CRITES - CRITES

 

Kijk, dìt is nu eens een verrassing, die kan tellen: krijg je als oudere, in rootsmuziek gepokte en gemazelde recensent een debuutplaat in je bakje, van een band die je niet kent, uit een genre waar je niks van kent en stel je bij jezelf, na nauwelijks twee luisterbeurten, vast dat je het plaatje wel OK vindt. Waarna nog een draaibeurt of vier volgen en je jezelf erop betrapt dat die “best OK” intussen geëvolueerd is naar “heel goeie plaat”.

Dat is dus wat mij de voorbije twee weken overkwam met het debuut van het Gentse viertal Crites, zijne Mick Windey (gitaar), Mimi Van de Put (bas), Gunther Liquette (drums) en Miguel Moors (gitaar). Naar het promoblaadje mij vertelt, hebben de leden een verleden bij bands als Vandal X, Monk Dosus, Nightwitches en Blackup -eerlijk is eerlijk: ik had alleen van Vandal X gehoord- en speelden ze zich de voorbije twee jaar een stevige live-reputatie bijeen.

Daar twijfel ik intussen allang niet meer aan, maar het is niet die wetenschap, die mij over de streep heeft gehaald. Evenmin zijn het de kennelijk tomeloze inzet van de band, de verschroeiende energie die ze ongetwijfeld weten op te wekken, noch het manifeste meesterschap op hun instrument, dat elk van de vier bandleden in huis blijkt te hebben. Nee, ondanks het feit dat dit alles van deze plaat af spat, zijn het de sterke songs, die mij overtuigden van de kracht van deze plaat.

Die songs zijn namelijk zodanig geraffineerd in elkaar gezet, dat zelfs een zevenvoudige grootvader als ik er zonder al te veel moeite de melodieuze kracht en de pakkende, vaak een tikkeltje bittere, maar duidelijk gemeende teksten van kan ontdekken. “Obey” is daar een fijn voorbeeld van, maar zeker niet het enige….

Ik hield het niet voor mogelijk dat ik algauw mee zat te neuriën met “Walls” of “Gangreen Boy”, catchy songs, waar op fuiven een flink rondje om de dansvloer mee gepleegd kan worden en toch gebeurde het. Ik ben wel jong genoeg om een boon te hebben voor Pixies en oud genoeg om in mijn jonge jaren flink op te lopen met Zappa en, zonder dat ik Crites van na-aperij wil beschuldigen, denk ik te mogen zeggen dat ook bij hen die twee namen redelijk hoog aangeschreven staan.

Er wordt al eens de psychedelische toer op gegaan en een enkele keer neigt het zelfs naar pop, maar vooral onthoud ik een heel gevarieerde plaat, waarop genres op een zodanig knappe manier door elkaar gehaspeld worden of naast elkaar opgevoerd worden, dat je er haast donder kunt op zeggen dat ze veel, heel veel mensen gaat aanspreken. Waar andere bands zichzelf wel eens tegenkomen, doordat ze te veel in één genre blijven rondhangen, lijkt mij dit geen risico voor Crites, die daarenboven ook nog de luxe hebben over een zanger te beschikken, die allerminst een one trick pony is. De stem van die mens kan méér dan één stijl en genre aan en etaleert dat volop op deze plaat die niet alleen een welgemeende stomp tussen de ribben in huis heeft, maar ook een boodschap verkondigt, zonder te preken.

Nogmaals: groter leek dan ik, vind je niet, als het om deze muziek gaat. Maar verkocht ben ik zeker, al was het maar omwille van het ronduit fantastische “Unrelenting”. Dat ze bij Starman oren aan hun kop hebben, wisten we al. Maar dat die ook dit soort dingen uit de massa konden opvissen, dat is zelfs voor deze jongen een erg aangename verrassing. Crites konden zich geen beter adreskaartje wensen dan deze debuutplaat en iets zegt me dat de grote festivals volgend seizoen hun deel zullen zijn. Terecht!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

Bandcamp

video