten op een vervolg op deze ronduit indrukwekkende singersongwriter-plaat!

(Dani Heyvaert)

 

 

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding
:TERRY KLEIN
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime - hier - zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

Artiest info
Website  
 

CD Baby

video